I SA/Gl 918/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Marzanna Sałuda (spr.), Krzysztof Winiarski, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych uchyla zaskarżoną interpretację. Wnioskiem złożonym w organie interpretacyjnym z dnia [...] r. uzupełnionym następnie pismami z dnia [...] i [...] 2009r. "A" – dalej zwany skarżący - zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu u pracowników korzystających z transportu sfinansowanego przez pracodawcę. Przedstawiając zaistniały stan faktyczny skarżący wskazała, że jako spółka z o.o. prowadzi na terenie Polski działalność gospodarczą w pięciu zakładach. W ramach zakładów znajdujących się jednym z miast Spółka organizuje swoim pracownikom dojazdy w ten sposób, że z pracy (do miejsca zamieszkania lub w jego pobliże) i do pracy pracownicy ci mają możliwość skorzystania z autobusów, wynajętych przez Spółkę. Umowy z poszczególnymi przewoźnikami mają zawarte poszczególne zakłady Spółki. Koszty wynajmu autobusów, z których mają prawo korzystać pracownicy, pokrywa strona, zaliczając związane z tym wydatki do swoich kosztów uzyskania przychodów. Przewoźnicy, o których wyżej mowa, wystawiają z tytułu świadczonych usług faktury VAT raz w miesiącu. Strona nie prowadzi żadnej ewidencji pracowników korzystających z dojazdów i nie identyfikuje imiennie tych, którzy z nich korzystają. Nadto nie wszyscy pracownicy z tej możliwości korzystają, a są również i tacy, którzy korzystają z tak organizowanego transportu w sposób nieregularny, to jest w niektóre dni świadczenia pracy używają własnych samochodów lub transportu publicznego. Pracownicy nie ponoszą żadnej odpłatności za organizowane przez Spółkę przejazdy. W związku z powyższym zadano pytanie. Czy organizowanie pracownikom przejazdu przez płatnika wynajętym autokarami na trasie do pracy i z pracy (do miejsca zamieszkania pracowników ) jest dla tych pracowników przychodem ze stosunku pracy ( tytułu świadczeń nieodpłatnych ) i czy w związku z tym płatnik winien doliczyć wartość tego świadczenia do wynagrodzenia za pracę pracowników i pobrać z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Zdaniem wnioskodawcy, dojazdy organizowane przez niego nie są dla pracowników ich przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem wnioskodawcy sposób zorganizowania transportu powoduje, że nie ma możliwości spersonalizowania przychodu i przypisania go konkretnemu pracownikowi – przychodu z nieodpłatnych świadczeń. Jeżeli nie ma możliwości spersonalizowania przychodu i przypisania go konkretnemu pracownikowi który może, ale nie musi skorzystać z usług adresowanych do grupy, a nie imiennie oznaczonego adresata, to nie ma możliwości ustalenia przychodu z nieodpłatnych świadczeń. Na potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska wnioskodawca powołał wyroki WSA w Warszawie III SA/WA 625/08 i III SA/WA 1476/08. Interpretacją indywidualną z dnia 14 sierpnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t. j. w Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku złożonym [...] uzupełnionym w dniu [...] i [...] 2009r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu u pracowników korzystających z transportu sfinansowanego przez pracodawcę jest nieprawidłowe. Wskazując prawidłowe stanowisko organ podatkowy powołał się na regulacje z art. 9 ust. 1, art. 10 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z których to m.in. wynika, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Organ zauważył, iż użyty zwrot "w szczególności" oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Jak wynika z postanowień art. 12 ust. 3 ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Przepis zaś art. 11 ust. 1 stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przy tym, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się - jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu (art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy). Organ przywołał także treść art. 31 ww. ustawy z którego tu wynika, iż osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, (...). Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, iż wszystko co pracownik otrzymuje od swojego pracodawcy - o ile nie stanowi dochodu zwolnionego od podatku lub dochodu, od którego został zaniechany pobór podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów - podlega opodatkowaniu ze źródła przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochodem takim jest więc również wartość zindywidualizowanego świadczenia w postaci dowozu pracownika do pracy jak i z pracy na kaszt pracodawcy. Pracownik otrzymuje bowiem konkretną korzyść finansową w postaci możliwości skorzystania z oferowanego przez pracodawcę transportu. Tym samym pracownik otrzymuje świadczenie, które powoduje u niego przysporzenie w majątku w postaci możliwości korzystania z usług, za które nie zapłacił. Organ zauważył nawiązując do stanowiska wnioskodawcy, iż nieodpłatnym świadczeniem wnioskodawcy na rzecz jego pracowników nie jest faktyczne skorzystanie przez pracowników z przejazdu, lecz sam fakt zapewnienia im dojazdu do pracy i z pracy. W związku z tym przychodem nie będzie wartość faktycznie wykorzystanych usług przewozowych, lecz wartość świadczenia uzyskiwanego przez pracownika jakim jest możliwość skorzystania z takich usług. O powstaniu obowiązku podatkowego po stronie pracownika