II SA/Bk 548/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Ewa Iwona Szepietowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia Oddala skargę II SA/Bk 548/09 UZASADNIENIE Decyzją z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Burmistrz S. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża "K. – D. [...]" na wskazanych w decyzji kilkudziesięciu działkach, w tym działce o nr a, należących do gruntów wsi K. S. i K. N. – położonych w gminie S. Określono, że przedmiotowa część złoża kruszywa naturalnego "K. – D. [...]" zajmuje obszar około 83,60 ha, została rozpoznana do maksymalnej głębokości 50, 2 m i posiada średnią miąższość około 28,5 m. Wskazano, że teren górniczy wynosi 116,7 ha, zaś obszar górniczy wynosi 108, 2 ha. W decyzji ustalono również warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Organ wydał przedmiotową decyzją w oparciu o sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym nie wykazano konieczności ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, postępowanie przeprowadzono z udziałem społeczeństwa, wniosek inwestora przeanalizowano pod kątem wymagań ochrony środowiska oraz warunki realizacji inwestycji uzgodniono z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska. Organ ustalił również, że na przeszkodzie wydaniu decyzji nie stoi toczący się pomiędzy inwestorem tj. L. K. i B. Spółką z o.o. w W. a A. M. - właścicielką terenu sąsiadującego z terenem inwestycji - spór dotyczący działki nr a stanowiącej drogę dojazdową m.in. do działki nr b należącej do w/w. Ustalono, że inwestor proponował A. M. co najmniej trzy alternatywne rozwiązania kwestii dojazdu m.in. przez działki nr c i d, przez działki nr e i a, ewentualnie przez działki nr f i g, w tym w drodze ustanowienia służebności drogi koniecznej. Na żadną z propozycji nie została wyrażona zgoda. Organ podał, że przez okres najbliższych 10 – 15 lat dojazd do działki nr b będzie się mógł odbywać drogą stanowiącą działkę nr a objętą inwestycją, z tym że w miarę prowadzonej eksploatacji będzie się on stawał coraz mniej możliwy nawet po pozostawieniu 10 m pasów ochronnych po obydwu stronach, z uwagi na osuwiska gruntu. W przyszłości droga będzie musiała być wyłączona z eksploatacji. W międzyczasie, z uwagi na ilość proponowanych rozwiązań alternatywnych dojazdowych – A. M. powinna wybrać wariant dla siebie najkorzystniejszy. Jednocześnie organ poinformował, że na podstawie art. 153 ustawy z 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - przedmiotowe postępowanie prowadził na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu sprzed zmiany z 15 listopada 2008 r. wprowadzonej ustawą z 03 października 2008 r. Załącznik do decyzji stanowiła charakterystyka przedsięwzięcia. W trakcie postępowania przed Burmistrzem dopuszczono do udziału w nim S. F. Z. w B. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. M. wnosząc o pozytywne dla niej rozstrzygnięcie kwestii zapewnienia drogi dojazdowej do działki nr b. Wskazała, że organ proponował poprowadzenie dojazdu nowowykonaną drogą utwardzoną o szerokości 12 m przez działkę nr e obręb D., część działki nr a oraz działki nr h i i obręb K. S. Jednak, jej zdaniem, z kwestionowanej decyzji wynika, że gmina wycofuje się z tych obietnic pozostawiając kwestię zapewnienia dojazdu uzgodnieniom pomiędzy nią a inwestorem, z czym nie może się pogodzić. Zakwestionowała możliwość realizacji inwestycji na działce nr a, która stanowi drogę gminną. Wniosła o zapewnienie dojazdu utworzeniem nowej drogi przez działkę nr e jak początkowo proponowała Gmina S. Decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. Organ podał, że żaden obowiązujący przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia od uzyskania akceptacji jednego z właścicieli sąsiednich w stosunku do inwestycji nieruchomości - na proponowane przez inwestora rozwiązania dojazdowe. Jak podkreślono, przedmiotowa decyzja środowiskowa ma na celu wyłącznie przesądzenie warunków, które powinny być spełnione dla zapewnienia zminimalizowania spodziewanego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Organ ocenił przedłożony w sprawie raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jako prawidłowy pod względem formalnym oraz zasługujący na pozytywną ocenę w zakresie dokonanej w nim analizy rozwiązań merytorycznych. Ocenił jako bezzasadne wnioski S. F. Z. dotyczące zapewnienia w decyzji środowiskowej alternatywnego transportu wydobywanego kruszywa – drogą kolejową, zapewnienia monitoringu wód gruntowych i miejsc bytowania oraz