I OSK 1044/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędzia NSA del. Jacek Hyla Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1901/09 w sprawie ze skargi E. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...]września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1901/09 oddalił skargę E. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania E.F. od decyzji Prezydenta m.st. W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m.st. W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...]w przedmiocie ustanowienia na rzecz spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości warszawskiej prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego 0,4456 ułamkowej części zabudowanego gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna [...] w obrębie [...]o pow. 371 m², uregulowanego w księdze wieczystej [...]– utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...]Prezydent m.st. W., po rozpatrzeniu wniosku złożonego w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), ustanowił na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego 0,4456 ułamkowej części zabudowanego gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna [...] w obrębie [...]o pow. 371 m², uregulowanego w księdze wieczystej [...] na rzecz: M. T. w udziale wynoszącym 0,2228 części oraz C. i Z. małż. N. w udziale wynoszącym 0,2228 części, za czynszem symbolicznym. Pismem z dnia 28 maja 2009 r. E.F. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. W. z dnia [...] października 2008 r., podnosząc w uzasadnieniu, iż bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu w charakterze strony. Wskazała ponadto, że kopię decyzji Prezydenta m.st. W. z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie rozpoznania wniosku dekretowego otrzymała dopiero wraz z pismem organu, datowanym na dzień 11 maja 2009 r., nie uchybiła więc terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Prezydent m.st. W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] października 2008 r. podnosząc w uzasadnieniu, m.in., iż wnioskodawczyni nie przysługiwał status strony w postępowaniu "dekretowym", z uwagi na brak interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., a ponadto w ocenie organu, wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Odwołanie od decyzji tej wniosła E.F., zarzucając naruszenie w szczególności art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż odwołująca się nie ma legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania ze względu na fakt, iż nie była stroną przedmiotowego postępowania, mimo że dotyczy ono jej interesu prawnego. Podniosła, iż jako współwłaścicielka przedmiotowej nieruchomości legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., a tym samym organ winien zapewnić jej status strony w postępowaniu zakończonym decyzją organu z dnia [...] października 2008 r. Wystąpiła więc przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, ponadto E.F. podtrzymała stanowisko, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia otrzymania przez odwołującą się pisma organu z dnia 11 maja 2009 r., gdyż dopiero wraz z tym pismem skarżąca otrzymała kopię kwestionowanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną stwierdziło, że nie do zaakceptowania jest pogląd, iż wnioskodawczyni nie uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ wskazał na treść art. 145 § 1 pkt 4 i art. 141 § 1 k.p.a. Z art. 148 § 2 k.p.a. expressis verbis wynika, iż liczy się dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a więc w niniejszej sprawie jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg z dniem, kiedy odwołująca się dowiedziała się o fakcie wydania decyzji z dnia [...] października 2008 r., nie zaś od dnia otrzymania przezeń kopii tej decyzji. Organ podniósł, iż w aktach sprawy znajduje się adresowane do skarżącej pismo Naczelnika Wydziału Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], w którym organ, przedstawiając szczegółowo stan faktyczny i prawny przedmiotowej nieruchomości, wskazał m.in., że w dniu [...] października 2008 r. została wydana decyzja nr [...]ze wskazaniem rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji (str. 2 in fine). Mimo iż w aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia powyższego pisma, to fakt otrzymania tego pisma przez odwołującą się nie może budzić żadnych wątpliwości, skoro skarżąca w piśmie z dnia 19 marca 2009 r. powołuje się na przedmiotowe pismo, rozpoczynając korespondencję od słów: "W związku z otrzymanym pismem..." Tym samym jednomiesięczny termin do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania rozpoczął swój bieg przynajmniej od dnia doręczenia skarżącej pisma organu z dnia 27 lutego 2009 r., a więc wystąpienie dopiero w dniu 28 maja 2009 r. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu z dnia [...] października 2008 r. nastąpiło niewątpliwie z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., co stanowiło podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E.F., zarzucając naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż skarżąca uchybiła terminowi do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Prezydenta m.st. W. z dnia [...] października 2008 r., art. 21 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. poprzez przyjęcie, iż Wspólnota Mieszkaniowa, z pominięciem wnioskodawczyni, miała interes prawny w doręczeniu rozstrzygnięcia w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta m. st. W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...], oraz naruszenie art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż E.F. nie ma legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ze względu na fakt, iż nie była stroną przedmiotowego postępowania, mimo że dotyczy ono jej interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. F. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podzielając stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podał, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a stosownie do § 2 tego przepisu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., może nastąpić tylko z następujących przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną, podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, że z akt administracyjnych sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że E.F., która jest współwłaścicielką lokali użytkowych oznaczonych numerami [...],[...] i [...], złożyła wniosek o przekazanie jej decyzji dotyczącej nieruchomości warszawskiej znajdującej się przy ulicy [...]w dniu 12 lutego 2009 r., co pozwala przyjąć, że skarżąca co najmniej w tym dniu wiedziała o decyzji, o doręczenie której się zwróciła. W odpowiedzi na to pismo, Prezydent m.st. W. pismem z dnia 27 lutego 2009 r. poinformował E. F., że decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości decyzję własną i w tym zakresie orzekło na zasadzie art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej m.st. W. z dnia 9 sierpnia 1955 r. w części gruntu związanego z lokalami mieszkalnymi nr [...] i [...] oraz lokalami użytkowymi [...],[...] i [...] zostało wydane z naruszeniem prawa, jednakże w tej części nie można stwierdzić jego nieważności ze względu na fakt wywołania nieodwracalnych skutków prawnych. Wobec powyższego właściciele tych lokali nie byli stroną postępowania toczącego się przed Prezydentem m.st. W., co zresztą potwierdza skarżąca, podnosząc w uzasadnieniu skargi, iż "powinna zostać uznana za stronę niniejszego postępowania." Sąd podkreślił, że pojęcie "dowiedzenie się", o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., o decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Sąd podzielił stanowisko organu, że jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg z dniem, kiedy E.F. dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia [...] października 2008 r., a nie od dnia otrzymania kopii tej decyzji. Sąd wskazał za organem, że w aktach sprawy znajduje się adresowane do skarżącej pismo z dnia 27 lutego 2009 r., w którym Naczelnik Wydziału Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy przedstawił szczegółowo stan faktyczny i prawny przedmiotowej nieruchomości i poinformował, że w dniu [...] października 2008 r. została wydana przedmiotowa decyzja. Otrzymanie tego pisma skarżąca potwierdziła w swoim piśmie z dnia 19 marca 2009 r., więc wystąpienie przez skarżącą dopiero w dniu 28 maja 2009 r. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2008 r. nastąpiło niewątpliwie z uchybieniem ustawowego terminu. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r. wniosła E.F. reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając w całości powyższy wyrok i zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 148 § 1 i 2 k.p.a. przez przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Prezydenta m.st. W. z dnia [...] października 2008 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę, iż organy administracji odmówiły rozważenia istotnej części dowodów, jakie strona skarżąca przedstawiła w toku postępowania administracyjnego. Zaakceptowanie przez Sąd I instancji wadliwych ustaleń spowodowało w konsekwencji aprobatę dla niewłaściwego zastosowania art. 148 k.p.a., przez organy administracji publicznej. Skutek ten był jednak następstwem błędnej wykładni tego przepisu, dokonanej przez te organy, której Sąd nie zakwestionował. Podano, że skarżąca pismami z dnia 19 marca 2009 r. i z dnia 8 maja 2009 r. domagała się od Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu m.st. W. uznania jej praw jako strony niniejszego postępowania administracyjnego. Powyższe wynikało z faktu, iż organ w wyniku rażącego naruszenia art. 28 k.p.a. konsekwentnie odmawiał skarżącej statusu strony, pomimo iż postępowanie to bezsprzecznie dotyczyło interesu prawnego, a także pośrednio obowiązków skarżącej. W wyniku powyższych działań organ ostatecznie uznał racje skarżącej i doręczył jej decyzję z dnia [...] października 2008 r., umożliwiając tym samym zapoznanie się skarżącej z jej treścią i w konsekwencji złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Podniesiono, że interpretacja przyjęta przez organy administracji i niezakwestionowana przez Sąd sprzeczna jest z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 828/07, zgodnie z którym: "Dopiero moment powzięcia wiadomości o treści rozstrzygnięcia decyzji wraz z informacją kiedy ono zapadło stanowi o dowiedzeniu się o decyzji i otwiera bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a." Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że skarżąca składając wniosek w dniu 28 maja 2009 r. dochowała ustawowego terminu, określonego art. 148 k.p.a., a jego oddalenie z powodu rzekomego naruszenia terminu jest w całości nieuzasadnione. Z powyższych przyczyn wadliwe w stopniu rażącym jest również utrzymanie w mocy zaskarżonym wyrokiem decyzji Prezydenta m.st. W. nr [...]z dnia [...] czerwca 2009 r. odmawiającej wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącej ten stan rzeczy powoduje, że doszło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., albowiem Sąd pomimo istnienia w sprawie innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy nie uchylił przedmiotowej decyzji w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: pkt 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, pkt 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chociaż wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna w zakresie obu podniesionych w niej zarzutów oparta została na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to w istocie zarzut naruszenia art. 148 § 1 i 2 k.p.a. ma charakter materialnoprawny i mieści się w obrębie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszło zdaniem skarżącej "przez przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia postępowania", co wskazuje, że kwestionowane w sprawie jest zastosowanie powołanej regulacji. Jednocześnie z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona zarzuca, iż błędna wykładnia przepisów doprowadziła do ich niewłaściwego zastosowania. Powyższy zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do § 2 tego artykułu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4, która to przyczyna była w rozpoznawanej sprawie podana jako uzasadnienie wystąpienia o wznowienie postępowania – biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zarówno organy administracji publicznej, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjęły jednolicie, że jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji nie musi nawet pochodzić od organu wydającego decyzję, może pochodzić także z innych źródeł, istotne jest by wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. W art. 148 § 2 k.p.a. mowa jest o powzięciu wiadomości o istnieniu decyzji, a nie jej doręczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie podziela takie rozumienie omawianych przepisów, które zgodne jest z utrwalonymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądami w tej kwestii. Przyjmuje się, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, by do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 39/10, a także w powołanych tam wyrokach tego Sądu z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 133 i z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07, Lex nr 516817). Również w powołanym w skardze kasacyjnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 827/07 przyjęto powyższe rozumienie omawianych przepisów stwierdzając m.in., że poza sporem jest, że art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji. Istotne jest jednak to, aby dotarła do strony wiadomość nie tylko o wydaniu decyzji, ale przede wszystkim o zawartym w niej rozstrzygnięciu. W żaden więc sposób nie jest uprawniona zawarta w skardze kasacyjnej sugestia, że zdaniem tego Sądu dopiero z dniem doręczenia decyzji otwiera się bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. W ustalonym w sprawie i przytoczonym za organami w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanie faktycznym istniały niewątpliwie podstawy, by przyjąć, że skarżąca z uchybieniem terminu wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta m.st. W. z dnia [...] października 2008 r., nr [...]. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut niewłaściwego zastosowania art. 148 § 1 i 2 k.p.a. W tym miejscu zauważyć należy, że jeżeli strona nie podniosła w skardze kasacyjnej stosownych zarzutów zmierzających do podważenia przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, co miało też miejsce w niniejszej sprawie, to bezskuteczne pozostać muszą zawarte w uzasadnieniu tej skargi uwagi kwestionujące te ustalenia i stwierdzenie, że "sąd bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia organów administracji". Konstrukcja zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., naruszenie którego zdaniem skarżącej nastąpiło poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, bez odwołania się do konkretnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które zdaniem strony naruszono w postępowaniu administracyjnym, a co uszło uwadze Sądu I instancji powoduje, że również ten zarzut nie mógł być uznany za zasadny. Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionych względów oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.