I SA/Gd 459/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi ,,A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania. Pismem złożonym w dniu 2 października 2009 r. "A" S.A. z siedzibą w G. (zwana dalej Spółką) złożyła wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Wnioskodawczyni wskazała, że jest większościowym akcjonariuszem "B" S.A. (dalej zwana Spółką kapitałową). Spółka kapitałowa jest podmiotem, którego główną działalność gospodarczą stanowi dystrybucja energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne (Dz.U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625 z późn. zm.). Spółka kapitałowa jest operatorem systemu dystrybucyjnego w rozumieniu tej ustawy, to jest stanowi przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym lub systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi lub innymi systemami elektroenergetycznymi. Powyżej wskazana działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej stanowi główną i podstawową działalność Spółki kapitałowej i stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 5a pkt 4 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 j.t.) – dalej w skrócie zwana u.p.d.o.f. Do dnia 20 marca 2009 r. w skład majątku Spółki kapitałowej wchodziły grupy składników majątkowych niezwiązane bezpośrednio z prowadzeniem działalności dystrybucyjnej. W szczególności w skład majątku, obok majątku związanego bezpośrednio z działalnością polegającą na dystrybucji energii elektrycznej, wchodziły : 1. ośrodek wczasowo-wypoczynkowy; 2. składniki majątkowe związane z prowadzoną działalnością teleinformatyczną; 3. nieruchomości niewykorzystywane w działalności dystrybucyjnej wraz z innymi składnikami majątkowymi związanymi z działalnością i funkcjonowaniem tych nieruchomości; 4. udziały i akcje w spółkach zależnych. Zgodnie z art. 9d Prawa Energetycznego operator systemu dystrybucyjnego, jakim jest Spółka kapitałowa, będący w strukturze przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, powinien pozostać pod względem formy prawnej i organizacyjnej oraz podejmowania decyzji niezależny od innych działalności niezwiązanych z przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej. W związku z brzmieniem art. 3 ustawy Prawo Energetyczne, oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 139/204 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz. Urz. WE L 024 z 29 stycznia 2004 r.) należy uznać, iż Spółka kapitałowa znajduje się w strukturze przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo. W rezultacie, do Spółki kapitałowej znajduje zastosowanie wspomniany wyżej art. 9d ustawy Prawo Energetyczne. Tym samym jest ona zobowiązana do wydzielenia ze swojej struktury innych działalności niż dystrybucja energii elektrycznej. W związku z powyższym podjęta została decyzja o dokonaniu podziału Spółki kapitałowej, w wyniku którego w jej ramach pozostać miała jedynie działalność polegająca na dystrybucji energii elektrycznej, natomiast pozostała działalność została przeniesiona do Spółki zgodnie z przygotowanym i zatwierdzonym przez zarząd Spółki kapitałowej oraz zarząd wnioskodawcy planem podziału, podział ten został dokonany w trybie przewidzianym w art. 529 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 94, poz. 1037), to jest miał miejsce tzw. "podział przez wydzielenie". Podział taki polega na przeniesieniu części majątku spółki dzielonej, wskazanej w planie podziału, na rzecz innej spółki nowoutworzonej lub istniejącej. Jednocześnie akcjonariusze spółki dzielonej otrzymują akcje w kapitale zakładowym spółki otrzymującej majątek w wyniku podziału zgodnie z parytetem wymiany określonym w planie podziału. W przedmiotowym stanie faktycznym, zgodnie z przygotowanym planem podziału, własność wydzielanych składników majątkowych niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji energii elektrycznej, została przeniesiona na większościowego akcjonariusza Spółki kapitałowej, to jest na Wnioskodawcę. Jednocześnie, Wnioskodawca wydał swoje akcje w podwyższonym kapitale na rzecz akcjonariuszy spółki dzielonej (Spółka kapitałowa), innych niż Wnioskodawca. Zgodnie z planem podziału wydzieleniu do Wnioskodawcy podlegały: 1. Prawa i obowiązki wynikające z umów oraz aktywa związane z działalnością teleinformatyczną, w tym środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne związane z działalnością