IV SA/Wa 559/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi Z. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Burmistrz Gminy K. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i nadbudowie skrzydeł domu mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonej w K. przy ul. [...] do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Burmistrz Gminy K. stwierdził, że w dniu 2 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 - dalej zwana ustawą o uzdrowiskach). Stosownie do art. 59 ww. ustawy obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu nowej ustawy. A zatem do uzdrowisk powstałych przed wejściem ustawy w życie należy stosować wprost przepisy nowej ustawy, o ile przepisy przejściowe nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 38 ust. 2 wymienionej ustawy gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w terminie dwóch lat od dnia uzyskania statusu. Przepis ten, w ocenie Burmistrza, ma zastosowanie zarówno do nowoutworzonych uzdrowisk, jak również do uzdrowisk dotychczas istniejących. Natomiast zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej zwaną ustawą o planowaniu) wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Z. J. podnosząc zarzut naruszenia art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu oraz art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach. Uzasadniając wniesione zażalenie Z. J. wskazał, iż budynek, którego dotyczy wniosek znajduje się w bardzo złym stanie technicznym, grozi zawaleniem i katastrofą budowlaną, co potwierdza, złożona przez niego, ekspertyza techniczna dotycząca stanu technicznego konstrukcji ww. budynku. Opieszałość gminy w podjęciu czynności planistycznych nie może - w jego ocenie -prowadzić blokady i uniemożliwienia przeprowadzenia prac remontowych zabytkowego budynku, który wymaga natychmiastowego przeprowadzenia tychże prac. Niemożność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz opieszałość Rady Miejskiej K. w kwestii uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawiają go konstytucyjnej ochrony prawa własności. Takie działania powodują, ze zabytkowa willa popada w ruinę, co powoduję szkodę majątkową. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z dyspozycją art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Obowiązek taki - stosownie do art. 14 ust. 7 tejże ustawy - istnieje wtedy, gdy wymagają tego przepisy odrębne. Takim przepisem odrębnym, w przedmiotowej sprawie, jest art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach, w myśl którego gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do dwóch lat od dnia uzyskania statusu. Kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sprawy jest zatem ustalenie, czy gmina K. posiada w chwili obecnej status uzdrowiska lub status ochrony uzdrowiskowej, stosownie do przepisów powołanej ustawy. Art. 2 pkt 3 ustawy o uzdrowiskach definiuje pojęcie "uzdrowiska" jako obszaru, na terenie którego prowadzone jest lecznictwo uzdrowiskowe, wydzielonego w celu wykorzystania i ochrony znajdujących się w nim naturalnych surowców leczniczych, spełniającego warunki, o których mowa w art. 34 ust. 1 i któremu został nadany status uzdrowiska. Załącznik do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (M.P. Nr 45, poz. 228 ze zm.) wśród miejscowości zaliczonych do uzdrowisk wymienia m. in. S. Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach, obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy. Oznacza to, że w chwili obecnej K. posiada status uzdrowiska. Stosownie do art. 2 pkt 2 ww. ustawy, pod pojęciem "gminy uzdrowiskowej" rozumieć należy gminę, której obszarowi lub jego części został nadany status uzdrowiska w trybie określonym w ustawie. Brak jest zatem podstaw do uznania, że za taki tryb ustawowy nie można uznać trybu określonego w art. 59 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach. W konsekwencji stwierdzić należy, że cały obszar gminy K. stanowi gminę uzdrowiskową. Powyższe oznacza, ze w chwili obecnej istnieje obligatoryjny obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej, do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu gminy K., będącej gminą uzdrowiskową w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o uzdrowiskach. W ocenie Kolegium podzielić należy pogląd organu pierwszej instancji dotyczący interpretacji przepisów wymienionej wyżej ustawy. Zwrócić należy również uwagę, iż rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostało wydane na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu wprowadzającym obowiązek zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów, co do których istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego wynikający z przepisów odrębnych. Obowiązek ten istniał przed wejściem w życie przepisów ustawy o uzdrowiskach. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż obowiązek zawieszania postępowań o ustalenie warunków zabudowy wszczętych po 2 października 2005 r. (a do takich postępowań zaliczyć należy przedmiotową sprawę, wszczętą w dniu [...] lipca 2009 r.), czyli po wejściu w życie ustawy o uzdrowiskach, pośrednio potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach wydanych w dniu 26 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 588/06 i w dniu 30 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 857/06. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. J. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. rażące naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 9.10.2000 r. ze zm. -dalej K.p.a.) w związku z art. 4 ust. 1 do 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.); 2. rażące naruszenie art. 8 K.p.a. w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach oraz art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu. Skarżący wskazał ponadto, iż wynikająca z art. 8 K.