VI SA/Wa 1019/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek pt. "Uchwyt noża styczno-obrotowego organu urabiającego maszyn górniczych" 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej A. w K. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2009 r. sprawy o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Uchwyt noża styczno-obrotowego organu urabiającego maszyn górniczych" nr [...] udzielonego na rzecz A. w K., na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez K. GmbH & Co. KG z siedzibą w N., Niemcy, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 246 i art. 247 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), dalej cyt. jako p.w.p. oraz art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (tekst jednolity Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. - unieważnił w całości patent oraz orzekł o kosztach postępowania. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] sierpnia 2007 r. wobec decyzji Urzędu Patentowego Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. o udzieleniu na rzecz A. w K., patentu na wynalazek pt. "Uchwyt noża styczno-obrotowego organu urabiającego maszyn górniczych" złożono sprzeciw. Sprzeciw złożyła firma: K. GmbH & Co. KG z siedzibą w N., Niemcy. W sprzeciwie zarzucono wynalazkowi brak cechy nieoczywistości oraz brak cechy nowości, wymaganymi przepisami art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości. W uzasadnieniu podniesiono, iż w rozwiązaniu wg spornego patentu wykorzystano w całości cechy techniczne objęte niezależnym zastrzeżeniem wcześniejszego patentu nr [...], pt. "Uchwyt nożowy dla bębna wrębowego lub głowicy tnącej", którego uprawnionym jest składający sprzeciw. W ocenie składającego sprzeciw rozwiązanie nie różni się od wcześniejszego patentu pod względem: stawianych celów, zastosowanych środków technicznych, zasady, na których oparte są rozwiązania, uzyskanego rezultatu technicznego. Urząd Patentowy zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] września 2007 r. poinformował uprawnionego z patentu o złożonym sprzeciwie, przesłał odpis przedmiotowego sprzeciwu i wyznaczył termin dwóch miesięcy od daty doręczenia zawiadomienia na ustosunkowanie się do podniesionych w sprzeciwie zarzutów. W zawiadomieniu zawarto pouczenie, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi na zawiadomienie w wyznaczonym terminie, Urząd Patentowy, zgodnie z art. 247 ust. 2 p.w.p. uchyli decyzję o udzieleniu patentu i umorzy postępowanie. W odpowiedzi na sprzeciw A. w K., dalej cyt. jako skarżąca, pismem z dnia [...] listopada 2007 r. (data przesyłki pocztowej: [...] listopada 2007 r., data wpływu do organu: [...] listopada 2007 r.) uznała sprzeciw za bezzasadny. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się pismo Departamentu Rejestrów z dnia [...] grudnia 2007 r. do Departamentu Orzecznictwa o przekazaniu akt patentu w celu rozstrzygnięcia sprawy o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu uznanego za bezzasadny przez uprawnionego za bezzasadny – sprzeciw z dnia [...] listopada 2007 r. Urząd Patentowy - Departament Orzecznictwa pismem z dnia [...] marca 2008 r. poinformował skarżącą o przekazaniu w dniu [...] grudnia 2007 r. sprawy w trybie art. 247 ust. 2 p.w.p. Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] unieważnił sporny patent podzielając zarzut braku cechy nieoczywistości rozwiązania. Uznał, iż na podstawie przedstawionych dokumentów przez wnioskodawcę: firmę K. GmbH & Co. KG z siedzibą w N., Niemcy, cyt. dalej uczestnikiem postępowania, twórcy, pracownicy naukowi przy rozwiązaniu zagadnienia mogli bez żadnych dokonań twórczych, w sposób rutynowy dojść do rozwiązania według nr [...]. Dokonał porównania konstrukcji obu patentów i stwierdził, iż są one podobne, do dyszy doprowadzone są dwa media: woda i powietrze, przy czym korzystnym jest by jedno było doprowadzone prostopadle do drugiego, w konkluzji stwierdził, iż rozwiązanie według nr [...] jest typowym rutynowym dostosowaniem znanych środków do uzyskania efektu eżektorowego. Nie podzielił natomiast zarzutu niespełnienia przez sporny wynalazek wymogu nowości w świetle art. 10 ustawy o wynalazczości stwierdzając, iż uczestnik postępowania nie udowodnił tej przesłanki. Organ wskazał, iż zarzut ten może być skutecznie postawiony, jeżeli porównywane rozwiązania są identyczne. Rozwiązanie ze stanu techniki, w którym występuje ujawnienie ogólne nie stanowi dowodu braku nowości. Zasądzając zwrot kosztów postępowania Urząd Patentowy wskazał, iż złożony wniosek o zwrot kosztów postępowania uwzględnił zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. a ich wysokość (1.600 zł) została ustalona zgodnie z § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 z późn. zm.). