I SA/Rz 209/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Grzegorz Panek /spr./ SO del. Tomasz Smoleń Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 27 maja 2010r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z akt sprawy dokumentu postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu M. D. uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wyłączył z akt kontroli skarbowej prowadzonej wobec M.D. pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] maja 2009r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że podstawą wyłączenia z akt sprawy powyższego dokumentu była ochrona interesu publicznego, przesłanką którego było dobro osób trzecich, poprzez zaniechanie upowszechniania danych i informacji zawartych w nim, a dotyczących osoby niebędącej stroną w toczącym się postępowaniu. Pismem z dnia [...] grudnia 2009r. M.D. , za pośrednictwem pełnomocnika, złożył zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z wnioskiem o jego uchylenie i orzeczenie o możliwości sporządzenia kopii z akt prowadzonego postępowania podatkowego. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wskazał, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, ponieważ jego zdaniem prawo wglądu do dokumentów może być ograniczone w szczególnych przypadkach i musi też być właściwie uzasadnione. Warunku tego nie spełnia uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, które należy uznać za lakoniczne i ogólnikowe a także stojące w sprzeczności z wcześniejszymi działaniami organu kontroli. Pełnomocnik zaznaczył, że z treścią tego pisma okazanego już przez Inspektora Kontroli Skarbowej zapoznał się osobiście. Treść pisma znana jest także stronie i osobie przesłuchiwanej. Strona chciała mieć możliwość sporządzenia kopii pisma z którego treścią już się zapoznała. Pełnomocnik podkreślił również, iż z orzecznictwa sądowego wynika, że w przypadku gdy organy podatkowe w postępowaniu dowodowym wykorzystują informacje dotyczące podatników niezwiązanych ze sprawą, mają obowiązek utrzymać w tajemnicy tylko te ich cechy które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym na ich identyfikację. Na potwierdzenie tego stanowiska przytoczył sentencje wyroków WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009r., sygn. akt I SA/Bk 510/08 i WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2008r., sygn. akt III SA/Wa 54/08. Dyrektor Izby Skarbowej w R. po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż pismo którego dotyczył wniosek strony jest pismem wewnętrznym (służbowym) Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. skierowanym do Inspektorów Kontroli Skarbowej w R. prowadzących postępowanie w sprawie i nie zawiera żadnej treści, która byłaby podstawą ustaleń faktycznych lub merytorycznych w sprawie. Wskazane pismo zawiera w swej treści informacje nie związane z toczącym się postępowaniem podatkowym w tym dane osobowe dotyczące osoby niebędącej stroną postępowania. W związku z tym, iż dokument o który chodzi w niniejszej sprawie nie zawierał treści stanowiących podstawę ustaleń w sprawie a zawierał dane osoby trzeciej nie związanej ze sprawą niewystarczające było pozostawienie tego dokumentu w aktach sprawy z trwale usuniętymi informacjami dotyczącymi tej osoby a zasadnym było wyłączenie z akt sprawy całego dokumentu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia. Zarzucił, iż rozstrzygnięcia te zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 178 i art. 179 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez odmowę umożliwienia zapoznania się z dokumentem ze względu na interes publiczny, podczas gdy tak rozumianego interesu publicznego w sprawie nie wykazano. Na poparcie swojego stanowiska autor skargi powtórzył argumenty podnoszone w postępowaniu zażaleniowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- określanej dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przepis art. 1 p.p.s.a. stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., który wymienia akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to między innymi postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Żadnego z powyższych wymogów nie spełnia zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z [...] stycznia 2010r. nr [...]. Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej. Ani ten przepis, ani żaden inny przepis Ordynacji podatkowej nie przewidują, że na postanowienie to przysługuje zażalenie. Przepis art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość wyłączenia z akt sprawy dokumentów objętych ochroną tajemnicy państwowej oraz ze względu na waży interes publiczny. Na wydane w tym zakresie postanowienie nie służy zażalenie. O innej sytuacji stanowi natomiast art. 179 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które stosownie do art. 179 § 3 Ordynacji podatkowej służy zażalenie. Zatem zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie dotyczące odmowy umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów, nie służy natomiast na postanowienie dotyczące wyłączenia dokumentów z akt. Stanowisko to znajduje również oparcie w doktrynie i w orzecznictwie - C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II, s. 664, a także wyrok WSA w Warszawie z 23 lipca 2008r. sygn. akt VIII SA/Wa 80/08 (niepubl.), wyrok WSA w Lublinie z 20 lutego 2008r. sygn. akt I SA/Lu 800/07 (niepubl.). Nadto postanowienie wydane na podstawie art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej nie kończy postępowania i nie rozstrzyga o istocie sprawy. Sąd zauważa, że w sytuacji, gdy organ wyłączy z akt sprawy poszczególne dokumenty z powodu uchylenia ich jawności postanowienie w tym przedmiocie podlega kontroli poprzez możliwość jego zaskarżenia w odwołaniu od wydanej w sprawie decyzji (art. 237 Ordynacji podatkowej), ponadto strona, której odmówiono umożliwienia zapoznania się z wyłączonymi dokumentami (sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów) dysponuje prawem do złożenia zażalenia od postanowienia wydanego w tym zakresie w trybie art. 179 § 2 Ordynacji podatkowej. W ramach tych środków strona ma zatem możliwość kwestionowania zasadności wyłączenia dokumentów z akt sprawy i skarżący z tych środków skorzystał wnosząc skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentem. Z tych względów, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.