teleinformatyczną oraz prawa i obowiązki z umów pozostające w związku z tą działalnością. Dział teleinformatyczny (IT) stanowił odrębną część przedsiębiorstwa w strukturach Spółki kapitałowej X. Działowi IT dedykowany był personel pracowniczy (kierowniczy) w postaci zastępcy dyrektora departamentu. Do działu IT przypisane były również wartości niematerialne i prawne oraz zobowiązania w postaci umów serwisowych oraz rozwojowych jak też umowy licencyjne. Dział IT wyodrębniony był również pod względem finansowym. Między innymi możliwe było przypisywanie do niego zobowiązań i należności za świadczone usługi, które polegały na udostępnianiu systemu komputerowego dla pozostałych spółek z Grupy. 2. Nieruchomości niewykorzystywane w działalności dystrybucyjnej wraz z innymi składnikami majątkowymi związanymi z działalnością i funkcjonowaniem tych nieruchomości, w szczególności nieruchomości (grunty, budynki), inwestycje w nieruchomościach, prawa i obowiązki z umów dotyczących tych nieruchomości. Nieruchomości pozaenergetyczne należące do Spółki kapitałowej stanowiły wyodrębniony zespół składników w ramach całości przedsiębiorstwa. Nieruchomości te wypełniały określone funkcje gospodarcze. Wypełnianie tych funkcji było możliwe dzięki przypisaniu nieruchomościom niezbędnych zasobów materialnych, niematerialnych oraz ludzkich (określona część pracy pracowników, wartości niematerialne i prawne, prawa i obowiązki wynikające z umów z podmiotami trzecimi). System księgowy umożliwiał wyodrębnienie przychodów oraz części kosztów związanych z przedmiotowymi nieruchomościami. 3. Udziały i akcje w spółkach zależnych. Spółka kapitałowa prowadziła działalność nadzoru właścicielskiego nad akcjami i udziałami w spółkach zależnych poprzez wyodrębnioną i samodzielną strukturę Wydziału Nadzoru Właścicielskiego wyposażonego w niezbędne do tej działalności zasoby materialne, niematerialne i ludzkie (pracownicy, majątek trwały, wartości niematerialne i prawne, prawa i obowiązki wynikające z umów z podmiotami trzecimi). Strukturze tej były przyporządkowane koszty i przychody związane z działalnością nadzoru właścicielskiego. 4. Pasywa i aktywa oraz zezwolenia, koncesje i ulgi spółki dzielonej wykorzystywane na potrzeby zorganizowanej części przedsiębiorstwa ośrodka wczasowo-wypoczynkowego wraz z przypisanymi do tej działalności pracownikami na podstawie art. 231 Kodeksu pracy. W szczególności środki trwałe wykorzystywane na potrzeby ośrodka, w tym nieruchomości należności, zobowiązania i zapasy związane z działalnością ośrodka, a także prawa i obowiązki wynikające z umów pozostających w związku z działalnością ośrodka. Ponadto, zgodnie z planem podziału, w wyniku podziału na Wnioskodawcę jako spółkę przejmującą przeszły prawa i obowiązki z umów nie wymienionych w załącznikach do planu podziału, które zostały zawarte pomiędzy dniem sporządzenia planu podziału, a dniem zarejestrowania podziału, a które związane były ze składnikami majątkowymi przenoszonymi w toku podziału. Natomiast nie były przedmiotem podziału prawa i obowiązki z umów wymienionych w załącznikach do planu podziału, które przed dniem zarejestrowania podziału zostały całkowicie wykonane, lub które wygasły. Dodatkowo, podziałem zostały objęte wszystkie składniki majątkowe nabyte przez Spółkę kapitałową po sporządzeniu planu podziału (a więc nieuwzględnione w załącznikach do planu podziału), a przed dniem zarejestrowania podziału, które związane były ze składnikami majątkowymi otrzymywanymi przez Wnioskodawcę w ramach podziału. Plan podziału stanowił także, iż składniki majątkowe wskazane w planie podziału, a zbyte przed jego zarejestrowaniem, nie były przedmiotem podziału. Ostateczne określenie składników majątkowych przechodzących na Wnioskodawcę zostało dokonane zgodnie z powyższymi zasadami na podstawie ewidencji księgowej Spółki kapitałowej. Zgodnie z planem podziału, Wnioskodawca otrzymał wszelkie niezbędne ewidencje księgowe, zapisy, pliki elektroniczne i inne dokumenty oraz dane, które dotyczyły w sposób wyłączny wydzielanych składników majątkowych, w tym także pliki robocze, korespondencję z klientami składników przejmowanych, instrukcje i procedury wykorzystywane w działalności składników przejmowanych. Nie dotyczyło to jedynie tych dokumentów, które zgodnie z prawem muszą pozostać w rękach Spółki kapitałowej. Podział tej Spółki dokonany w