VI SA/Wa 557/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. L. kwotę 3317 (trzy tysiące trzysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] nakładającą na P. L. karę pieniężną za naruszenie przepisów transportu drogowego w kwocie 30.000 zł. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2009 r. przy ulicy [...] w K. inspektorzy, na podstawie upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r., przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy P. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A.. Zakres kontroli obejmował okres od dnia [...] kwietnia 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r., dotyczył zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088.), cytowana dalej jako ustawa o transporcie drogowym, oraz przepisach wykonawczych do ww. ustawy i zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców.. W celach kontrolnych pobrano zapisy z kart kierowców oraz zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu, pochodzące od 19 kierowców wykonujących przewozy drogowe w ramach działalności przedsiębiorcy za okres od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] czerwca 2008 r. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono w dniu [...] maja 2009 r. protokół kontroli. W pkt VII protokołu wskazano na stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. Protokół bez uwag podpisał reprezentujący kontrolowanego D. G.. Pismem z dnia [...] maja 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił P. L., dalej zwanego skarżącym, o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą, pouczając go o treści art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. wskazał, iż błędnie w protokole określono czas trwania kontroli na dzień [...] kwietnia 2009 r., albowiem kontrola trwała od dnia [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] maja 2009 r., tj. do dnia przekazania mu protokołu z kontroli. Powołując się na art. 80a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 74 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazał, że data oznaczona w protokole oznacza datę zakończenia kontroli, natomiast zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 3) ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czas trwania wszystkich kontroli organu u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać w odniesieniu do średnich przedsiębiorców 24 dni roboczych. Zdaniem skarżącego w związku z powyższym doszło do naruszenia przepisów poprzez przekroczenie terminu kontroli, a zatem zastosowanie ma przepis art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, jeżeli miały istotny wpływ na wynik kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Ponadto skarżący wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, albowiem jako pracodawca nie miał wpływu na dokonane przez kierowców naruszenia. W oparciu o wyniki omawianej kontroli Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] czerwca 2009 r. decyzję, którą na podstawie przepisów art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, ust. 4 oraz ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również na podstawie lp. 10.2 lit. a i lit. b, lp. 10.3 lit. a i lit. b, lp. 10.4 lit. a i lit. b, lp. 10.5 lit. a i lit. b, lp. 10.1 lit. a i lit. b, załącznika do tej ustawy, na A. nałożono karę pieniężną w łącznej 30.000 zł. Łączna kwota kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wyniosła 50.300 zł, jednak zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym kwotę kary pieniężnej ograniczono do 30.000 zł., która to kwota jest karą pieniężną za stwierdzone naruszenia poszczególnych kierowców, polegające na: 1. skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) czas do jednej godziny - kara pieniężna w kwocie 5.800 zł; b) za każda następną rozpoczęta godzinę – kara pieniężna w kwocie 22.000 zł. 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut - kara pieniężna w kwocie 2.250 zł; b) za każde kolejne rozpoczęte 30 minut – kara pieniężna w kwocie 4.600 zł. 3. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - kara pieniężna w kwocie 3.000 zł; b) za każdą następną rozpoczęta godzinę– kara pieniężna w kwocie 9.200 zł. 4. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) przekroczenie okresu prowadzenia o czas do 2 godzin - kara pieniężna w kwocie 500 zł; b) za każdą następną rozpoczęta godzinę– kara pieniężna w kwocie 2.300 zł. 5. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas do jednej godziny - kara pieniężna w kwocie 50 zł; b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę– kara pieniężna w kwocie 600 zł. Odnosząc się do zarzutów, jakie podniósł skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2009 r., organ wskazał, że zgodnie z art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, słowami kluczowymi są "u przedsiębiorcy". Faktycznie kontrola u przedsiębiorcy odbyła się tylko w dniu [...] kwietnia 2009 r., co jest potwierdzone wpisem do ksiązki kontroli. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2009 r. zostały pobrane do analizy tylko zapisy z tachografu cyfrowego oraz zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu. Czas od momentu kontroli do momentu oddania protokołu był czasem analizy i opracowaniem zgromadzonych podczas kontroli materiałów. Przeprowadzenie ww. czynności nie wymagało udziału przedsiębiorcy lub upoważnionej przez niego osoby, nie odbywało się w siedzibie przedsiębiorcy i w żadnym stopniu nie utrudniało wykonywania działalności gospodarczej. Odnosząc się do wniosku skarżącego o umorzenie postępowania na podstawie art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, organ wskazał, że za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi – z podmiotowego punktu widzenia – przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej posługuje się. To pracodawca obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zdaniem skarżącego decyzja narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym, tj.: - art. 92a ust. 1, 3 i 4 poprzez jego niezastosowanie w sprawie, - art. 93 ust. 7 poprzez jego błędna interpretację i niezastosowanie w sprawie, - art. 75 § 1 , art. 77 § 1 i art. 48 § 1 w związku z art. 8 i 10 k.p.a. Ponadto skarżący wskazał, iż decyzja narusza przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj.: - art. 80a ust. 1 i 2 poprzez jego niezastosowanie, - art. 83 ust. 1 pkt 3) poprzez jego błędna interpretację, - art. 77 ust. 6 poprzez jego niezastosowanie. Skarżący ponownie przytoczył argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] maja 2009r., wskazując na przekroczenie maksymalnego okresu trwania kontroli u przedsiębiorcy w roku kalendarzowym przez organ I instancji, określony w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w stosunku do średnich przedsiębiorców jako 24 dni robocze, albowiem kontrola trwała faktycznie w okresie od [...] kwietnia do [...] maja 2009 r., to jest 26 dni roboczych. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w decyzji I instancji, iż kontrola odbywa się wyłącznie w lokalu przedsiębiorcy, skarżący wskazał, że w art. 80a ust. 1 i 2 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ustawodawca wskazał, że kontrola lub poszczególne czynności mogą być przeprowadzane także w siedzibie organu kontroli, jeżeli służy to jej usprawnieniu i jeżeli kontrolowany wyraził na to zgodę. Nie oznacza to jednak, że tego czasu nie wlicza się do terminu określonego w art. 83 ust. 1 tejże ustawy. Przedsiębiorca, wyrażając taką zgodę i dążąc do usprawnienia procesu kontroli nie może być z tego powodu karany niekorzystnymi dla siebie skutkami, wynikającymi z innego przepisu. Ponadto skarżący podniósł, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. organ I instancji pobrał materiały celem ich dalszej analizy, uczynił to jednak samowolnie i bez zgody przedsiębiorcy. Ponadto ponownie podniósł, iż organ, pomimo kategorycznego brzmienia art. 92a ust. 1, 3 i 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, wszczął postępowanie i nałożył karę pieniężną. Wskazał, iż wszyscy kierowcy zostali odpowiednio przeszkoleni, ponadto podlegają regularnej kontroli po zakończeniu każdego okresu rozliczeniowego oraz w momencie odczytu danych z kart i tachografu. Ponadto podniósł zarzuty odnośnie nieprawidłowego doręczenia decyzji I instancji w trybie art. 44 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 i ust. 2, art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.2 lit. a i lit. b, lp. 10.3 lit. a i lit. b, lp. 10.4 lit. a i lit. b, lp. 10.5 lit. a i lit. b, lp. 10.1 lit. a i lit. b, załącznika do tej ustawy załącznika do tej ustawy, art. 4 lit. k, art. 6, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r. ze zm.), art. 14 ust. 3 i 4, art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.), utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Ponadto, odnosząc się do argumentacji strony skarżącej wskazał, że wydanie decyzji po kontroli przeprowadzonej z naruszeniem art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie skutkuje wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Przedsiębiorcy, który poniósł szkodę na skutek przeprowadzenia czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej, przysługuje odszkodowanie. Organ powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 847/08 oraz wyrok NSA z 29 sierpnia 2006 r. sygn. akt I FSK 1045/05. Organ ponownie podkreślił, że kontrola została przeprowadzona przede wszystkim w siedzibie organu administracji, co nie wskazuje, żeby strona doznała uszczerbku ze względu na przekroczenie czasu prowadzonej kontroli. Ponadto organ, odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 80a ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez samowolne pobranie materiałów dowodowych, wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się karty pobrań z dnia [...] kwietnia 2009 r. z zapisów z urządzenia rejestrującego poszczególnych kierowców, po wyrażeniu zgody przez przedsiębiorcę udokumentowanej podpisami. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – P. L. – wniósł o uchylenie decyzji organu II i I instancji, zarzucając im naruszenie art. 77 ust. 6 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 156 § 2 pkt 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Skarżący ponownie wskazał, że znowelizowany art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w swej treści zawiera daleko idącą sankcję związaną z naruszeniem przepisów o kontroli przedsiębiorcy (a zatem także przepisów o czasie trwania tej kontroli). Zgodnie z jego brzmieniem dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym. Natomiast w przedmiotowej sprawie organ opiera swoje rozstrzygnięcie w całości na dokumentach i odczytach dokonanych lub zdobytych w trakcie trwania kontroli, a zatem na dowodach przeprowadzonych wyłącznie w trakcie jej trwania. Dowody te - biorąc pod uwagę całokształt sprawy - mają niewątpliwie istotny wpływ na wynik tej kontroli (gdyby organ tych dowodów nie przeprowadził, to należy domniemywać, iż nie nałożyłby na skarżącego kary, a zatem ich przeprowadzenie warunkowało takie zakończenie postępowania). Ponadto w sprawie brak jest innych materiałów (poza odczytami z kart i tachografów), które wskazywałyby na dokonanie uchybień. Zdaniem skarżącego, jeżeli zachodzą kumulatywnie trzy przesłanki (naruszenie przepisów o kontroli przedsiębiorcy, przeprowadzenie w trakcie tej kontroli dowodów oraz ich istotność), to zgodnie z dyspozycją ustawodawcy zdobyte w ten sposób dowody nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji, jeżeli zdobyte w ten sposób dowody stanowią podstawę wydania decyzji (a tak jest i w tej sprawie), to jest ona dotknięta bezwzględną wadą nieważności, wynikającą z brzmienia art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie wskazał, powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 sierpnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 528/08), że nie ma podstaw by do czasookresu trwania kontroli wliczać czas, gdy inspektor faktycznie nie przebywał w siedzibie przedsiębiorcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Nałożenie kary pieniężnej na skarżącego było konsekwencją stwierdzonych podczas kontroli przedsiębiorstwa naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego. Kontrola rozpoczęła się w dniu [...] kwietnia 2009 r. W dacie tej obowiązywała już ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095), w wersji po zmianie dokonanej ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. - Zmiana ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zmiana niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r. Przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zawarte w rozdziale V "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy" mają zastosowanie do kontroli prowadzonych przez organy Państwa, w tym przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W myśl art. 77 ust. 6 ww. ustawy dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 80a ust. 1 ww. ustawy kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez kontrolowanego. Zgodnie z art. 80a ust. 2 ustawy kontrola lub poszczególne czynności kontrolne, za zgodą kontrolowanego, mogą być przeprowadzane również w siedzibie organu kontroli, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli. W ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, w art. 83 ust. 1 wskazano, że czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać: 1) w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców - 12 dni roboczych; 2) w odniesieniu do małych przedsiębiorców - 18 dni roboczych; 3) w odniesieniu do średnich przedsiębiorców - 24 dni roboczych; Skarżący należy do kategorii średnich przedsiębiorców, więc czas kontroli nie powinien przekraczać 24 dni roboczych. Organy, przy przeprowadzaniu kontroli skarżącego przedsiębiorcy, pominęły zupełnie zmieniony stan prawny dotyczący kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Od dnia [...] marca 2009 r. nastąpiły istotne zmiany w zakresie przeprowadzania kontroli, m. in. możliwości jej przedłużenia, przerwania kontroli, ale po spełnieniu określonych warunków. Ustawa nałożyła na kontrolujących szereg obowiązków i wprowadziła zacytowany już art. 77 ust. 6, który zawiera zakaz wykorzystania dowodów zebranych z naruszeniem przepisów ustawy. W sprawie objętej skargą, kontrola skarżącego rozpoczęła się w dniu [...] kwietnia 2009 r., zakończyła się protokołem kontroli z dnia [...] maja 2009 r., doręczonym stronie w tej samej dacie, a więc z przekroczeniem terminu, określonym w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ z pominięciem zmienionej ustawy o działalności gospodarczej nie uzasadnił w żaden sposób, iż dowody uzyskane z naruszeniem czasu trwania kontroli mogą być wykorzystane we wszczętym postępowaniu administracyjnym, pomimo, iż skarżący w toku postępowania wskazywał na zmiany, jakie nastąpiły w ustawie o działalności gospodarczej odnośnie przeprowadzania kontroli przedsiębiorcy. Wskazane wyżej naruszenia pozwalają postawienie organom, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę nałożenia kary pieniężnej, organ oceni - w oparciu o stan prawny istniejący w dacie zdarzenia (kontroli) oraz decyzji - zebrane dowody i wyda stosowną decyzję w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji we wskazanym zakresie, do czasu uprawomocnienia wyroku, Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a., a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.). Na koszty postępowania składają się: wpis sądowy w kwocie 900 zł, 2.400 zł z tytułu opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego oraz 17 zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.