IV SA/Po 47/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Maciej Dybowski(spr.) Protokolant St.sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego O. Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie przekazanie według właściwości oddala skargę Dnia 3 kwietnia 2009r. J.C. – pełnomocnik (dalej Pełnomocnik) Z.R. prowadzącego działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe O. z siedzibą w [...] (dalej Z.R. bądź Z. R.), wniósł do Starosty G. o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] sierpnia 2009r.) Starosta G. na podstawie art. 65 § 1 kpa i art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (j.t. Dz.U. 39/07/251 ze zm., dalej ustawa o odpadach bądź uoo), przekazał wg kompetencji Marszałkowi Województwa Wielkopolskiego (dalej Marszałek) wniosek J.C. - Pełnomocnika Z.R. prowadzącego działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe O. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu Starosta G. (dalej Starosta) wskazał, że w okresie od stycznia 2009 r. do lipca 2009 r. prowadził postępowanie administracyjne w sprawie wniosków przedłożonych przez J.C. - Pełnomocnika Z.R. prowadzącego działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe O. tj. wniosku z dnia 25 kwietnia 2008 r. dotyczącego zmiany decyzji Starosty G. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. (dalej decyzja z [...] sierpnia 2006 r.), zmienionej decyzją Starosty G. nr [...] z dnia [...] września 2006 r. (dalej decyzja z [...] września 2006r.), zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w punkcie określającym sposób magazynowania odpadów o kodzie 06 01 06* - inne kwasy oraz wniosku z dnia 26 stycznia 2009 r. o zmianę decyzji Starosty G. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., zmienionej decyzją Starosty G. nr [...] z dnia [...] września 2006 r., zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w zakresie zmiany kodu odpadu 06 01 06* - inne kwasy (odpad niebezpieczny) na odpad o kodzie 06 01 99 - inne nie wymienione odpady (odpady inne niż niebezpieczne). Wniosek z 25 kwietnia 2008 r. o zmianę decyzji Starosty z [...] sierpnia 2006 r., zmienionej decyzją Starosty z [...] września 2006 r. w punkcie określającym sposób magazynowania odpadu o kodzie 06 01 06* - inne kwasy, obejmował dopuszczenie magazynowania odpadu niebezpiecznego o kodzie 06 01 06* bez konieczności zabezpieczenia powierzchni pryzm przed rozwiewaniem. Starosta G. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. (dalej decyzja z [...] czerwca 2008 r.) odmówił zmiany decyzji w sprawie zbierania odpadów we wnioskowanym zakresie. Pełnomocnik złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej SKO bądź Kolegium) odwołanie od decyzji Starosty z [...] czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2009 r. (dalej decyzja z [...] stycznia 2009 r.) uchyliło zaskarżoną decyzję i skierowało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z uwagi na prowadzone przez Starostę postępowanie wyjaśniające w sprawie rozstrzygnięcia kwestii charakteru zgromadzonych na terenie nieruchomości przy ulicy K. [...] w G. odpadów, trzykrotnie informowano Pełnomocnika, o przedłużeniu terminu w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne do czasu zebrania całości materiału dowodowego i niezbędnych wyjaśnień w owych sprawach. W sprawie niniejszej podejmowano szereg czynności: 1) Starosta pismem nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. Pełnomocnika o przedłużeniu terminu postępowania w sprawie wniosku z 25 kwietnia 2008 r., dotyczącego zmiany sposobu magazynowania odpadu o kodzie 06 01 06* i wniosku z dnia 26 stycznia 2009 r. dot. zmiany kodu magazynowanych odpadów z 06 01 06* na kod 06 01 99 tj. najpóźniej do dnia 31 maja 2009 r. Jednocześnie Starosta poinformował Pełnomocnika, że wniosek z 3 kwietnia 2009 r. w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, zostanie rozpatrzony po zebraniu całości materiału dowodowego i wyjaśnień w tych sprawach; 2) Pełnomocnik dnia 2 czerwca 2009 r. wniósł do Starosty o przedłużenie terminu postępowania w sprawie zmiany sposobu magazynowania odpadów o kodzie 06 01 06*, zmiany kodu odpadów z 06 01 06* na kod 06 01 99 i w sprawie wydania zezwolenia na odzysk odpadów do czasu