VII SA/Wa 603/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych skargę oddala. Wnioskiem z dnia 7 lipca 2008r., skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], skarżąca W. W. dochodziła wydania na podstawie art. 50 ust 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane postanowienia o wstrzymaniu robót prowadzonych przy ul. [...] w [...], jako prowadzonych z naruszeniem § 142 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.). Decyzją z dnia [...] września 2009r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił wstrzymania ww. robót budowlanych. Wskazał, że inwestycja jest realizowana legalnie, na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] wydanej z upoważnienia Starosty [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. C. i A. G. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku. Obiekt został wytyczony przez uprawnionego geodetę, roboty prowadzone są pod nadzorem osoby o wymaganych kwalifikacjach i uprawnieniach, dziennik budowy jest prowadzony na bieżąco, nie stwierdzono istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę. Na budowie jest tablica informacyjna. Teren jest zabezpieczony przed dostępem osób trzecich. Nie ma podstaw do wstrzymania budowy na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie zaistniały okoliczności wyliczone w tym przepisie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2009r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podtrzymał argumentację organu pierwszej instancji. Podkreślił, że mimo toczącego się postępowania nieważnościowego - decyzja pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] nadal pozostaje w obrocie prawnym. W okolicznościach kiedy roboty budowlane realizowane są na podstawie stosownych pozwoleń i zgodnie z nimi, nie ma możliwości podejmowania działań o charakterze nakazowym. W razie ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę organ nadzoru budowlanego władny będzie wszcząć nowe postępowanie w oparciu o inny stan faktyczny. Skargę, na opisaną wyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 77 art. 8, 11, 80 k.p.a. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczym i częściowym materiale dowodowym, - art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez pominięcie w uzasadnieniach skarżonych decyzji dowodów, na których organ oparł swe rozstrzygnięcie oraz brak odniesienia się przez organ do wszystkich wniosków dowodowych i dokumentów: - art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie ww. przepisów, jak również stwierdzenie, iż organom nadzoru budowlanego nie przysługuje kompetencja do podejmowania działań o charakterze nakazowym, gdy rozbudowa i przebudowa wykonywana jest na podstawie stosownych pozwoleń. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Sąd z urzędu potwierdził, zgłoszoną przed rozprawą przez inwestorów okoliczność, że ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r, udzielono pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą skargę, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu było rozstrzygnięcie odmawiająca wstrzymania robót budowlanych oparte na przepisie art. 50 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 50 ust. 1, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Dla oceny zasadności niniejszej skargi, podstawowe znaczenie miało to, że inwestycja objęta wnioskiem skarżącej o jej wstrzymanie, została zakończona, a decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...], z dnia [...] sierpnia 2009r, udzielono pozwolenia na jej użytkowanie. Jak wskazano wyżej, dyspozycja przepisu art. 50 ustawy Prawo budowlane mówi o wstrzymaniu, przez właściwy organ, prowadzenia robót budowlanych. W dniu wydania zaskarżonej decyzji, przedmiotowa inwestycja była już legalnie dopuszczona do użytkowania, roboty budowlane nie były już prowadzone. W ocenie Sądu, mimo że organy nie przywołały ww. okoliczności, uznać należy, że zasadnie nie został uwzględniony wniosek o wstrzymanie budowy. Dodatkowo Sąd z urzędu podnosi, że w niniejszej sprawie orzekł w składzie, w którym jeden z pośród sędziów, orzekał wcześniej w innych sprawach ze skargi W.W. W sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 110/10, gdzie wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 30 marca 2010r., uchylono zaskarżone i poprzedzające go postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. dotyczącym sprostowania treści decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego na terenie działek nr ew. [...], [...], [...] przy ul. [...] w [...]. Ponadto w sprawie o sygn. akt VII SA/ Wa 156/09, gdzie wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 8 kwietnia 2009r., uchylono zaskarżone i poprzedzające go postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przebudowy i rozbudowy budynku przy ul. [...] w [...]. Zdaniem Sądu, instytucja wyłączenia sędziego, jako gwarancja jego bezstronności, powinna mieć zastosowanie wówczas, gdy sędzia uczestniczy w kolejnej kontroli decyzji , biorąc wcześniej udział w wydaniu wyroku kasacyjnego ( por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II GSK 514/09). Taka sytuacja nie miała miejsca w świetle opisanych wyżej postępowań. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.153 poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.