IV SA/Wr 134/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżaną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Komendant Powiatowy Policji w D. decyzją Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego Nr 98, poz 1071 ze zm., art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2000r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i §1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r., w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. 2002r. Nr 100, poz. 919 ze zm.) odmówił Z. K. przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2009r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Pan Z. K. emeryt policyjny w dniu 7 grudnia 2009r. złożył oświadczenie mieszkaniowe celem ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, ale w aktualnym stanie prawnym nie ma możliwości pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku. Prawo do równoważnika wynikało bowiem z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), którego §8 odnosił się do rencistów i emerytów policyjnych a także do członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu oraz emerycie, renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity z 2004r. Dz.U. Nr 8 poz. 67). Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005r (Dz.U. Nr 266 poz. 2246) dokonano nowelizacji powołanych wyżej przepisów uchylając wyżej cytowany § 8 oraz ust. 2 § 9 i tym samym pozbawiając tę grupę osób uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wskazał też, że w wyroku z dnia 21 listopada 2006r sygn. Akt II SA/Wa 1335/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przepis art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji, mimo licznych nowelizacji jego brzmienia, nie przyznał emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a zatem wydane na podstawie ust.2 tego przepisu rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, w swoim pierwotnym brzmieniu (§ 8), przyznające to świadczenie, między innym emerytom policyjnym, wykraczało poza ustawowe upoważnienie. Nowelizacja rozporządzenia MSWiA, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2006r przywracała więc stan prawny zgodny z ustawą. W takiej sytuacji brak jest podstaw do przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. K. Podał, że w dniu 4 grudnia 2009r. jako emeryt policyjny złożył wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont mieszkania, za rok 2009 w uzasadnieniu wniosku powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008r., sygn. akt I WSK 953/07, który przyznawał prawo do przedmiotowego równoważnika emerytowi, mimo nowelizacji prawa na niekorzyść emerytów policyjnych. Stwierdził, że jest w identycznej sytuacji prawnej jak emeryt w w/w sprawie, to też przyznanie równoważnika traktuje jako w pełni zasadne. Stwierdził, że wcześniej składał oświadczenie prosząc o przyznanie ekwiwalentu za remont mieszkania za lata 2006-2008, ale otrzymał odpowiedź od Komendanta Powiatowego Policji w D. w formie pisma, choć z orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynika, że odpowiedź powinna nastąpić w formie decyzji. Wskazał, że emerytem policyjnym jest od 1991r., równoważnik za remont mieszkania otrzymywał od 1992 do 2005r., dlatego zwrócił się z prośbą o podanie numeru decyzji oraz podstawy prawnej wypłacenia równoważnika za remont w/w lokalu. Podniósł, że nie zgadza się z decyzją Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...]. Zarzucił, że niezgodne z prawem jest uzasadnienie decyzji, w którym stwierdza się, że prawo do omawianego równoważnika wynikało z przepisów rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002r. Jest to teza absurdalna, gdyż w piśmie przesłanym do niego stwierdza się, że świadczenie wypłacono mu na podstawie decyzji z 2001r. Komendant Powiatowy Policji w D. nie odpowiedział właściwie na problem dotyczący podania numeru decyzji i podstawy prawnej wypłacenia równoważnika w latach 1992-2005. W piśmie z dnia 28 grudnia 2009r. podał, że równoważnik pobierał na podstawie decyzji z dnia [...] nr [...] i że w zasobach archiwalnych nie ma informacji na jakiej podstawie pobierał równoważnik od 1992r. Zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie na jakiej podstawie wypłacono równoważnik za wyżej wymieniony lokal. Zarzucił, że organ I instancji nie podał podstawy prawnej decyzji z 2001r., a jest to art. 91 ustawy o Policji. Ostatecznie stwierdził, że treść zaskarżonego orzeczenia jak i jego uzasadnienie są pozbawione sensu prawnego. Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją Nr. [...] z dnia [...] na podstawie art. 138§1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43,poz. 277 ze zm.) oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. Nr 2004r.,Nr 8, poz. 67 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania Z. K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko przedstawił treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia organu I instancji, treść odwołania skarżącego, a następnie rozważając jego zarzuty stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Podniósł, że prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego wynika z art. 91 ustawy o Policji. Przepis ten odnosi się do policjantów a nie do emerytów. Zatem nie może być stosowany, byłoby to możliwe gdyby taka ewentualność wynikała z ustawy regulującej prawa emerytów policyjnych. Prawa emerytów policyjnych reguluje powołana wyżej ustawa z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) . Jeżeli