II OSK 1118/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 572/09 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną II OSK 1118 /10 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Słupsku decyzją z dnia [...] września 2009 r. nie stwierdził u Z. S. choroby zawodowej - nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi, wymienionej w pozycji 17 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 - zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.). W decyzji tej organ podał, iż brak było podstaw do uznania zawodowej etiologii schorzenia. Organ w tym zakresie oparł się o wydane w trakcie postępowania orzeczenia lekarskie: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi w Gdańsku z dnia [...] lutego 2004 r., Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] kwietnia 2004 r., Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu otrzymanego w dniu [...] listopada 2007 r., kartę oceny narażenia zawodowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. wraz z uzupełnieniem sporządzonym po rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniach [...] i [...] listopada 2006 r. Jak ustalił organ, Z. S. w latach 1992- 2006 był zatrudniony w [...] Sp. z o. o. w S. (obecnie: [...] S.A. w K.) przy produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych, gdzie miał styczność z barwnikami pylistymi. W wymienionych wyżej orzeczeniach lekarskich zgodnie wskazano, iż okres latencji (utajnienia) - wynoszący ok. 20- 30 lat oraz warunki narażenia w środowisku pracy nie dawały podstaw do uznania zawodowej etiologii schorzenia rozpoznanego u badanego- nowotworu złośliwego nerki. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Z. S., decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartymi w wyroku z dnia 1 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 57/05 organ I instancji przeprowadził w dniach 10 i 17 listopada 2006 r. rozprawy administracyjne. Następnie całość zgromadzonej dokumentacji przesłano do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w celu wydania orzeczenia w sprawie. Organ odwoławczy, powołując się na tezy zawarte w orzeczeniach lekarskich, stwierdził, że jest naukowo udokumentowany długi okres latencji tego typu schorzenia. Może on ulec skróceniu w przypadku wysokich stężeń substancji rakotwórczych, jednak w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Brak również danych wskazujących na istnienie u strony szczególnej wrażliwości na kadm. Nadto badania Międzynarodowej Organizacji Badań nad Rakiem w zakresie narażenia pracowników na kadm, nie potwierdzają zwiększenia ryzyka zachorowań na nowotwór o innej lokalizacji niż płuco. Sporządzone przez uprawnione jednostki opinie podkreślały, że strona była narażona w niewielkim stopniu na działanie szkodliwych związków. Organ stwierdził także, że karta oceny narażenia zawodowego sporządzona została przez osobę uprawnioną. Wynika z niej między innymi, że Z. S. pracował jako elektryk i elektromechanik w kilku zakładach pracy. W okresie od sierpnia 1990 r. do marca 1992 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych, a od marca 1992 r. do kwietnia 2006 r. pracował w [...] S.A. w S., gdzie zajmował kolejno stanowiska: pracownik magazynowy, operator wtryskarki, zastępca brygadzisty, brygadzista- ustawiacz, ustawiacz produkcyjny. W latach 1992-1997 skarżący miał kontakt w środowisku pracy z barwnikami pylistymi zawierającymi śladowe ilości kadmu i chromu oraz pracował w kontakcie z olejami tzw. przepracowanymi. Orzeczenia lekarskie w sprawie schorzenia skarżącego wydały trzy jednostki orzecznicze, z których żadna nie uznała zawodowej etiologii rozpoznanego u Z. S. raka jasnokomórkowego nerki. Jak podkreślił organ II instancji, w opinii uzupełniającej Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu stwierdzono m. in. że "...w świetle wiedzy o indukcji procesu nowotworowego skrócenie tego okresu z 20- 30 lat do zaledwie 11 lat jest nieprawdopodobne i niezależnie od szeroko rozumianych pojęć wrażliwości osobniczej i nieprzestrzegania warunków BHP brak jest jakichkolwiek podstaw do domniemania, iż z wysokim prawdopodobieństwem warunki pracy mogły mieć wpływ na wystąpienie u p. S. raka jasnokomórkowego nerki...". Nadto organ II instancji wskazał, iż decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2008 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2009 roku. Sąd, powołując się w nim na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt nr P 23/07 uchylił decyzje organów obu instancji i nakazał rozpoznać sprawę niezwłocznie po wejściu w życie przepisów prawa regulujących kwestię chorób zawodowych zgodnie z Konstytucją RP, co też organy inspekcji sanitarnej uczyniły. Zdaniem organu odwoławczego w świetle obecnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. dokonane przed wejściem w życie tego rozporządzenia czynności w toku wszczętych i niedokończonych postępowań, pozostają skuteczne, co oznacza, że należy brać pod uwagę przy orzekaniu cały dotąd zgromadzony materiał dowodowy. Do rozporządzenia załączony został nowy zmieniony wykaz chorób zawodowych, w tym – zmieniony został punkt 17. W zamkniętym katalogu chorób nowotworowych wymienione zostały poszczególne choroby nowotworowe, ale wśród nich nie figuruje nowotwór nerki. Natomiast warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie wymienionej w wykazie choroby, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Warunek ten w sprawie niniejszej nie został spełniony. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Z. S., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący stwierdził, że kwestionował wielokrotnie zapisy zamieszczone w kartach narażenia zawodowego. W ocenie skarżącego wbrew twierdzeniom organów i jednostek medycznych substancje, z którymi miał kontakt w środowisku pracy mogły wywoływać raka nerki. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazując na treść art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.- zwanej dalej Kodeksem pracy) w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania w sprawie przez organy inspekcji sanitarnej i zawartą w niej definicję choroby zawodowej, Sąd podkreślił, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że bezwzględną przesłanką do uznania konkretnej choroby za chorobę zawodową jest umieszczenie jej w wykazie chorób zawodowych. Poza sporem pozostawało w ocenie Sądu, że medyczne jednostki orzecznicze rozpoznały u skarżącego nowotwór złośliwy nerki. Okoliczność ta nie jest jednak wystarczającą przesłanką do rozpoznania u niego choroby zawodowej. Schorzenie stwierdzone u skarżącego nie zostało, bowiem umieszczone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W tej sytuacji w ocenie Sądu, bezprzedmiotowe stało się rozważanie związku przyczynowego choroby ze środowiskiem pracy skarżącego, czy też sposobem jej wykonywania. O negatywnym dla skarżącego wyniku sprawy przesądził fakt braku umieszczenia nowotworu nerki w omawianym wykazie. Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 141 § 4 p.p.s.a. z dyspozycji którego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny naruszył ten przepis poprzez uchylenie się od rozważań związku przyczynowego choroby ze środowiskiem pracy skarżącego i sposobem jej wykonywania mimo, iż w pierwszym wyroku wydanym w sprawie, uchylając zaskarżoną decyzję wydał zalecenia organowi co do dalszego postępowania, a następnie mimo ciągłości sprawy (aczkolwiek pod inną sygnaturą akt) w toku dalszego postępowania nie tylko nie sprawdził, czy organ wykonał zalecenia, ale pominął zupełnie ten fakt i nie odniósł się do niego w toku dalszego postępowania; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 2351 Kodeksu pracy poprzez nieuwzględnienie wykazu chorób zawodowych obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w postaci choroby nowotworowej, to jest wykazu obowiązującego w 2003 r. czyli siedem lat przed stwierdzeniem niekonstytucyjności i utraty mocy obowiązującej tych przepisów, a w szczególności naruszenia pkt 17 ppkt 7 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasadach postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115- zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.); 3. naruszenie Dyrektywy Unii Europejskiej Nr 91/155/EE i Dyrektywy Unii Europejskiej 88/379/EEC i rozporządzenie Ministra Zdrowia z 3.07.2020 r. w sprawie wykazu substancji niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacją i oznakowaniem (Dz. U. Nr 129, poz. 1110/, PN-ISO, 11014-1) poprzez ich pominięcie, a w szczególności nie uwzględnienie, że kadm i jego związki powodują raka nerki. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania podkreślił, że podczas pracy w [...] sp. z o.o. w S. do barwienia wytwarzanych wyrobów stosowano barwniki pyliste, które zawierały w swoim składzie m.in. ołów, chrom, kadm, bar, antymon, selen. W trakcie pracy był także narażony na działanie olei przepracowanych. W toku produkcji wyroby, a tym samym związki chemiczne, poddawane były obróbce termicznej, w czasie której wydzielały się toksyczne oraz żrące pary gazów i dymów. Często w czasie produkcji dochodziło do zapalenia się tworzywa, a wentylacja była niedostateczna. Autor wniesionej kasacji stwierdził, iż w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w załączniku w poz. 17 pkt 7 wymieniono inne nowotwory poza wymienionymi w punktach od 1 do 6, co w konsekwencji oznacza możliwość ustalenia, iż rak nerki jest chorobą zawodową. Jak podkreślił skarżący samo zatrudnienie w warunkach narażających na zachorowanie przesądza istnienie związku pomiędzy warunkami pracy a wystąpieniem choroby, choćby choroba mogła mieć także źródło niezwiązane z zatrudnieniem. Skarżący bezspornie był narażony na kontakt z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia. Nie zostało jednak wyjaśnione, który czynnik środowiska pracy spowodował tą chorobę zawodową. Zgodnie z Dyrektywą Unii Europejskiej Nr 91/155/EE i Dyrektywą Unii Europejskiej 88/379/EEC siarczek kadmu jest substancją bardzo niebezpieczną, a w ogniu toksyczną, która w wyniku rozkładu wytwarzają się toksyczne żrące pary, gazy dymy (vide: karta charakterystyki wydana w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia z 3.7.2020 r. w sprawie wykazu substancji n niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacja i oznakowaniem). Na mocy powyższego rozporządzenia kadm i związki kadmu zostały uznane za czynnik rakotwórczy dla ludzi i zaliczony do kategorii 1, traktowany jest jako potencjalny kancerogen zawodowy umiejscowiony również w nerkach i jelitach. Zdaniem skarżącego postęp cywilizacyjny nowe badania i postęp w naukach medycznych skutkują tym, że niektóre choroby wcześniej uznane za zawodowe w kolejnych wykazach nie pojawiają się, a ustala się inne nowe dotychczas nie występujące w wykazach. Z tej przyczyny skarżący powołał się na pkt 17 ppkt 7 załącznika do nieobowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., gdzie wskazywano inne nowotwory poza wymienionymi w punktach od 1 do 6. W ocenie skarżącego Sąd winien badać zgodność decyzji organu z prawem obowiązującym w dacie zaistnienia schorzenia i warunków środowiskowych, które chorobę wywołało. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej. Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów kasacji stwierdzić należało, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Za bezzasadny trzeba uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane tą norma elementy. Zarzut uchybienia dyspozycji powyższej normie sprowadza się do stwierdzenia strony wnoszącej kasację, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (określony w zarzucie jako Naczelny Sąd Administracyjny, a co należało uznać za oczywistą omyłkę) naruszył wskazany przepis poprzez uchylenie się od rozważań związku przyczynowego choroby ze środowiskiem pracy skarżącego i sposobem jej wykonania, mimo iż w pierwszym wyroku wydanym w sprawie tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2005 r. wydał takie zalecenia organowi, a następnie zupełnie pominął ten fakt i nie odniósł się do niego w toku postępowania. W rozpoznawanej sprawie wydawane przez organ inspekcji sanitarnej decyzje były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego trzykrotnie. Stwierdzić trzeba, że o ile w wyroku z dnia 1 grudnia 2005 r. Sąd pierwszej instancji, wskazał na konieczność poddania przez organ administracji analizie istnienie związku przyczynowego choroby ze środowiskiem pracy skarżącego i sposobem jej wykonania, to w wyniku przeprowadzonego przez organy kolejnego postępowania wyjaśniającego, w tym wydania orzeczeń lekarskich, Sąd pierwszej instancji w wyroku z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 383/08, jako przyczynę uchylenia kontrolowanej decyzji wskazał brak konstytucyjności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Wyniki natomiast przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wskazujące na brak związku przyczynowego pomiędzy chorobą, a środowiskiem pracy skarżącego i sposobem jej wykonania, nie zostały przez Sąd pierwszej instancji zakwestionowane. Nie jest również zasadny zarzut naruszenie prawa materialnego t.j. art. 2351 Kodeksu pracy poprzez nieuwzględnienie wykazu chorób zawodowych obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w postaci choroby nowotworowej, to jest wykazu obowiązującego w 2003 r. Należało przede wszystkim wskazać na definicję pojęcia "choroby zawodowej", zawartą w art. 2351 Kodeks pracy. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy- Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 825). Zgodnie z treścią tej normy prawnej za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z treści powyżej cytowanego przepisu wynika, więc wprost, iż aby można było określoną jednostkę chorobową uznać za "chorobę zawodową" musi być ona w pierwszej kolejności wymieniona w wykazie chorób zawodowych, zamieszczonym w rozporządzeniu Rady Ministrów, wydanym na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy. Dopiero pozytywne ustalenie tej okoliczności pozwala na ocenę dalszych elementów wymienionych w art. 235 1 Kodeksu pracy. W warunkach niniejszej sprawy słusznie zostało stwierdzone przez organy inspekcji sanitarnej oraz podzielone przez Sąd pierwszej instancji stanowisko, iż choroba rozpoznana u skarżącego tj. nowotwór złośliwy nerki, nie została ujęta w wykazie chorób zawodowych, zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego zasadnie Sąd pierwszej instancji za podstawę materialnoprawną swego wyroku w ślad za organami administracji przyjął rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Wskazywane we wniesionej kasacji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. zostało uchylone w dniu 3 lipca 2009 r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 (Dz. U. Nr 116, poz. 740). Orzeczenie braku konstytucyjności tego rozporządzenia było zresztą bezpośrednią przyczyną wcześniejszego uchylenia decyzji organów administracyjnych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 383/08. W konsekwencji, więc za pozbawiony zasadności uznać należało zarzut naruszenie art. 2351 Kodeksu pracy poprzez nieuwzględnienie wykazu chorób zawodowych obowiązującego w 2003 r. Za bezzasadny trzeba uznać również zarzut naruszenia Dyrektywy Unii Europejskiej Nr 91/155/EE, Dyrektywy Unii Europejskiej Nr 88/379/EEC i rozporządzenia Ministra Zdrowia "z 3.07.2020 r. w sprawie wykazu substancji niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacją i oznakowaniem (Dz. U. Nr 129, poz. 1110)". Zauważyć należy na marginesie, iż rozporządzenie powyższe zostało wydane w roku 2002 r., a nie jak wskazano w zarzucie i powtórzono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej "2020 r." Strona wnosząca kasację pominęła fakt, iż rozporządzenie wyżej wskazane zostało uchylone w dniu 9 grudnia 2003 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 2 września 2003 r. w sprawie wykazu substancji niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacją i oznakowaniem (Dz. U. Nr 199, poz. 1948). Brak wskazania wpływu na wynik rozstrzyganej sprawy z nie pozostającym w obrocie prawnym rozporządzeniem i brak skonkretyzowania w przedstawionym zarzucie norm, którym uchybiono skarżonym wyrokiem, uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu. Z przedstawionych wyżej względów, wobec braku zasadności wskazanych w kasacji zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.