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. w K. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 10 ustawy o wynalazczości, poprzez błędną wykładnię przesłanki nieoczywistości przez przyjęcie, iż nieoczywistość rozwiązania może być badana tylko z uwzględnieniem jednego rozwiązania zamiast uwzględnienia stanu techniki oraz przez przyjęcie, iż nieoczywistość rozwiązania może być badana z odwołaniem do miary umiejętności i wiedzy osoby innej niż przeciętny fachowiec w danej dziedzinie techniki. Zarzucała ponadto naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, art. 8, art. 64 § 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Uzasadniając naruszenie przepisów procesowych podnosiła, iż przeciwstawiony w sprzeciwie patent był znany Urzędowi Patentowemu, który nie uznał go za przeszkodę w udzieleniu spornego patentu. Odmienna ocena tego patentu w postępowaniu spornym podważa zaufanie obywateli do organów państwa. Zarzuciła niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dokumentach przedstawionych przez wnioskodawcę a pominięcie argumentów uprawnionego z patentu, niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła ponadto, że wydając decyzję w kwestii nieoczywistości Urząd Patentowy oparł się jedynie na swoim własnym przekonaniu uchybiając obowiązkowi zasięgnięcia opinii biegłego; powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie. Podniosła, że wynalazek dotyczy zagadnień z zakresu problematyki ruchu zakładu górniczego, tj. dziedzinie w której rzeczoznawcą może być jednostka naukowa upoważniona przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego albo osoba fizyczna posiadająca określone w art. 78a ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.). Urząd Patentowy orzekając w przedmiocie zdolności patentowej wynalazku dotyczącego zagadnień z zakresu problematyki ruchu zakładu górniczego powinien zasięgnąć opinii ww. rzeczoznawcy w przedmiocie zdolności patentowej przedmiotowego wynalazku, zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. Zarzuciła organowi dopuszczenie do działania w sprawie osoby nieumocowanej wskazując, iż pełnomocnik wnoszącego sprzeciw miał prawo wniesienia sprzeciwu, ale nie miał uprawnień do reprezentacji w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym, które jest odrębnym postępowaniem od postępowania sprzeciwowego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 ustawy o wynalazczości poprzez przyjęcie badania nieoczywistości rozwiązania z uwzględnieniem jednego rozwiązania zamiast uwzględnienia stanu techniki oraz odwołania się do miary umiejętności i wiedzy osoby innej niż przeciętny fachowiec organ powołał się na treść § 30 ust. 3 pkt 3 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego PRL z dnia 21 grudnia 1972 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów użytkowych, zgodnie z którym uznaje się zgłoszony wynalazek za rozwiązanie oczywiste, gdy w świetle stanu techniki ujawnionego w jednym lub łącznie kilku dokumentach lub innych dowodach, które może wskazać zgłaszającemu, rozwiązanie wynika w sposób oczywisty dla znawcy danej dziedziny techniki. Co do zarzutu braku opinii biegłego organ wskazał, iż w składzie Kolegium Orzekającego był przedstawiciel organizacji społecznej wyznaczony z listy uzgodnionej z Prezesem Urzędu Patentowego – specjalista z zakresu górnictwa, więc zbędne było zasięgnięcie opinii biegłego. Natomiast w kwestii niewłaściwego umocowania pełnomocnika uczestnika postępowania zwrócił uwagę, iż zakres umocowania obejmował zastępstwo przed Urzędem Patentowym i organami orzekającymi w sprawach ochrony własności przemysłowej w sprawie wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu patentu, co obejmuje również Kolegium Orzekające jak i sądy. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżąca, podtrzymując dotychczasowe zarzuty i żądania skargi, zarzuciła dodatkowo, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, że w składzie kolegium orzekającego działała osoba nieuprawniona, tj. przedstawiciel organizacji, o której mowa w art. 9 p.w.p. Powołując się na treść art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. podniosła, iż za datę wszczęcia postępowania spornego należy uznać datę doręczenia Urzędowi Patentowemu pisma skarżącej o uznaniu sprzeciwu za bezzasadny. W dacie wszczęcia postępowania spornego obowiązywała już znowelizowana ustawa p.w.p., która w art. 280 ust. 3 nie przewiduje udziału w składzie kolegium orzekającego przedstawicieli organizacji społecznej. W odpowiedzi na powyższy zarzut skarżącej i żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urząd Patentowy w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2009 r. nie podzielił stanowiska skarżącej, iż datą wszczęcia postępowania spornego jest data uznania sprzeciwu za bezzasadny. Wskazał, iż postępowanie sporne o unieważnienie patentu zostało wszczęte na skutek sprzeciwu, który wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2007 r., a więc przed datą [...] listopada 2007 r., kiedy weszła w życie nowela p.w.p. Sporna sprawa była rozpatrywana w składzie zawierającym przedstawiciela organizacji, o której mowa w art. 9 p.w.p., zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 136, poz. 958). Powołał się na przepis k.p.a. o dacie wszczęcia postępowania, którym jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej błędnie wskazując art. 63 § 3 zamiast 61 § 3 k.p.a. Uczestnik postępowania wnosił o oddalenie skargi jako bezzasadnej uznając podniesione w niej zarzuty za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów procesowych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Urząd Patentowy unieważnił patent na sporny wynalazek udzielony na rzecz skarżącej. Decyzję podjęło kolegium orzekające, w którego składzie był przedstawiciel organizacji społecznej, o której mowa w art. 9 p.w.p., wyznaczony z listy przedstawicieli, uzgodnionej z Prezesem Urzędu Patentowego, tj. w składzie określonym w art. 280 ust. 3 p.w.p. przed jego zmianą. Zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. Urząd Patentowy – w trybie postępowania spornego – rozstrzyga sprawy o unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny. Postępowanie związane ze sprzeciwem wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego oraz prawa z rejestracji regulują przepisy art. 246 – 247 p.w.p. Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p., umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji może wnieść każdy, w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Wszczęcie postępowania sprzeciwowego zobowiązuje organ do podjęcia określonych czynności procesowych, o których mowa w art. 247 p.w.p. O wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246, Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu (art. 247 ust. 1). Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, o którym mowa w ust. 1, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie (art. 247 ust. 2). Uprawniony zatem może, ale nie musi się wypowiedzieć w tej sprawie. Sposób podjętych przez uprawnionego działań determinuje dalszy tok postępowania przed organem. I tak w przypadku braku stanowiska, co do złożonego sprzeciwu, lub też uznania go za zasadny, organ wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu prawa z rejestracji i umarza jednocześnie postępowanie w tej sprawie. Jak z powyższego wynika postępowanie wszczęte na skutek wniesionego sprzeciwu jest nowym postępowaniem, odrębnym od postępowania zgłoszeniowego oraz odrębnym od postępowania spornego (vide: wyrok NSA z 21 listopada 2006 r., II GSK 227/06, publik. LEX nr 288187). W przedmiotowej sprawie wniesienie sprzeciwu wobec udzielonego patentu spowodowało wszczęcie postępowania sprzeciwowego a nie postępowania spornego o unieważnienie tego patentu. Postępowanie sporne stosownie do treści art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. uruchamiane jest dopiero w razie podniesienia przez uprawnionego zarzutu, iż sprzeciw jest bezzasadny. W ocenie Sądu powyższy przepis ma charakter nie tylko kompetencyjny. Zawiera on również wskazanie terminu, w którym postępowanie sporne o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu jest wszczęte, tj. z datą terminowego podniesienia zarzutu przez uprawnionego, iż sprzeciw jest bezzasadny. Datą wszczęcia postępowania o unieważnienie patentu jest zatem dzień doręczenia organowi pisma uprawnionego, w którym uzna on sprzeciw za bezzasadny (art. 61 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. oraz ww. art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p.). Sprzeciw wobec udzielonego patentu został wniesiony w dniu [...] sierpnia 2007 r. Stosownie do treści art. 247 p.w.p. Urząd Patentowy powiadomił uprawnionego z patentu (skarżącą) o wniesionym sprzeciwie i wyznaczył termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2007 r. (data przesyłki pocztowej), które