II GSK 1173/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.D. i skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 628/10 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną A. D.; 2. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym i w tej części skargę A. D. oddala; 3. zasądza od A.D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1.092 (tysiąc dziewięćdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 628/10, wydanym w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, oddalając skargę w pozostałej części, tj. dotyczącej nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W następstwie kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2009 r. o godz. [...] autobusu nr rej. [...], za pośrednictwem którego A. D., zwana dalej "skarżącą", wykonywała krajowy transport drogowy osób oraz w wyniku dalszych czynności dowodowych przeprowadzonych przez organ stwierdzono, iż wspomniany autobus nie został zgłoszony do licencji. Jak ustalił organ zgłoszenie omawianego autobusu do licencji dokonane w dniu [...] czerwca 2009 r. miało miejsce już po przeprowadzeniu kontroli drogowej. Nakładając karę pieniężną organ wskazał następujące przepisy prawa: art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 14, art. 18b ust. 2 pkt 1b, art. 92 ust. 1 i 4 oraz lp. 1.2 zał. do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej "utd". W myśl art. 5 ust. 1 utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Zgodnie z art. 8 ust. 1 utd licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy. W świetle art. 8 ust. 2 pkt 4 utd wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 utd do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Stosownie do art. 14 ust. 1 utd przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. W świetle ust. 2 tego artykułu, jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. W myśl art. 18b ust. 2 pkt 1b utd, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. W świetle art. 92 ust. 1 utd, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. W myśl art. 92 ust. 4 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W świetle lp. 1.2 zał. do omawianej ustawy wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji podlega karze pieniężnej wynoszącej 8.000 zł. Natomiast zgodnie z lp. 2.5 zał. do utd wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób jest zagrożone karą pieniężną w kwocie 500 zł. Oddalając w powyższej części skargę wniesioną przez skarżącą Sąd pierwszej wskazał ponadto na przepis art. 11 ust. 3 utd, w myśl którego organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Według Sądu pierwszej instancji wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych, określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 156/08). Sąd zauważył, że skarżąca błędnie zinterpretowała przepis art. 14 ust. 1 utd, twierdząc, że przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni. Wykładnia taka prowadziłaby bowiem do niespójności z treścią przytoczonych wyżej przepisów art. 5 ust. 3 pkt 5; art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 utd. Wykładni takiej przeczy również wprowadzenie, w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Wprowadzona w art. 14 ust. 1 (jak również ust. 2) utd możliwość pisemnego zgłaszania organowi, który udzielił licencji, zmian danych nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, dotyczy innych danych wymienionych w art. 8 utd, co do których nie jest przewidziany, pod groźbą kary pieniężnej, obowiązek ich uprzedniego zgłaszania. Organ, jak podniósł Sąd pierwszej instancji, za podstawę do nałożenia kary pieniężnej powołał przepis § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 Nr 32, poz. 262 ze zm.). W myśl tego przepisu autobus powinien być wyposażony w tablice kierunkowe - na autobusie regularnej komunikacji publicznej. Ponadto organ powołał przepis § 21 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, zgodnie z którym autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust.1 pkt 13: czołową i boczną, przy czym autobus ten kursujący na linii oznaczonej numerem lub literą - również w tylną i wewnętrzną. Według ustalenia Sądu omawiany autobus nie miał zamontowanych tablic kierunkowych, które znajdowały się w pojeździe. Zatem, kontrolowany przewóz osób odbywał się z naruszeniem wskazanych przez organy administracji przepisów § 21 ust. 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia. Jednakże, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie oznacza to, aby na podstawie powołanych przepisów można było skarżącej zarzucić wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiadał warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu. Definicji pojęcia "warunki techniczne" nie ma nie tylko w przepisach ustawy o transporcie drogowym, w unormowaniach wspomnianego rozporządzenia, ale także ustawie Prawo o ruchu drogowym. Według Sądu pierwszej instancji zakres pojęcia "warunki techniczne" pojazdów określa przepis art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd pierwszej instancji powołał przepis art. 66 ust. 1 tej ustawy znajdujący się w dziale III, zatytułowanym "Pojazdy", rozdział 1, zatytułowany "Warunki techniczne pojazdów". Stosownie do tego przepisu pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: 1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę; 