oparciu o przedstawiony wyżej plan podziału został zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym 20 marca 2009 r. Zakładając, że majątek pozostający w spółce dzielonej stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawca, w celu ustalenia prawidłowych zasad opodatkowania transakcji podziału, w tym skutków podatkowych dla akcjonariuszy spółki dzielonej powinien ustalić kwalifikację podatkową składników majątku przejmowanych na skutek podziału. W związku z powyższym Spółka zwróciła się z następującymi pytaniami: 1. Czy opisane w stanie faktycznym składniki majątku wchodzące w skład działalności teleinformatycznej stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f.? 2. Czy opisane w stanie faktycznym składniki majątku wchodzące w skład działalności polegającej na zarządzaniu nieruchomościami stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f.? 3. Czy opisane w stanie faktycznym składniki majątku wchodzące w skład struktury zarządzania przez spółkę dzieloną prawami korporacyjnymi w spółkach zależnych stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f.? 4. Czy opisane w stanie faktycznym składniki majątku wchodzące w skład ośrodka Wczasowo Wypoczynkowego stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f.? 5. Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca jako spółka przejmująca jest obowiązany na podstawie art. 42 ust: 1 w zw. z art. 41 ust. 4c i ust. 8 w związku z art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. pobrać zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych?. Zdaniem Spółki, w zakresie pytań od 1 do 4, oznaczone w powyższych pytaniach składniki majątkowe stanowiły w dniu podziału zorganizowane części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f., ponieważ spełniały warunki opisane w tym przepisie, tj. stanowiły organizacyjnie i finansowo wyodrębnione w istniejącym przedsiębiorstwie zespoły składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań, przeznaczonych do realizacji określonych działań gospodarczych, które jednocześnie mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. W zakresie pytania nr 5, w ocenie Spółki, nie jest ona obowiązana pobrać zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ majątek pozostający w spółce dzielonej stanowił przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, w rozumieniu art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f. oraz majątek przejmowany przez Wnioskodawcę w ramach podziału przez wydzielenie spełniał wymogi zawarte w art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. (tj. spełniał wymogi kwalifikacji jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa lub kilka zorganizowanych części przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 5a pkt 4 ustawy). Z uwagi na powyższe dla akcjonariuszy spółki dzielonej nie powstał przychód określony w art. 24 ust 5 pkt 7 u.p.d.o.f., a w konsekwencji na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki opisane w art. 42 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 4c i ust. 8 u.p.d.o.f. W dniu 4 stycznia 2010 r. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ doszedł do wniosku, że w sytuacji opisanej w art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. przychód występuje, gdy majątek przejmowany nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz, gdy majątek przejmowany lub majątek pozostający w spółce nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zatem, aby skorzystać z wyłączenia z przychodów obydwie części majątku muszą stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Zdaniem Ministra Finansów przepis ten odnosi się przy tym do całości majątku wydzielonego lub majątku pozostającego w Spółce dzielonej. W konsekwencji definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawartą w art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f., należy odnosić do całości majątku dzielonego jako takiego, nie zaś do poszczególnych jego elementów, gdyż takie "rozbicie" majątku wydzielanego na mniejsze części, stanowiące zorganizowane części przedsiębiorstwa, nie znajduje uzasadnienia w treści art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. W związku z tym organ uznał, że w przedmiotowej sprawie kwalifikacja opisanych części majątku dzielonego jako zorganizowanych części przedsiębiorstwa jest bezprzedmiotowa. Tylko bowiem ewentualna