nie decyduje ile razy pracownik faktycznie skorzystał z przewozu zorganizowanego przez zakład pracy (w ramach umowy zawartej z przewoźnikiem), ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w postaci możliwości korzystania z takiej usługi. Powyższe w ocenie organu nie stoi na przeszkodzie, iż usługa adresowana jest do grupy, a nie imiennie oznaczonego adresata. Pracownik otrzymuje bowiem świadczenie w postaci możliwości korzystania z usługi, i o ile nie odmówił pracodawcy przyjęcia takiego świadczenia, tzn, że je przyjął i ma z tego tytułu przysporzenie. Reasumując organ stwierdził, iż w przypadku zakupu przez pracodawcę usług polegających na dowożeniu do pracy i z pracy, uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania z określonych świadczeń, ich wartość stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy podatkowej. Jak wynika z przepisu art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się - jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu. Wartość świadczeń opłaconych za pracownika pracodawca ma obowiązek doliczać do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z art. 31, 32 i 38 ww. ustawy. Podkreślił, iż fakt skorzystania bądź nie przez pracownika z oferowanej usługi pozostaje bez wpływu na sposób opodatkowania wskazanych świadczeń. Pracownik otrzymuje nieodpłatne świadczenie w miesiącu, za który wnioskodawca wykupił przewóz w środkach transportu -wtedy bowiem pracownik otrzymał możliwość skorzystania (nieodpłatnie) ze środków transportu opłacanych przez pracodawcę. Opłata taka jest bowiem formą zapłaty za usługi. Zdaniem organu pracodawca posiada wiedzę komu udziela świadczenia w postaci dowozu do pracy i z pracy, gdyż zna swoich pracowników z imienia i nazwiska i wie do których adresowane jest świadczenie w postaci dowozu do pracy. W tym stanie rzeczy ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podatnik wniósł o uchylenie powyższej interpretacji, zarzucając jej błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 3 oraz art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polegające za uznaniu, że zaoferowanie nieodpłatnego świadczenia do niezidentyfikowanej imiennej grupy adresatów powoduje u nich powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia pomimo braku możliwości jego przypisania konkretnym, zindywidualizowanym osobom, a także polegające na uznaniu, że sam fakt skierowania oferty takiego świadczenia do pewnej grupy osób samo w sobie stanowi dla jej wszystkich członków przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia, bez konieczności realnego skorzystania z takiej oferty, podczas gdy prawidłowa wykładnia przytoczonych przepisów powinna organ podatkowy doprowadzić do konstatacji, iż w opisanym przez stronę stanie faktycznym po stronie pracowników zatrudnionych w jej przedsiębiorstwie nie powoduje powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia ze stosunku pracy. Odpowiadając na powyższe wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji powtarzając argumenty przedstawione przy jej wydaniu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zaskarżyła w całości interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie z dnia 14 sierpnia 2009r wnosząc o: uwzględnienie skargi i uchylenie przedmiotowej interpretacji, stosownie do art. 146 §1 p.p.s.a. W skardze zostały powielone w całości zarzuty jakie zostały sformułowane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż pracodawca nie prowadzi żadnej ewidencji pracowników korzystających z dojazdów i nie identyfikuje imiennie tych, którzy dojeżdżają w ten sposób z pracy i do pracy. Nadto nie wszyscy pracownicy z takiej możliwości korzystają. Podjęto także polemikę z argumentacją organu co do przyjęcia w stanie faktycznym możliwości skorzystania z dojazdów jako z przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń ze stosunku pracy wskazując jedynie, iż nie jest to świadczenie, a jedynie stworzenie możliwości skorzystania z nieodpłatnego świadczenia. Zaakcentowano także cytując za A. Bartosiewicz ( w: ) A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT, Komentarz, LEX 2009 s 174, iż przychodem nie są same nieodpłatne świadczenia lecz ich wartość. To zaś oznacza w ocenie strony ustalenie konkretnej wartości takiego świadczenia. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający jako organ upoważniony do wydania interpretacji przez Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl zaś art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 p.p.s.a Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności - art. 146 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§ 3). Stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja ta zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Z powyższych przepisów wynika, że obowiązkiem podatnika jest przedstawienie wyczerpującego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Natomiast w ramach interpretacji minister właściwy do spraw finansów publicznych ma dokonać oceny tego stanowiska na podstawie przytoczonych przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach zarówno organ jak i sądy administracyjne są związane stanem faktycznym przedstawionym we wniosku. Przechodząc do oceny zgodności z prawem wydanej w niniejszej sprawie interpretacji indywidualnej wskazać należy, że spór w niej sprowadza się do kwestii czy