przedłożenia opinii dotyczącej właściwości odpadu o kodzie 06 01 06* tj. do 17 czerwca 2009 r.; 3) Starosta pismem nr [...] z [...] czerwca 2009 r. przychylił się do wniosku J.C. z 2 czerwca 2009 r. dot. przedłużenia terminu postępowania w owej sprawie, wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy tj. najpóźniej do dnia 30 czerwca 2009 r.; 4) Starosta pismem nr [...] z [...] czerwca 2009 r. zwrócił się do firmy L. SA - wytwórcy odpadu o kodzie 06 01 06* - inne kwasy, o udostępnienie wyników badań odpadu o kodzie 06 01 06* w celu określenia składu chemicznego przedmiotowego odpadu; 5) po otrzymaniu w dniu 23 czerwca 2009 r. odpowiedzi z firmy L. SA nt. klasyfikacji ługów pokrystalizacyjnych jako odpadów niebezpiecznych, Starosta pismem nr [...] z [...] czerwca 2009 r. poinformował Pełnomocnika, że przedłożone do Urzędu wnioski z dnia: 25 kwietnia 2008 r., 26 stycznia 2009 r. i 3 kwietnia 2009 r. zostaną rozpatrzone po zebraniu całości materiału dowodowego i wyjaśnień w owych sprawach tj. najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2009 r.; 6) Z.R. pismem z 30 lipca 2009 r. wyjaśnił, że wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów dotyczy "również, a nawet przede wszystkim odpadów zgromadzonych dotychczas w G. przy ul. K.i". Starosta pismem nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. działając w myśl art. 10 § 1 kpa, poinformował J.C. i Z.R. o możliwości złożenia ewentualnych uwag oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgłoszonych żądań. Zygmunt Rybczyński pismem z 17 sierpnia 2009 r. wniósł o przedłużenie terminu złożenia ewentualnych uwag oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgłoszonych żądań, najpóźniej do dnia 28 sierpnia 2009 r. Starosta G. pismem nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. przychylił się do wniosku Z. R. i wyznaczył ostateczny termin zgłaszania uwag do 28 sierpnia 2009 r. Z.R. prowadzący działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe O. zamierza produkować kruszywo syntetyczne z odpadów innych niż niebezpieczne. Jednym z odpadów, który będzie używany w procesie produkcji kruszywa jest odpad o kodzie 06 01 99 - inne nie wymienione odpady (odpady z produkcji, przygotowania, obrotu i stosowania produktów przemysłu chemii nieorganicznej, odpady inne niż niebezpieczne). W dniu złożenia przez Pełnomocnika wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów tj. w dniu 3 kwietnia 2009 r., Starosta G. prowadził postępowanie w sprawie wnioskowanej w dniu 26 stycznia 2009 r. przez Pełnomocnika zmiany decyzji Starosty Gnieźnieńskiego zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w punkcie określającym rodzaje odpadów, przewidziane do zbierania przez zmianę kodu magazynowanego odpadu tj. z 06 01 06* -inne kwasy (odpad niebezpieczny) na kod 06 01 99- inne nie wymienione odpady (odpady inne niż niebezpieczne). Miejscem prowadzenia zamierzonej działalności będzie teren, na którym Z.R. magazynuje od 2006 r. odpad o kodzie 06 01 06*- inne kwasy (odpad niebezpieczny). Z.R. pismem z dnia 30 lipca 2009 r. wyjaśnił, że zamierzony proces odzysku dotyczyć będzie "również, a nawet przede wszystkim odpadów zgromadzonych dotychczas w G. przy ul. K.". Na terenie owej nieruchomości nie znajduje się odpad o kodzie 06 01 99 - inne nie wymienione odpady (odpady inne niż niebezpieczne) lecz odpad o kodzie 06 01 06*- inne kwasy (odpad niebezpieczny). Wobec powyższego Starosta G. uznał, że Pełnomocnik Z.R. dokonał samoistnie zmiany kodu odpadu magazynowanego w G. przy ul. K. [...] tj. z 06 01 06* - inne kwasy (odpad niebezpieczny) na kod 06 01 99 - inne nie wymienione odpady (odpady inne niż niebezpieczne) i wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2009 r. wystąpił do Starosty G. o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne, w tym również odpadu o kodzie 06 01 99 - inne nie wymienione odpady (odpady inne niż niebezpieczne). Starosta G. w toku prowadzonego postępowania uzyskał opinię (stanowisko) Dyrektora Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Dyrektor Departamentu jednoznacznie wyjaśnił, że zmiana klasyfikacji odpadów (kodu odpadów) może nastąpić na dwóch etapach: ich wytwarzania lub przetwarzania, którego skutkiem jest zmiana