miejsc lęgowych ptaków na terenie i w sąsiedztwie żwirowni. Podano, że przyjęty wariant lokalizacji kopalni jest optymalny i zapewnia zachowanie wartości środowiskowych w stanie wolnym od ponadnormatywnych obciążeń. Ponadto, jak podano, sprawę rozpoznano wszechstronnie, zgodnie z przepisami prawa, a wydana decyzja odpowiada wymaganiom stawianym takim rozstrzygnięciom w przepisach ochrony środowiska. Kolegium nie podzieliło również zarzutów odnośnie wyłączenia Burmistrza S. od rozpoznania sprawy nie znajdując ku temu żadnych podstaw. Sentencja decyzji SKO z [...] lipca 2009 r. zawiera również, mającą postać postanowienia, informację skierowaną do S. F. Z. dotyczącą skierowania zgłoszonych w sprawie wniosków do organów właściwych w kwestiach w nich podniesionych. Postanowienie zawiera pouczenie, że podania złożone w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia będą traktowane jak wniesione w terminie. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła A. M. zwracając się z prośbą o "niewyrażanie zgody" na wydobycie kruszywa na działce nr a stanowiącej gminną drogę wewnętrzną dojazdową do jej działki nr b. Podniosła, że część działki nr a – od strony drogi wojewódzkiej z S. do K. S., znajduje się na wzniesieniu i nie ulegnie uszkodzeniu na skutek prowadzenia działalności wydobywczej, zaś druga część – od strony drogi powiatowej z D. do B., prowadzi przez ciek wodny nieprzejezdny w trakcie roztopów i ulewnych deszczy, a zatem ulegnie zniszczeniu w trakcie pracy na wyrobisku. Jej zdaniem nie jest ani dopuszczalne, ani opłacalne dla Gminy obejmowanie działki nr a decyzją środowiskową. Skarżąca przedstawiła dotychczasowe postępowanie i ustalenia pomiędzy nią a inwestorem i Gminą w kwestii zapewnienia dojazdu do działki nr b wskazując, że ostatecznie zrezygnowano z proponowanego pierwotnie wariantu wybudowania drogi zastępczej przez ciek wodny. W ten sposób, jak podała, pozbawia się ją możliwości dojazdu do własnej działki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga przede wszystkim wyjaśnienia specyficzna rola sądów administracyjnych. W zakresie ich kompetencji nie mieści się uprawnienie do merytorycznego załatwiania indywidualnych spraw administracyjnych. Według art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane przez organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy administracji publicznej wyższego stopnia. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, ale tylko w ściśle określonych sytuacjach. Należą do nich uchybienie prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcie dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydane bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Stwierdzenie tych uchybień powoduje uchylenie zaskarżonego aktu. Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a stwierdza wydanie jej z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kpa lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W braku podstaw do uwzględnienia skargi oddalą ją (art. 151 p.p.s.a.). Kontrola legalności zaskarżonej decyzji poczyniona w rozumieniu wyżej przedstawionych uprawnień sądu niezwiązanego granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) nie mogła doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem decyzja SKO oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa. Na wstępie należy zauważyć, że w dacie orzekania przez organy administracyjne obydwu instancji obowiązywała nowelizacja prawna przewidziana ustawą z 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Ustawa ta w dużej części uchyliła przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwana dalej ustawą, niemniej z mocy art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ... w sprawie niniejszej miały zastosowanie dotychczasowe przepisy (Prawo ochrony środowiska), bowiem postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie nowej regulacji prawnej. W tym miejscu należy przypomnieć, że przepisy prawa polskiego, obejmujące ochronę środowiska, stanowią implementację prawa wspólnotowego. Dlatego w odniesieniu do przepisów prawa polskiego o postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (tak przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak i na obszary Natura 2000) niezbędnym jest zapewnienie nie tylko ich formalnej zgodności z dyrektywą Rady z 27 czerwca 1988 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE.L.85 175.40 ze zm.) i dyrektywą Rady Nr 92/43 z 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdział 1, tom 02, s. 102 – 145), ale także takie ich