2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych; 3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych; 4) nie powodowało niszczenia drogi; 5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu; 6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji z samego tytułu powołanego rozporządzenia czym innym są warunki techniczne pojazdów, a czym innym jest ich wyposażenie. Można, jak wskazał Sąd, w pewnym uproszczeniu przyjąć, że termin "warunki techniczne pojazdu" dotyczy sprawności samego pojazdu, jako całości oraz jego części składowych. Natomiast termin ten nie dotyczy jego dodatkowego wyposażenia, na które składają się rzeczy odrębne (niebędące częściami składowymi pojazdu), a przez to nie rzutujące na warunki techniczne samego pojazdu, a przede wszystkim nie mające nic wspólnego z realizacją celów, o których mowa w art. 66 Prawa o ruchu drogowym. Toteż, nieuprawnione było zrównanie braku umieszczenia tablic kierunkowych z naruszeniem warunków technicznych pojazdu w drodze wykładni celowościowej albo funkcjonalnej powołanego rozporządzenia. Organy obu instancji nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 złotych dopuściły się obrazy przepisów art. 92 ust. 1 i 4 utd w zw. z lp. 2.5 załącznika do utd, a także art. 6 i art. 7 k.p.a. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji lp. 2.5 załącznika do utd nakłada karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu osób z naruszeniem warunków technicznych danego pojazdu, nie zaś za naruszenie obowiązku odpowiedniego wyposażenia tego pojazdu. Skarżąca i organ złożyli skargi kasacyjne od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie, przy czym organ ewentualnie wniósł o oddalenie skargi, a także wnieśli o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania. . Skarga kasacyjna skarżącej została oparta na obu podstawach wskazanych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna skarżącej zarzuca naruszenia prawa materialnego: a) przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, art. 92 ust. 1 i 4 oraz lp. 1.2 załącznika do utd w związku z art. 14 ust. 1 i 2 i art. 87 ust. 1, jak również art. 11 utd polegające na wadliwym przyjęciu, że skarżąca wykonywała przewóz drogowy naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, poprzez niezgodne z obiektywną rzeczywistością, mylne przyjęcie, iż kontrolowany autobus nie był zgłoszony do licencji, której wypis okazał kierowca podczas kontroli, wobec czego, w ocenie WSA uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej w kwocie 8000 zł, a także wadliwym przyjęciu, iż nałożenie kary pieniężnej nie stanowi naruszenia ustawy; b) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 i 2 utd polegające na wadliwym przyjęciu, że skarżąca błędnie zinterpretowała przepis art. 14 ust 1 utd, twierdząc, że przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego nie zgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni, a także polegające na wadliwym przyjęciu, że "wprowadzona art. 14 ust. 1 (jak również ust. 2 ) utd możliwość pisemnego zgłoszenia organowi, który udzielił licencji, zmian danych nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, dotyczy innych danych wymienionych w art. 8 utd, co do których nie jest przewidziany, pod groźbą kary pieniężnej, obowiązek ich uprzedniego zgłoszenia. Skarga kasacyjna skarżącej stawia zaskarżonemu wyrokowi zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci: a) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegający na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie z ze stanem rzeczywistym, b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 92 ust. 1 i 4 oraz l.p. 1.2 załącznika do ustawy w zw. z art. 14 ust. 1 i ust. 2 i art. 87 ust. 1, jak również art. 11 utd w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy albowiem gdyby nie doszło do zarzuconych naruszeń przepisów, to wyrok Sądu pierwszej instancji mógłby być inny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołuje się orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych na poparcie stanowiska prezentowanego przez skarżącą. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego oparta jest na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj.: 1) art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że termin "warunki techniczne" nie obejmuje wymaganego przepisami ww. rozporządzenia wyposażenia dodatkowego pojazdu, podczas gdy z przywołanych przepisów wynika, iż wyposażenie takie decyduje w rzeczy samej o tym, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym wymaganym ze względu na rodzaj przewozu; 2) art. 18b ust. 1 pkt 1 i art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b), art. 92 ust. 1 i ust. 4 utd oraz Ip. 2.5 załącznika do ww. ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że na podstawie tych przepisów nie można nałożyć kary pieniężnej za stwierdzony w toku kontroli brak wyposażenia autobusu, którym wykonywane są regularne przewozy osób, w tablice kierunkowe, podczas gdy normy prawne wyrażone w tych przepisach przewidują takie właśnie uprawnienie; 3) art. 92 ust. 1 i ust. 4 utd oraz Ip. 2.5 załącznika do ww. ustawy w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organy nie wykazały, ażeby przepis Ip. 2.5 załącznika upoważniał je do nałożenia kary z tytułu wykonywania transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym wymaganym dla danego rodzaju przewozu, w sytuacji gdy nie był on wyposażony w tablice kierunkowe, podczas gdy uzasadnienie prawne decyzji zamieszczone w decyzji organu w sposób jednoznaczny wykazało, iż w sprawie wypełniona została hipoteza normy sankcjonującej zamieszczonej w tym przepisie, norma ta jest precyzyjna i uprawnia do nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie, a ustalenia faktyczne poczynione w sprawie są bezsporne. Według skargi kasacyjnej w spornej kwestii, co rozumie się przez "warunki techniczne", którym to terminem posługuje się także ustawa o transporcie drogowym, przepis art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pod tym pojęciem rozumie także wyposażenie pojazdu. Takim wyposażeniem były tablice kierunkowe wymagane przepisami § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w które nie był wyposażony skontrolowany autobus. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania. W myśl przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca skarga kasacyjna skarżącej, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), którą podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenia pozostałych przepisów postępowania, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 92 ust. 1 i 4 oraz l.p. 1.2 załącznika do ustawy w zw. z art. 14 ust. 1 i ust. 2 i art. 87 ust. 1, jak również art. 11 utd, skarga kasacyjna upatruje w zaakceptowaniu przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organu, iż w dacie kontroli drogowej omawiany autobus nie został zgłoszony do licencji na wykonywanie transportu drogowego, podczas gdy zdaniem skarżącej taka sytuacja nie miała miejsca. Jak wywodziła, wspomniany autobus zgłosiła do licencji w dacie kontroli drogowej, tj. w dniu 2 czerwca 2009 r. W świetle przepisów art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3, art. 87 ust. 1 utd, a także lp. 1.2 załącznika do utd, co wymaga podkreślenia, narusza prawo i jest sankcjonowane karą pieniężną w kwocie 8.000 zł wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Skoro przepisy prawa materialnego powyższym obowiązkiem obciążają przewoźnika, zatem to nie organ kontroli, lecz przewoźnika obciąża w sposób nie budzący wątpliwości wykazanie faktu zgłoszenia pojazdu do licencji w dacie kontroli drogowej. Nie jest miarodajnym dowodem na okoliczność wywiązania się przez przewoźnika z obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji uczynienie tego w dniu kontroli drogowej, jak to miało miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy. Nie można bowiem wykluczyć ewentualności dokonania wspomnianej czynności już po dokonaniu kontroli drogowej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zarzucanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa w następstwie zaakceptowania stanowiska organu, iż w dacie kontroli drogowej omawiany autobus nie został zgłoszony do licencji. Przechodząc do zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, zarzuty te nie są oparte na usprawiedliwionej podstawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Za przyjęciem tego stanowiska przemawia szereg względów. W szczególności wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych, określona we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego, a to w celu sprawdzania, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Toteż, jak to trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska dopuszczającego wykonywanie transportu drogowego bez zgłoszenia pojazdu do licencji, z powołaniem się na art. 14 ust. 1 utd. Taka wykładnia przepisu art. 14 ust. 1 utd naruszała by bowiem przepis lp. 1.2. załącznika do utd, w świetle którego, jak to już wskazano, wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji podlega karze pieniężnej wynoszącej 8.000 zł, a ponadto w prosty sposób pozwalałaby obchodzić wskazane przepisy o obowiązku zgłaszania pojazdu do licencji. W rezultacie, nakładając na skarżącą karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji, Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 92 ust. 1 i 4 oraz lp. 1.2 załącznika do utd w związku z art. 14 ust. 1 i 2 i art. 87 ust. 1, jak również art. 11 utd, oddalając w tej części skargę na decyzję organu. Tym samym skarga kasacyjna skarżącej, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). Przechodząc do rozpatrzenia skargi kasacyjnej organu, oparta jest ona na usprawiedliwionej podstawie naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Jak to trafnie wywodziła skarga kasacyjna sankcjonowane przepisem lp. 2.5 zał. do utd wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, obejmuje również brak wymaganego wyposażenia autobusu, jakim jest, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wyposażenie autobusu w tablice kierunkowe. Z powyższych względów uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 500 zł naruszało przepisy prawa wskazane w skardze kasacyjnej organu. Mając na uwadze brak naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a tylko wskazanych w skardze kasacyjnej organu przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do przepisu art. 188 p.p.s.a., uwzględniając skargę kasacyjną organu, uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i rozpoznał skargę, oddalając ją, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszały prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.