właściwości odpadu, co powoduje konieczność zmiany kodu. W związku z powyższym nie każdy posiadacz odpadów, a w szczególności prowadzący działalność wyłącznie w zakresie zbierania odpadów, może dokonać zmiany klasyfikacji odpadów. Określenie kodu odpadu zgodnie z Ustawą o odpadach należy wyłącznie do wytwórcy odpadu, czyli w tym przypadku do firmy L. SA ul. [...],[...] L. (dawniej Zakłady Chemiczne "[...]" SA). Wnioskodawca korespondował z wytwórcą odpadów w sprawie dokonania zmiany kodu odpadu niebezpiecznego 06 01 06* na inny (inny niż niebezpieczny), lecz bezskutecznie - wytwórca nie dokonał takiej zmiany. Starosta G. decyzją nr [...] z [...] lipca 2009 r. ponownie odmówił Pełnomocnikowi Z.R. zmiany decyzji Starosty G. nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. zmienionej decyzją Starosty G.o nr [...] z [...] września 2006 r. w punkcie określającym sposób magazynowania odpadów o kodzie 06 01 06* - inne kwasy oraz decyzją nr [...] z [...] lipca 2009 r. odmówił zmiany decyzji Starosty G. nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. zmienionej decyzją Starosty G. nr [...] z [...] września 2006 r. w zakresie zmiany kodu odpadu 06 01 06* - inne kwasy (odpad niebezpieczny) na odpad o kodzie 06 01 99 - inne nie wymienione odpady (odpady inne niż niebezpieczne). Starosta G. po przeanalizowaniu przedmiotowego wniosku i po zebraniu całości materiału dowodowego stwierdził, że Z.R. zamierza prowadzić działalność w zakresie odzysku odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Wnioskodawca twierdzi, że odzysk odpadów będzie się odbywał w urządzeniu mobilnym. Stosownie do definicji zawartej w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. 25/08/150 ze zm., dalej Prawo ochrony środowiska bądź poś), instalacją jest: * stacjonarne urządzenie techniczne, * zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, • budowle nie będące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może powodować emisję. Definicja ta, jak również znaczenie pojęcia "stacjonarny" wyjaśnione w słownikach języka polskiego tzn. "niezmieniający położenia, pozostający na miejscu, odbywający się w jednym miejscu" nie wskazują, że urządzenie techniczne musi być na stałe przytwierdzone do podłoża, by mogło być traktowane jako instalacja. Urządzenie to będzie stanowiło zorganizowane stanowisko pracy, będzie eksploatowane przez określony czas tj. zgodnie z wnioskiem przez okres 5 lat, przez 5 dni w tygodniu, w systemie jednozmianowym i może spowodować emisję - w związku z tym winno być traktowane jako instalacja. Wg powszechnie obowiązujących rozstrzygnięć i opinii, w tym również Ministra Środowiska, technologie odzysku odpadów, takie jak opisane w przedmiotowym wniosku, mogą być stosowane wyłącznie w instalacjach w znaczeniu Prawa ochrony środowiska. Instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, zgodnie z § 2 pkt 1 ppkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. 257/04/2573 ze zm.), kwalifikowane są do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne. Zgodnie z art. 378 ust. 2a pkt 2 poś, organem ochrony środowiska właściwym w sprawach przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest Marszałek Województwa. Starosta orzekł o przekazaniu wniosku Marszałkowi, bowiem wnioskowany odzysk obejmuje również odpady niebezpieczne a urządzenie przewidziane do odzysku uznać należy za instalację. W zażaleniu Z.R. zarzucił organowi I instancji "działania niezgodne z kpa" niedostateczne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy – pominięcie wiążących dla ustalenia faktycznego stanu rzeczy okoliczności i dowodów; uzasadnienie nie odnosi się do przyczyn, dla jakich wskazane przez Wnioskodawcę dowody nie zostały wzięte pod uwagę lub nie uznano ich wiarygodności – odmówiono badaniom i ekspertyzom naukowym rangi dowodu. Żalący się zarzucił dowolne stosowanie przepisy ustawy o odpadach, na niekorzyść Wnioskodawcy; organ decyzyjny sprzecznie z ustawą żąda od Wnioskodawcy wypełnienia obowiązków, jakie ustawa nań nie nakłada, a odmawia praw, jakie ustawa daje (k. 18-22 akt SKO). Samorządowe Kolegium Odwoławcze Poznaniu postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] listopada 2009 r.), na podstawie art. 17 pkt 1, art. 65 §1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 39/07/251 ze zm.), art. 378 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 25/08/150 ze zm.) i § 2 pkt 1 ppkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 257/94/ 2573 ze zm.), utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium przedstawiło przebieg postępowania, motywy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r., zarzuty i motywy zażalenia. Rozważając zagadnienia istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, SKO wskazało, że zgodnie z art. 65 § 1 kpa, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia. Zgodnie z art. 378 ust. 2a pkt 2 poś, marszałek województwa jest właściwy w sprawach przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione w art. 378 ust. 2a pkt 1 ww. ustawy. Zgodnie z § 2 pkt 1 ppkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 257/04/2573 ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych. Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 1 uoo, właściwym organem, o którym mowa w art. 26 ust. 2 ww. ustawy, jest marszałek województwa - dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2a poś. Najistotniejsze znaczenie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy ma określenie jakiego rodzaju odpadu dotyczy wniosek Skarżącego o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów. Skarżący w żaden sposób nie kwestionuje faktu, że w przypadku odpadów niebezpiecznych, instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych, wniosek o prowadzenie działalności w zakresie ich odzysku należy do kompetencji marszałka województwa. Kwestią sporną pozostaje kwalifikacja odpadu objętego wnioskiem. Skarżący we wniosku określił jasno i precyzyjnie, że chce prowadzić działalność w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne i jednocześnie wskazał, że odpady te będą pozyskiwane ze zgromadzonych już przezeń pryzm. Pryzmy te składają się z odpadów dostarczonych przez firmę L. S.A. z siedzibą w L., które zostały zakwalifikowane w momencie ich wytworzenia jako odpady niebezpieczne - 06 01 06* - inne kwasy (odpad niebezpieczny). Skarżący przedstawił ekspertyzy dokonane na własne zlecenie, które zawierają stwierdzenie, że na podstawie dostarczonych przez Skarżącego dokumentów i próbek wynika, że obecnie składowane odpady winny być zakwalifikowane jako odpad nie niebezpieczny - 06 01 99— inne nie wymienione odpady (odpady inne niż niebezpieczne). Skarżący przedstawił stanowisko wytwórcy odpadów – L. S.A., z którego wynika, że z powodu przekazania odpadów spółka ta nie może zmienić ich kodu. Ze zleconej opinii prawnej wynika, że to Skarżący winien wystąpić z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia w zakresie odzysku odpadów i zmienić ich kod, jeśli pozwolą na to warunki chemiczne odpadu. Rozpatrując cały zebrany w sprawie materiał Kolegium stwierdziło, że wniosek Skarżącego rzeczywiście winien być rozpatrywany przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego, gdyż dotyczy odpadów niebezpiecznych. Przedstawione przez Skarżącego dowody w postaci ekspertyz i opinii, i dane zwarte we wniosku Skarżącego, są jedynie dowodami z dokumentu prywatnego i odzwierciedlają stanowisko Skarżącego. Dowód przeprowadzony na zlecenie organu I instancji trudno uznać za dowód z opinii biegłego, gdyż w dokumentacji sprawy brak jest potwierdzenia wystąpienia przez organ z wnioskiem o wydanie takiej opinii i brak jest również powiadomienia Strony o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego (art. 84 § 1 i art. 79 § 1 i 2 kpa). Z uwagi na powyższe, wszystkie ekspertyzy i opinie znajdujące się w sprawie należy traktować nie jako dowody z opinii biegłych lecz jedynie jako stanowisko Skarżącego lub organu I instancji. SKO wskazało, że należało zbadać, czego dotyczy wniosek Skarżącego z 3 kwietnia 2009 r. Ponieważ sam Skarżący twierdzi, że odzyskowi będzie podlegał odpad niebezpieczny, gdyż właśnie taki odpad został mu przekazany i taki odpad jest przezeń składowany, dlatego słusznie organem właściwym do rozpatrzenia tego wniosku jest Marszałek Województwa Wielkopolskiego. Skarżący twierdzi, przywołując opinie i ekspertyzy wykonane na swe zlecenie, że odpad niebezpieczny, który jest przezeń składowany, mógł utracić właściwości odpadu niebezpiecznego a tym samym może być użyty do odzysku. Z przepisów ustawy o odpadach, przywołanych przez Skarżącego wynika, że aby dokonać zmiany kodu odpadu, należy posiadać zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, gdyż wytwórca odpadów nie jest uprawniony do zmiany kodu odpadu po jego przekazaniu innemu podmiotowi. Na chwilę obecną posiadany przez Skarżącego odpad jest odpadem niebezpiecznym a przestanie być odpadem niebezpiecznym dopiero po jego odzysku, na co Skarżący musi posiadać stosowne zezwolenie. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, by legalnie produkować nowy produkt z odpadów niebezpiecznych, nie wystarczy samo stwierdzenie, że odpad nie posiada już cech odpadu niebezpiecznego. Zgodnie z przepisami ustawy o odpadach, to wytwórca odpadów decyduje o kodzie odpadu - skoro Skarżący twierdzi, że odpad składowany przezeń przestał być odpadem niebezpiecznym, to po uzyskaniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, będzie on mógł dokonać stosownej zmiany kodu odpadu. Jeśli chodzi o samą metodę odzysku, to Skarżący jasno określił we wniosku, że odzysk ma odbywać się w urządzeniu mobilnym. Na dzień złożenia wniosku Skarżący nie posiada zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów a bezsprzecznym jest, że zgromadzony przez niego odpad, którego dotyczy wniosek, oznaczony jest kodem dla odpadu niebezpiecznego, i jednocześnie odzysk odpadu ma nastąpić w urządzeniu, które będzie stanowiło zorganizowane stanowisko pracy, będzie eksploatowane przez określony czas tj. zgodnie z wnioskiem przez okres 5 lat, przez 5 dni w tygodniu, w systemie jednozmianowym i może spowodować emisję - w związku z tym winno być traktowane jako instalacja. Wg powszechnie obowiązujących rozstrzygnięć i opinii, w tym również Ministra Środowiska, technologie odzysku odpadów takie jak opisane w przedmiotowym wniosku, mogą być stosowane wyłącznie w instalacjach w znaczeniu prawa ochrony środowiska. Może to oznaczać, że sposób odzysku zaproponowany przez Skarżącego nie spełnia wymogów prawa ochrony środowiska, jednakże rozstrzygnięciem tej kwestii zajmie się właściwy organ – Marszałek Województwa Wielkopolskiego (k. 3-6 akt SKO). W piśmie z dnia 4 stycznia 2010 r. Z.R. – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy – zaskarżył postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] (i trzech decyzji SKO z dnia [...] listopada 2009 r.). W niniejszej sprawie (IV SA/Po 47/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygał jedynie skargę na postanowienie z 30 listopada 2009 r. Skargi na każdą z pozostałych opinii Sąd rozstrzyga w sprawach - odpowiednio: IV SA/Po 44/10, IV SA/Po 45/10, IV SA/Po 46/10. Dla uniknięcia zbędnych powtórzeń, Sąd w niniejszym uzasadnieniu rozważa jedynie zagadnienia istotne dla rozstrzygnięcia skargi na postanowienie z [...] listopada 2009 r. Skarżący zarzucił niezgodność decyzji Starostwa i postanowień SKO z prawem materialnym, tj. ustawą o odpadach. Nadto zarzucił organom "osobliwe traktowanie dowodów w sprawie, sprzeczne m.in. z art. 75 kpa". Zarzucił organom istotne braki uzasadnienia: sprowadza się ono do ogólników, wyrażających opinie organów, że wnioski Skarżącego są "niezgodne z przepisami", bez wskazania, z jakimi konkretnie. Zawiera stwierdzenia wzajemnie sprzeczne i wadliwe merytorycznie, jako zasadniczo sprzeczne z ustawą o odpadach. Skarżący wniósł o łączne zbadanie wskazanych rozstrzygnięć, bowiem dotyczą tej samej sprawy, wynikają z jednej decyzji Starostwa, zezwalającej na działalność w zakresie zbierania odpadów w celu ich odzysku, z tej samej podstawy prawnej, w oparciu o ten sam stan faktyczny i dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie okazało się zgodne z prawem. 1. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. 153/02/1270 ze zm.- dalej ppsa). Art. 19 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek kontroli swej właściwości z urzędu, a właściwość organów wynika albo wprost z przepisu ustawy, albo wydanych na podstawie ustawy aktów wykonawczych oraz zawartych na podstawie ustawy porozumień. W postępowaniu wszczynanym na żądanie strony, organ, do którego wniesiono podanie, jest obowiązany zbadać na podstawie treści żądania, czy jest właściwy do załatwienia sprawy, a w razie stwierdzenia swej niewłaściwości winien zastosować art. 65-66 kpa (A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Zakamycze 2009, s. 160 uw. 2). Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania (art. 20 kpa). W polskim systemie prawnym o właściwości organu administracji publicznej do rozpoznawania i załatwiania określonej kategorii spraw stanowią przepisy prawne regulujące kompetencje, zawarte w ustawach o charakterze materialnoprawnym (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 10 wydanie, C.H. Beck 2009 s. 103 nb 2; A. Wróbel – op. cit. s. 163 uw. 2), bądź w przepisach rozporządzeń do tych ustaw, wydanych na podstawie i w granicach właściwie skonstruowanej delegacji ustawowej (art. 92 ust. 1 i 2 Konstytucji). Właściwość rzeczową trzeba ustalić na podstawie ustaw materialnoprawnych i przepisów ustaw ustrojowych, dotyczących kompetencji organów administracji publicznej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.9.1994 r., I SA 2002/93, Wokanda 1/95/37, akceptowane przez B. Adamiak – op. cit. s. 103 nb 2). Zdolność szczególna organu administracji publicznej do podejmowania czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, oparta być musi na materialnej podstawie legitymacji organu administracyjnego, zawartej w powszechnie obowiązującym prawie (Cz. Martysz w: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Zakamycze 2005 t. 1 s. 216 uw. 3, s. 219 uw. 4). Właściwość miejscowa jest kategorią wtórną wobec właściwości rzeczowej- przez właściwość rzeczową rozumie się bowiem zdolność prawną organu administracji publicznej do rozpoznawania i załatwiania spraw danej kategorii; właściwość miejscowa oznacza natomiast zdolność prawną organu administracji do załatwiania spraw (mieszczących się w zakresie jego właściwości rzeczowej) na obszarze określonej jednostki podziału terytorialnego kraju (P. Przybysz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" LexisNexis 2008 s. 89 uw. 2; Cz. Martysz – op. cit. s. 250-251 uw. 1). Trafnie organy obu instancji wskazały, że ustawodawca w art. 378 ust. 2a pkt 2 poś wskazał, że marszałek województwa jest właściwy w sprawach przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe, realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt 1 (K. Gruszecki "Prawo ochrony środowiska. Komentarz" Wolters Kluwer 2008 s. 757 uw. I, s. 760 uw. V; Z. Bukowski w: J. Ciechanowicz – McLean, Z. Bukowski, B. Rakoczy "Prawo ochrony środowiska. Komentarz" – Lexis Nexis 2008 s. 601 uw. 2). Normodawca w § 2 ust. 1 rozporządzenia, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 51 ust. 8 poś, w sposób wiążący wskazał, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: ... 39) instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych,... Także w art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach, ustawodawca wskazał, że organem właściwym dla wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów (ust. 2), jest marszałek województwa – dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2a poś. Trafnie organy obu instancji ustaliły, że Z.R. wniósł o wydanie zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów, a w piśmie z 30 lipca 2009 r. doprecyzował, że zamierzony proces odzysku dotyczyć będzie "również, a nawet przede wszystkim odpadów zgromadzonych dotychczas w G. przy ul. K.". Skoro z prawidłowych ustaleń organów obu instancji wynika, że na nieruchomości przy ul. K. [...] w G. nie znajduje się odpad o kodzie 06 01 99, lecz odpad o kodzie 06 01 06* - inne kwasy (odpad niebezpieczny), to wyłącznie właściwym w sprawach przedsięwzięć i instalacji w tej materii jest rzeczowo i miejscowo Marszałek Województwa Wielkopolskiego. Skoro w dacie wydania zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, kwalifikacja owych odpadów nie uległa w trybie przewidzianym ustawą zmianie, przeto Starosta obwiązany był wydać postanowienie o przekazaniu wniosku Marszałkowi Województwa Wielkopolskiego jako organowi właściwemu (art. 65 § 1 kpa). Kolegium trafnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa utrzymało w mocy postanowienie z 31 sierpnia 2009 r. Skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ppsa skargę należało oddalić. MZ