wpłynęło do organu w dniu [...] listopada 2007 r. podniosła zarzut o bezzasadności złożonego sprzeciwu. W dacie tej (podniesienia zarzutu, iż sprzeciw jest bezzasadny) obowiązywała już ustawa p.w.p. ze zmienioną przez ustawę z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 136, poz. 958) treścią art. 280 ust. 3. Zgodnie z tym przepisem, w skład kolegium, oprócz Przewodniczącego kolegium, wchodzą jako jego członkowie eksperci upoważnieni do orzekania w sprawach spornych przez Prezesa Urzędu Patentowego. Z wyżej wskazanych przyczyn do przedmiotowej sprawy nie mógł mieć zastosowania, jak wskazał Urząd Patentowy w odpowiedzi na zarzut rażącego naruszenia prawa, art. 7 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym, wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, sprawy rozpatrywane są przez kolegium orzekające w składzie określonym według przepisów dotychczasowych. W dacie wejścia w życie zmienionej treści art. 280 ust. 3 p.w.p., tj. w dniu 1 listopada 2007 r. nie była jeszcze wszczęta sprawa w postępowaniu spornym, trwało postępowanie sprzeciwowe, które stało się sprawą sporną w dacie doręczenia pisma, w którym uprawniony z patentu podniósł zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny. Należy mieć na uwadze, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – stosownie do treści art. 252 p.w.p. – w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio a nie wprost. Jak wskazano wyżej przepis art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. określa nie tylko kompetencje Urzędu Patentowego w zakresie rodzaju spraw rozstrzyganych w postępowaniu spornym, zawiera również wskazanie, kiedy to postępowanie rozpoczyna się. Uznanie, iż postępowanie sporne o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny zostało wszczęte z datą wniesienia sprzeciwu a nie z datą uznania sprzeciwu za bezzasadny, doprowadziło do rozpatrzenia sprawy o unieważnienie patentu przez kolegium w składzie, określonym w art. 280 ust. 3 p.w.p. przed jego zmianą. Należy zauważyć, iż w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy nie zawarł żadnych rozważań co do zastosowanych przepisów przejściowych ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej. W ocenie Sądu, stanowi to naruszenie art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zastosowania art. 7 ust. 1 ww. ustawy organ podał w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r., stanowiącym odpowiedź na zarzut skarżącej o rażącym naruszeniu prawa. Odpowiedź na skargę (art. 54 § 2 p.p.s.a.) nie może służyć uzupełnianiu uzasadnienia decyzji. Jak wynika z jej nazwy umożliwia ona organowi przedstawienie swojego stanowiska co do zarzutów zgłoszonych w skardze. Za bezskuteczne uznać należy natomiast powoływanie w niej nowych faktów, czy też wskazywanie nowych okoliczności przemawiających za zasadnością stanowiska organów orzekających czy też nowej podstawy prawnej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3207/05, publik. LEX nr 194420). Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego a w przedmiotowej sprawie jest wadą tego rodzaju, iż stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy podkreślić, iż sąd administracyjny kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcie organu a nie odpowiedź na skargę, z tych powodów Sąd nie mógł - jak chciała skarżąca - stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji, a tylko ją uchylić uznając, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd, nie ustosunkował się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze dotyczących naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w tym dotyczących nierozpatrzenia w całości materiału dowodowego, nieustosunkowania się do argumentów skarżącej, organ ponownie rozpatrzy sprawę uwzględniając zawartą wyżej ocenę Sądu co do daty wszczęcia postępowania spornego o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny a co za tym idzie zastosowania właściwych przepisów odnośnie składu Kolegium orzekającego. Jednocześnie Sąd nie podzielił podniesionego zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. Jak słusznie wskazał Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę ustanowiony pełnomocnik uczestnika postępowania posiadał uprawnienia do zastępstwa przed tym organem i organami orzekającymi w sprawie wniesienia sprzeciwu a więc posiadał szersze uprawnienia niż wniesienie samego sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2, 3 i 4 p.p.s.a. oraz na podstawie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 z późn. zm.).