możliwość przypisania takiego atrybutu całej wydzielanej masie majątkowej ("majątek przejmowany lub majątek pozostający w spółce") miałaby znaczenie dla oceny w kontekście postanowień art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. Warunek wyłączenia z przychodu, o którym mowa w tym przepisie, nie zostanie bowiem spełniony w sytuacji, gdy wydzielony majątek będzie stanowił kilka zorganizowanych części przedsiębiorstwa. Tym samym za nieprawidłowe organ uznał stanowisko Wnioskodawcy odnoszące postanowienia interpretowanych przepisów art. 24 ust. 5 pkt 7 w zw. z art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f. jedynie do poszczególnych części wydzielanego majątku. W konsekwencji Ministare Finansów stwierdził, że spółka przejmująca - jako płatnik - zobowiązana będzie do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Stosownie bowiem do art. 41 ust. 4c u.p.d.o.f. spółka przejmująca, nowo zawiązana lub powstała w wyniku przekształcenia jest obowiązana, jako płatnik, pobierać zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4, od dochodu określonego w art. 24 ust. 5 pkt 7 lub 8. Natomiast w myśl art. 41 ust. 8 podatnik uzyskujący dochód, o którym mowa w art. 24 ust. 5 pkt 7 lub 8, jest obowiązany wpłacić płatnikowi kwotę należnego zryczałtowanego podatku dochodowego przed terminem określonym w art. 42 ust. 1. Pismem z dnia 20 stycznia 2010 r. Spółka złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że wydana interpretacja indywidualna jest nieprawidłowa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na interpretację indywidualną domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że do zastosowania wyłączenia z opodatkowania przychodów na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. nie jest konieczne, aby poszczególne części wydzielanego majątku tworzyły jedną zorganizowaną części przedsiębiorstwa. Do spełnienia przesłanek z powyższej normy dochodzi bowiem także wówczas, gdy w następstwie wydzielenia składników majątkowych można wyodrębnić kilka zorganizowanych części przedsiębiorstwa. Skarżący stwierdził również, że na skutek dokonania błędnej wykładni art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. naruszony został art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy nie odniósł się bowiem do całości wniosku o interpretację i nie udzielił odpowiedzi na wszystkie postawione pytania. Zdaniem skarżącej Minister Finansów winien natomiast dokonać oceny wydzielanych składników majątkowych i przedstawić swoje stanowisko potwierdzające lub odmawiające uznania ich za zorganizowane części przedsiębiorstwa. W przypadku uznania stanowiska podatnika za nieprawidłowe organ winien wskazać powody takiego rozstrzygnięcia i uzasadnić swój pogląd. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy na gruncie art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. dla stwierdzenia wystąpienia dochodu podlegającego opodatkowaniu konieczne jest, aby powstająca w następstwie wydzielenia majątku ze spółki zorganizowana cześć przedsiębiorstwa stanowiła jedną całość, czy też dopuszczalna jest sytuacja, w której wydzielenie składników majątkowych prowadzi do powstania kilku takich zorganizowanych części. Stanowisko Ministra Finansów opierało się na założeniu, że dochód z udziału w zyskach osoby prawnej nie powstaje wówczas, gdy składniki majątkowe z wydzielonej części spółki stanowią jedną całość, której można przypisać cechę zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu powyższe zapatrywanie organu uznać należy za nieprawidłowe. Treść art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. wskazuje, że podział spółki skutkować może powstaniem dochodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Powstanie dochodu jest jednak uzależnione od statusu majątku przejmowanego na skutek podziału albo też pozostającego w spółce (jeśli miał miejsce podział przez wydzielenie). Dochód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych powstaje bowiem jedynie wtedy, gdy majątek, o którym mowa, nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa. A contrario, jeśli składnikom majątkowym podzielonej spółki można przypisać cechy zorganizowanej części przedsiębiorstwa, nie mamy do czynienia z powstaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu interpretacja wydana przez Ministra Finansów oparta została na niewłaściwym