idzie o mieszkania wypowiada się w dwóch przepisach – art. 29 i art. 30. Z art. 29 ustawy emerytalnej wynika prawo emeryta i rencisty policyjnego do lokalu mieszkalnego w rozmiarze zajmowanym w dniu zwolnienia ze służby, zaś z treści art. 30 prawo tych osób do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Z przepisów powyższych nie wynika aby emeryt lub rencista policyjny był uprawniony do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Z powołanych wyżej ustaw nie wynika i nie wynikało prawo tych osób do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Organ podniósł, że w sytuacji prawnej emerytów i rencistów policyjnych nie zmieniło wejście w życie rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które stanowiło wykonanie delegacji ustawowej z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji. Organ podkreślił, że rozporządzenie to w § 8 przyznawało równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego emerytom i rencistom, ale na podstawie wyłącznie tego przepisu wspomniana kategoria osób nie mogła nabyć prawa do tego równoważnika, gdyż nabycie prawa następuje zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawa wyłącznie w drodze ustawy. Dalej wskazał organ, że przepis § 8 został następnie uchylony rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które weszło w życie od dnia 1 stycznia 2006 r. Przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r., U 4/08, w którym stwierdzono zgodność z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej wskazanej powyżej nowelizacji. Komendant Wojewódzki Policji we W. podkreślił jednocześnie, że Trybunał Konstytucyjny dokonał również badania art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, i uznał, że przepis ten nie obejmuje prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a tylko zawiera uprawnienie do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym w dniu zwolnienia ze służby. Wziąwszy powyższe okoliczności pod rozwagę Komendant Wojewódzki Policji we W. uznał, że nie występują podstawy do wzruszenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego i utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w D. Skargę na powyższą decyzję złożył Z. K. Wniósł o uchylenie tej decyzji w całości jako naruszającej przepisy prawne, - przyznanie mu prawa do równoważnika pieniężnego za lata 2006-2009 wraz z należnym odsetkami ustawowymi, - zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących przepisów prawnych. Uzasadniając swoje stanowisko powtórzył fakty, twierdzenia i argumenty zawarte w odwołaniu. Zarzucił, że po jego sugestii iż wie na jakiej podstawie wypłacano mu ekwiwalent w 2001r. Komendant Wojewódzki Policji we W. 21 stycznia 2010r. wystosował do niego pismo informujące o tym, że wydaje postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania, w sprawie nieważności decyzji [...] przyznającej mi prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego i że na to postanowienie, według skarżącego bezprawne, nie służy mu zażalenie. Oświadczył, że wobec tych nieprawidłowości zwrócił się do Sądu o ostateczne rozstrzygnięcie prawy aby organy nie manipulowały prawem w sposób dla siebie korzystny. Dodał, że należy spowodować zaniechanie dalszych bezprawnych działań i wypłacenie emerytom policyjnym należnych świadczeń, które pobierali przez 46 lat .Zarzucił, że zaskarżona decyzja jest dokumentem niechlujnym, wskazuje mylną datę tego pisma i datę jego wpływu, a także mylnie wskazuje organ I instancji Komendanta Powiatowego Policji w L. zamiast Komendanta Powiatowego Policji w D. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2000r. pełnomocnik organu uzupełnił odpowiedź na skargę wskazując na brzmienie §3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. Podniósł, że prawo do przyznania równoważnika wywodzi się z brzmienia §3 ust. 2 i jest przyznawane według stanu prawnego na dzień1 stycznia danego roku kalendarzowego, na podstawie corocznie składanego oświadczenia mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują, w zakresie swej właściwości, kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem jej działań. Jak wynika z powyższego badanie sprawy przez sądy administracyjne obejmuje badanie prawidłowości dokonanej przez organ administracji publicznej subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod określoną normę prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd uchyla zaskarżone orzeczenie. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednakże związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tego postępowania zasadnicze znaczenie ma ocena mocy obowiązującej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w W. w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, wydanej dnia [...]. Istotne w sprawie jest i to, że skarżący od 1999r. przebywa na emeryturze. Uprawnienie to zostało skarżącemu nadane, w oparciu o §11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich przyznawania(Dz. U. 1999 r. nr 106, poz. 1212, ze zm.), stosownie do którego "przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 53, poz. 214, ze zm.)". Decyzja z [...] wymienia jako podstawę prawną .... Art. 91 ustawy o Policji . Identyczne uregulowanie jak § 11 w/w rozporządzenia zawiera §8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania. Odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr100, poz. 919 ze zm.) Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. jednakże zmieniono to rozporządzenie – uchylono m.in. dotychczasowy § 8. Rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. Biorąc pod uwagę ogólną zasadę intertemporalną lex posteriori derogat legi priori, nie może budzić wątpliwości, że tożsame z przedmiotowym stany faktyczne, powstałe po dacie 1 stycznia 2006 r. nie mogły już korzystać z dobrodziejstwa tego przepisu, albowiem, odpadła podstawa prawna przyznawania uprawnienia w postaci równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Taka wzorcowa sytuacja nie wyczerpuje jednak wszelkich możliwych przypadków, dla rozpoznania niniejszej sprawy istotniejsze jest bowiem zbadanie, w jaki sposób zmiana określonego przepisu wpływa na stosunki już istniejące – ukonstytuowane jeszcze pod obowiązywaniem przepisu "starego prawa". Polskiemu prawu znana jest instytucja tzw. "praw dobrze nabytych", na którą to powołuje się również pośrednio skarżący wywodząc, że mimo zmiany stanu prawnego stosunki administracyjne już powstałe trwają nadal. W kontekście takiego stwierdzenia wypada zaznaczyć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, roszczenie o dalszą realizację praw nabytych a wynikających z decyzji administracyjnej, w przypadku zmiany przepisu, dopuszczalne jest jedynie, gdy wynika z wyraźnego przepisu, stanowiącego materialne źródło uprawnienia. Odnosząc się do kwestii mocy wiążącej regulacji, na którą powołuje się skarżący, należy wskazać, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia wydawane są na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Wypada jednak nadmienić, że umocowania do wydania przepisów wykonawczych, ograniczone są wyłącznie do kwestii związanych z realizacją samej ustawy, nie mogą zawierać przepisów materialnych, a tylko przepisy proceduralne. W realiach niniejszej sprawy delegacja ustawowa dla wydania rozporządzenia, o którym mowa powyżej wynikała wprost z treści art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz. U. z 2007r. nr 43, poz. 277, ze zm.). W przywołanym artykule ustawodawca przewidział, jako jeden z elementów, w oparciu o które powinno było być wydane rozporządzenie, m.in. wskazanie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. W przedmiocie zgodności z Konstytucją RP przepisów zmieniających rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 r., U 4/08 stwierdzając, że "...w świetle wcześniejszych ustaleń ten ostatni przepis nie przyznaje emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W tym kontekście uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynikało z ustawy. Zaskarżony przepis nie narusza zatem zasady ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji)". W tym kontekście rację należy przyznać Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. wywodzącemu, że utrata mocy obowiązującej przez § 8 cytowanego rozporządzenia wyklucza możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, osobom będącym emerytami policyjnymi. Czym innym jest jednakże, wyeliminowanie samego źródła określonych uprawnień, a czym innym ocena mocy obowiązującej orzeczenia to źródło konkretyzującego. W doktrynie prawa administracyjnego powszechne jest stanowisko, zgodnie z którym zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych, trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona z obrotu prawnego wyeliminowana. Eliminacja taka może nastąpić bądź to w sposób generalny, poprzez wprowadzenie ściśle określonej normy intertemporalnej przez ustawodawcę, taki skutek przewidującą, albo też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. W tym kontekście należy stwierdzić, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. jak również z dnia 28 czerwca 2002 r. w przepisach przejściowych nie uchylało orzeczeń, które weszły już do obrotu prawnego. Na taką też okoliczność wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. I OSK 953/07 (ONSAiWSA 2009/4/77) stwierdzając, że "w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Zatem, nawet w sytuacji zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie prawnym występuje decyzja administracyjna nadająca jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, a nie została ona w jakikolwiek sposób wyeliminowana z tego obrotu, to będzie rodzić skutki w sposób ciągły i nieprzerwany. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja z dnia [...], nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, zatem w dalszym ciągu wywołuje skutki, które wynikają z ich przedmiotowego zakresu. Nadto, należy zwrócić uwagę, że wniosek skarżącego z dnia 3 grudnia 2009r. (data wpływu 7 grudnia 2009r.) r. nie zawierał żądania przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, co upoważniałoby organ do skonkretyzowania tego prawa w drodze decyzji administracyjnej. Wniosek ten dotyczył natomiast naliczenia i wypłaty równoważnika już przyznanego. W takiej sytuacji, należało raczej przyjąć, że skarżący domagał się realizacji decyzji już wydanej – ostatecznej i prawomocnej. Jeżeli jednak organ administracyjny powziął wątpliwości, co do żądania skarżącego, winien był, działając zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, wezwać go do jego sprecyzowania. Nie wyjaśniając tego orzekł w przedmiocie, którego skarżący we wspomnianym piśmie z dnia 3 grudnia 2009 r. w ogóle nie określił. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w D., wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji gdyż decyzja negatywna, a taką jest zaskarżone orzeczenia, nie ma waloru wykonalności. J.T.14.07.10r.