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do Państwa przejawia się także w wypełnianiu ustawowych obowiązków spoczywających na organach administracji poprzez dochowanie przez nie terminów ustawowych. Skoro zaś, w przedmiotowej sprawie, gmina nie wywiązuje się z obowiązku uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w terminie do 2 lat i ogranicza tym samym prawo obywatela do dysponowania prawem własności i wypełnianiem obowiązków wynikających z art. 5 ust. 1 do 3 ustawy o ochronie zabytków, to - w ocenie skarżącego - należy uznać, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji narusza naczelna zasadę postępowania administracyjnego zawartą w art. 8 K.p.a. ; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: a. art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nie odniesieniu się w treści wydanego postanowienia i nie rozpatrzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze załączonej przez skarżącego ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego konstrukcji przedmiotowego budynku; b. art. 85 § 1 K.p.a. polegające na nie dokonaniu przez organ oględzin przedmiotowego budynku w sytuacji, gdy nie rozpatrzył złożonej przez skarżącego ekspertyzy technicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżone postanowienie - w ocenie Sądu -nie narusza prawa. Zgodzić się należy z poglądem organów administracji, że zaistniały przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, określone w art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Oznacza to, że w przypadku wystąpienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, organ właściwy w sprawie ma obowiązek obligatoryjnego zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach, która weszła w życie w dniu 2 października 2005 r., gmina która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do dwóch lat od dnia uzyskania statusu. Gmina K. stała się gminą uzdrowiskową w rozumieniu powyższej ustawy. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego. A zatem, w sytuacji gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy - stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu - zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Regulacja ta stanowi bowiem obligatoryjny wymóg zawieszenia postępowania w sprawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji sytuowanej na terenie, w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki powstaje na podstawie przepisów szczególnych, które dla określonych obszarów obowiązek taki ustalają tak jak ww. ustawa o uzdrowiskach. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek Z. J. z dnia [...] lipca 2009 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o uzdrowiskach, która w art. 38 ust. 2 nałożyła obowiązek sporządzenia i uchwalenia planu miejscowego na gminę, która uzyskała status uzdrowiska lub status ochrony uzdrowiskowej. Wnioskowana przez Z. J. inwestycja polegająca na remoncie i nadbudowie skrzydeł domu mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] sytuowana jest na terenie gminy K. W tym stanie rzeczy należy uznać, że ponieważ do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie został uchwalony dla gminy K. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ pierwszej instancji prawidłowo postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie o ustalenie warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu, a organ II instancji prawidłowo utrzymał ww. postanowienie w mocy. Wskazać należy, iż uchybieniem organu było nieodniesienie się do zarzutu zażalenia dotyczącego upływu terminu do sporządzenia planu. Jednak uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Jak bowiem wyżej wskazano, podstawę zawieszenia postępowania stanowił przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu wyznaczający limit czasowy zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie przepis art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach zakreślający gminom termin 2 lat do uchwalenia planów. Żaden zaś przepis ustawy o uzdrowiskach z bezskutecznym upływem terminu 2 lat nie wiąże sankcji w postaci zakazu zawieszenia, czy też nakazu podjęcia zawieszonych postępowań o ustalenie warunków zabudowy. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż organ odwoławczy nie odniósł się, ani nie rozpatrzył załączonej przez niego do zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego konstrukcji przedmiotowego budynku, wskazać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżone postanowienie wzięło pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Natomiast okoliczność, iż nie odniosło się do tej kwestii w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia nie może stanowić podstawy do uznania, że kwestii tej nie rozważyło. Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż zaskarżone postanowienie narusza art. 7 Kpa. w związku z art. 4 ust. 1 do 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Prawdą jest, iż ochrona zabytków polega na podejmowaniu przez organy administracji publicznej stosownych działań mających na celu m. in. zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków czy też udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków (art. 4 ust. 1-3 ustawy o ochronie zabytków), natomiast -stosownie do art. 5 ww. ustawy - opieka nad zabytkiem sprawowana przez właściciela lub posiadacza polega m. in. na zapewnieniu warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku. Wskazać jednak należy, iż art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu - o czym już zresztą była mowa wyżej - nakazuje w przypadku zaistnienia przesłanek w nim wymienionych obligatoryjnie zawiesić postępowanie. Organ nie miał zatem możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.