wartość świadczeń w postaci zorganizowanych dla pracowników Spółki dojazdów na trasie do pracy z miejsca zamieszkania i z powrotem, stanowi ich przychód ze stosunku pracy o jakim mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy jak wnioskodawca twierdzi, nie jest możliwym ustalenie, które osoby korzystały z transportu, których koszty (koszty wynajmu autobusów) Spółka pokryła z własnych środków, zaliczając wydatki z tym związane do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu, zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W przepisie tym zostały wskazane - co jest istotne w rozpoznanej sprawie - jako przychody: wypłaty pieniężne, świadczenia w naturze, inne nieodpłatne świadczenia lub świadczenia częściowo odpłatne. Konsekwencją takiego zróżnicowania przychodów jest wskazanie w kolejnych przepisach sposobu obliczania wartości pieniężnej świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Ustawodawca w odmienny sposób określił sposób obliczania wartości dla każdej z tych kategorii świadczeń, czemu dał wyraz w ust. 2 i 3 art. 12 oraz ust. 2, 2a i 2b art. 11 u.p.d.o.f. Zatem, dla potrzeb wykazania, iż dane świadczenie jest przychodem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., konieczne jest jego przyporządkowanie do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w tym przepisie i zastosowanie właściwej metody obliczenia jego wartości. W tym miejscu trzeba podkreślić, iż ustawodawca nie przewidział możliwości ustalania wartości ww. świadczeń w inny sposób, niż określony w przepisach u.p.d.o.f. Inaczej mówiąc, jeśli nie jest możliwe obliczenie wartości świadczenia według metod określonych przepisami tej ustawy, nie można pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu. Kolejną istotną kwestią jest możliwość ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia uzyskanego przez pracownika w kontekście charakteru ponoszonych przez skarżącą wydatków. Konieczne jest też sięgnięcie do treści art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., który stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Według regulacji zawartej w przytoczonym przepisie, ażeby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane jako przychód, wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika, natomiast świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia mogą być uznane za przychód jedynie po otrzymaniu tych świadczeń przez podatnika. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą wynika, iż organizuje swoim pracownikom dojazdy do miejsca zatrudnienia z miejsca zamieszkania i z powrotem, jednak nie jest w stanie wskazać w jakim rozmiarze poszczególni pracownicy korzystają z tych dojazdów. Zatem w istocie, oferowany dowóz do pracy przez pracodawcę jest postawiony pracownikom do dyspozycji przy jednoczesnym wskazaniu, iż wnioskodawca nie posiada informacji, czy poszczególni pracownicy z tego świadczenia skorzystali i w jakim zakresie. Należy uznać, że w przypadku, gdy wartości świadczeń nieodpłatnych nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika - brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę dojazdów do miejsca zatrudnienia z miejsca z zamieszkania i z powrotem. W takiej bowiem sytuacji nie można stwierdzić, czy pracownik w istocie otrzymał określone świadczenie i jaka jest jego wartość. Przychód nie może bowiem zostać hipotetycznie przypisany podatnikowi, lecz ustalony zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji nieprawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, iż opodatkowaniu podlega już sama możliwość skorzystania ze świadczeń w postaci oferowanego pracownikom przez pracodawcę transportu, bez względu na to, czy pracownik z tego świadczenia faktycznie skorzystał. W ocenie Sądu, stanowisko to jest nieuprawnione w świetle postanowień art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Przepis ten bowiem bezwzględnie warunkuje możliwość uznania za przychód wartości nieodpłatnego świadczenia otrzymaniem tego świadczenia. Inaczej mówiąc, w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania (wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania ze świadczenia). Zatem, o przychodzie pracownika można by mówić, gdyby korzystał z postawionych do dyspozycji świadczeń, a ponadto możliwe byłoby ustalenie wartości tego świadczenia według metod określonych w u.p.d.o.f. Reasumując stwierdzić należy uznać, że sama możliwość skorzystania z oferowanego transportu przez wnioskodawcę - pracodawcę nie stanowi nieodpłatnego świadczenia ze stosunku pracy a organ poszedł w spornej interpretacji za daleko przyjmując, iż rodzi to już po stronie płatnika wnioskodawcy zarówno uznanie tego za nieodpłatne świadczenie i w konsekwencji zaistnienie na wnioskodawcy obowiązków jako płatnika. Podkreślić należy, że przyjęty pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA, a to w wyroku II FSK 536/08 z dnia 15 września 2009. Dodać trzeba, iż w wyroku tym NSA wyraził pogląd stwierdzając "że w sytuacji, gdy pracodawca ponosi opłaty związane z dojazdem pracowników do pracy na podstawie zawartej z przewoźnikiem umowy, przy czym opłata ta jest ustalona ryczałtowo bez względu na liczbę pracowników mogących skorzystać ze świadczenia, brak jest podstaw do ustalenia przychodu z tego tytułu po stronie pracownika". W opisanym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.