stosowanie i interpretacja, które zapewnią praktyczną i skuteczną realizację celów obu dyrektyw (art. 249 TWE), a w razie ewentualnych wątpliwości ich usuwanie w drodze wykładni zgodnej z prawem wspólnotowym (vide wyrok NSA z 16.09.2008 r., II OSK 821/08, ONSAiWSA 2009/6/116). Zmiana przepisów prawa polskiego wyżej zasygnalizowana stanowiła realizację zasady należytej implementacji przepisów wspólnotowych do polskiego porządku prawnego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w jej art. 51 ust. 1 pkt 1, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego się realizacji takiego przedsięwzięcia. W ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określa się i ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko a także wymagany zakres monitoringu (art. 47 ustawy). W myśl zaś art. 56 ust. 1 ustawy właściwy organ, którym stosownie do art. 46a ust. 7 pkt 4 jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że zasadniczym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w toku postępowania o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji w pierwszej kolejności powinien więc ustalić, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sprawie niniejszej plan zagospodarowania przestrzennego nie istniał, badano zgodność ze studium. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko, 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, (art. 56 ust. 2). Charakterystyka zaś całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 3). Podkreślić należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie narusza prawa własności, ani nie daje inwestorowi praw do terenu potencjalnego zainwestowania. Jedynie określa wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione aby minimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników szkodliwych. Inaczej mówiąc – ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Z uwagi na przedmiot postępowania wyróżnia się trzy rodzaje ocen oddziaływania na środowisko: 1. strategiczna ocena oddziaływania na środowisko – ocena skutków wykonania postanowień zawartych we wskazanych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku ... dokumentach strategicznych, w tym również ocena oddziaływania dokumentu strategicznego na obszar Natura 2000, 2. ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (indywidualna ocena oddziaływania na środowisko) – ocena skutków realizacji planowanego przedsięwzięcia i jego wpływu na środowisko, w tym ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, 3. transgraniczna ocena oddziaływania na środowisko – zarówno ocena skutków realizacji planowanego przedsięwzięcia czy wykonania postanowień zawartych w dokumentach strategicznych występujących poza terytorium Polski, jak i ocena oddziaływania, którego źródło znajduje się poza terytorium Polski, ale może na nie wpływać (vide "Prawo ochrony środowiska", red. J. Stelmasiak, Warszawa 2009, s. 95-96). W sprawie niniejszej mamy do czynienia z oceną oddziaływania na środowisko wskazaną wyżej pod pozycją nr 2. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 4 pkt 3a ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji określającej szczegółowe warunki wydobywania kopaliny – na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Zatem tylko na jej podstawie inwestor nie jest uprawniony do podjęcia realizacji przedsięwzięcia. Decyzja taka pełni wyłącznie funkcję prejudycjalną, "wstępną" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego. W takiej ocenie orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednolite (vide powoływany wyżej wyrok NSA w sprawie II OSK 821/08 oraz wyrok WSA w Kielcach z 23.12.2008 r., II SA/Ke 709/08, Lex nr 505923). Ocena oddziaływania na środowisko, mimo że dotyczy konkretnego przedsięwzięcia, to w jego ramach ma charakter kompleksowy, pozwalający zdobyć organowi pełną wiedzę na temat skutków środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia. Skutki prawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla dalszego procesu inwestycyjnego określa art. 56 ust. 9 ustawy i zgodnie z nim decyzja ta wiąże organ wydający decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4 i zgłoszenie, o którym mowa w art. 46 ust. 4 a ustawy. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia" nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Jednocześnie z uwagi na prejudycjalny (wstępny) charakter nie mogą regulować kwestii szczegółowych, jak wymaga tego skarżąca, żądając określenia na tym etapie, sposobu rozwiązania obsługi komunikacyjnej jej działki nr b położonej w pobliżu obszaru objętego w przyszłości wydobyciem kopalin. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 30 września 2008 r. w sprawie II SA/Kr 561/08 (Lex nr 519035) stwierdził wprost, że mimo, iż realizacja inwestycji może spowodować zwiększenie niedogodności dla osób, korzystających z tej samej drogi publicznej, to żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje im w tym zakresie całkowitej ochrony przed jakimkolwiek pogorszeniem obecnej sytuacji. Podobne stanowisko zajął sąd w sprawie II SA/Wa 543/07, wyrok z 19 lutego 2008 r., Lex nr 510780. Skład orzekający w sprawie niniejszej podkreśla, że kwestia obsługi komunikacyjnej inwestycji i dojazdów do nieruchomości położonych w pobliżu inwestycji polegającej na wydobyciu kruszywa i związku z nią, będzie rozpatrywana na kolejnym etapie – decyzji określającej szczegółowe warunki wydobywania kopaliny. Zatem na etapie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest regulowany szczegółowy zakres praw i obowiązków inwestora niemieszczących się w regulacji art. 56 ust. 2 ustawy, niezwiązanych z potrzebą ochrony środowiska (vide powołane powyżej wyroki w sprawie II SA/Kr 561/08 i II SA/Wr 543/07). Tak, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji nie miał podstawy prawnej do zamieszczania w treści decyzji rozwiązania żądań skarżącej. Wymagane przez ustawę (art. 56 ust. 2) elementy zostały zawarte. Odnośnie zarzutów i obaw skarżącej co do uniemożliwienia na skutek realizacji wydobycia kopalin ze złoża "K. – D. [...]" dojazdu do jej drogi, to – jak wyżej wskazano – ta kwestia będzie podlegała rozwiązaniu na kolejnym, zasadniczym etapie postępowania inwestora. Przy tym nie da się nie zauważyć, iż już na obecnym, wstępnym etapie Spółka L. K. i B. składała skarżącej propozycje rozwiązania problemu, ale żadna z nich nie została przez A. M. przyjęta. Jak się wydaje jej obawy co do zalewania dojazdu i usytuowania go po cieku wodnym są wyolbrzymione. W raporcie oddziaływania na środowisko w rozdziale 8.3 (s. 68 raportu) dokonano analizy terenu pod względem hydrograficznym wskazując "Na terenie przedsięwzięcia oraz w jego bezpośrednim sąsiedztwie brak jest cieków naturalnych. Najbliższymi ciekami są: bezimienny, lewobrzeżny dopływ S., którego odcinek źródliskowy znajduje się w odległości ok. 0,5 km na N od terenu Z. U. K. oraz odcinek źródliskowy rzeki K. – lewobrzeżnego dopływu S., znajdujący się w odległości ok. 0,5 m na SW od południowej części terenu Zakładu Górniczego". W podsumowaniu stwierdzono, że: "Biorąc pod uwagę znaczną odległość terenu Zakładu Górniczego "K. – D. [...]" od wód powierzchniowych, przyjęty sposób oraz system wydobywania kopaliny, technologię jej przeróbki a także proekologiczne rozwiązania techniczne i technologiczne przewidziane do realizacji i funkcjonowania infrastruktury towarzyszącej, łącznie zabezpieczające środowisko gruntowo – wodne, nie przewiduje się oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wód powierzchniowych". W ogólnej ocenie (s. 97 raportu) podsumowano, że "nie przewiduje się znacznego obniżenia poziomu zwierciadła wód podziemnych – zarówno w obrębie terenu przedsięwzięcia jak i poza jego granicami, nie przewiduje się znaczących zmian stosunków wodnych na terenach sąsiadujących z inwestycją, nie wystąpią znaczące ujemne oddziaływania na środowisko gruntowo – wodne, objawiające się przekroczeniem standardów zanieczyszczenia gruntu i wód powierzchniowych – zarówno w obrębie terenu przedsięwzięcia jak i poza jego granicami". Jeszcze raz wskazać należy, że kwestia dojazdu do działki nr b nie podlegała uregulowaniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stąd zarzuty skargi nie mogły zostać podzielone. Odnośnie obaw skarżącej, że inwestor w pierwszej kolejności będzie tak wydobywał kopaliny, iż udostępni jej do przejazdu część drogi na cieku wodnym i terenie podmokłym niemożliwym do przejazdu, to powołać trzeba pkt I.3 lit. "c" decyzji organu I instancji stanowiący, iż wydobywanie kopaliny może odbywać się wyłącznie zgodnie z przyjętym projektem zagospodarowania złoża i zatwierdzonym planem ruchu. Powyższa regulacja uniemożliwia odstępstwo od planu, co stanowi gwarancję prawidłowości działań inwestora i wyklucza dowolność jego działań. Reasumując – skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu. Sąd zobowiązany jest do zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi, która to sytuacja w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Zwalniało to sąd od orzekania w przedmiocie kosztów.