założeniu, że norma z art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. znajduje zastosowanie wówczas, gdy wydzielane składniki majątkowe mogą zostać uznane za stanowiącą jedną całość zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu z przepisu tego nie sposób wywieść, aby intencją ustawodawcy było ograniczenie jego stosowania tylko do sytuacji na jaką wskazuje organ podatkowy. Należy zwrócić uwagę na to, że powyższy przepis nie stanowi, że w następstwie podziału ma dojść do powstania stanowiącej jedną całość zorganizowanej części przedsiębiorstwa, na którą składają się wszystkie składniki majątkowe wydzielanej części spółki. Inaczej mówiąc, aby nie wystąpił dochód w sytuacji o jakiej mowa w art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. nie jest wymagane, aby podział spółki prowadził do powstania tylko jednej zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przepis nie wskazuje bowiem, że wystąpienie (bądź nie wystąpienie) dochodu jest uzależnione od ilości zorganizowanych części przedsiębiorstwa wyodrębnionych w skutek podziału. Na gruncie tej normy istotne jest tylko to, czy powstające w następstwie podziału składniki majątkowe posiadają cechy o jakich mowa w art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f., a więc, czy można je traktować jako organizacyjnie i finansowo wyodrębnione, a przy tym zdolne do niezależnego funkcjonowania i samodzielnej realizacji zadań gospodarczych. Spełnienie tego wymogu skutkuje uznaniem, że po stronie podatnika nie powstaje dochód podlegający opodatkowaniu na podstawie tego przepisu. Niezależnie od powyższego naruszenia Sąd stwierdza, że Minister Finansów wydając interpretacje indywidualną uchybił także treści art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez nie wyrażenie stanowiska co do wszystkich kwestii podnoszonych przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Zadaniem organu podatkowego wynikającym z przywoływanej normy jest sformułowanie oceny co do stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, należy zaś wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. To ostatnie powinno zawierać przytoczenie stanu faktycznego i związanego z nim oraz obowiązującego w dniu wydawania interpretacji stanu prawnego. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie Minister Finansów ograniczył się w wydanej interpretacji do dokonania wykładni art. 24 ust. 5 pkt 7 u.p.d.o.f. i rozumienia pojęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa na gruncie tegoż przepisu, nie dokonując oceny trafności stanowiska wnioskodawcy w pozostałej części. Organowi nie wolno było uchylić się od oceny stanowiska podatnika tylko dlatego, że przyjęta przez organ negatywna ocena jednego z zagadnień stanowiących przedmiot interpretacji mogła wpływać na ocenę stanowiska w innych kwestiach. Organ uznając, że zapatrywanie podatnika jest nieprawidłowe w jednej z postawionych kwestii nie mógł uznać z góry, że jest ono również nieprawidłowe w kwestiach pozostałych i uchylić się od udzielenia wyczerpującej odpowiedzi. Jeżeli organ stwierdził, że stanowisko podatnika w odniesieniu do pozostałych zagadnień jest również wadliwe, to obowiązkiem organu było wyraźne wyrażenie swojego stanowiska i uzasadnienie takiego zapatrywania na sprawę. Minister Finansów ma obowiązek ustosunkować się do całej treści wniosku o interpretację, bez pomijania któregokolwiek z postawionych pytań. Obowiązkiem organu jest bowiem udzielenie odpowiedzi na każde zagadnienie i wyrażenie swojej oceny co do stanowiska podatnika poprzez przychylenie się do niego lub stwierdzenie jego wadliwości, a w tym drugim przypadku dodatkowo poprzez wskazanie argumentacji prawnej przemawiającej za trafnością stanowiska organu podatkowego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów za nieprawidłowe, a tym samym, na mocy art. 146 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej zwana p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił interpretację indywidualną. O kosztach należnych stronie orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składają się kwota uiszczonego wpisu w wysokości 200 zł, kwota 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od udzielonego pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł ustalone w oparciu o przepis § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2003 r., nr 212, poz. 2075).