I SA/Bd 399/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. L. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 30 stycznia 2008r. złożono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania tym podatkiem czynności dostawy działek przeznaczonych pod zabudowę letniskową. Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny. Skarżący w 2006r. nabył wspólnie z kolegą nieruchomość zabudowaną położoną w [...] Gmina [...] jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. W tym samym roku dokonał podziału ww. nieruchomości na 20 mniejszych działek. W dniu 25 lipca 2006r. otrzymał postanowienie zatwierdzające podział, jako zgodny z obowiązującym planem. Wnioskodawca oświadczył, iż przedmiotem sprzedaży będzie cała nieruchomość. Ponadto podał, iż w związku z nabyciem przedmiotowej nieruchomości nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. W związku z powyższym wnioskodawca wystąpił z zapytaniem: Czy w przypadku sprzedaży poszczególnych działek należy naliczyć podatek od towarów i usług? Zdaniem skarżącego w sytuacji, gdy dostawy działek dokonuje osoba fizyczna nie zajmująca się profesjonalnie sprzedażą gruntów, nie powinna ponosić obciążenia podatkiem od towarów i usług. Sama częstotliwość wykonywania czynności polegających na sprzedaży działek nie decyduje o byciu podatnikiem podatku od towarów i usług. Na potwierdzenie powyższego stanowiska powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007r. sygn. akt l FPS 3/07. Pismem z dnia 10 kwietnia 2008r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o udzielenie interpretacji. W dniu 18 kwietnia 2008r. wpłynęło do organu pismo skarżącego zawierające dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wniosku z dnia 30 stycznia 2008r. W dniu [...] maja 2008r. Minister Finansów dokonał interpretacji, w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Przedmiotową interpretację doręczono wnioskodawcy w dniu 12 maja 2008r. Uzasadniając interpretację organ wskazał, iż w niniejszej sprawie nie mogły być wzięte pod uwagę argumenty skarżącego, że nabył nieruchomość, na cele osobiste, ponieważ z akt sprawy wynika, że wnioskodawca nabywając działkę już po niespełna 3 miesiącach od dokonanej transakcji uzyskał postanowienie zatwierdzające przeprowadzony podział na działki letniskowe, które miały być przedmiotem kilku transakcji, co świadczy o zamiarze dokonywania czynności sprzedaży wielokrotnie. Za niewiarygodne organ uznał wyjaśnienia skarżącego, że zaprzestał budowy domu letniskowego na przedmiotowej nieruchomości z uwagi na nabycie działki nad morzem i wybudowania tam domu w sytuacji, gdy czynności tej dokonał dopiero w 2007r., a więc po wcześniejszym załatwieniu formalności związanych z podziałem nieruchomości nabytej w 2006r. na mniejsze działki. W konsekwencji organ stwierdził, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym sprzedaż gruntów należy traktować jako dostawę towaru, która w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy o VAT będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pismem z dnia [...] maja 2008r. skarżący wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię w zakresie uznania za podatnika osoby fizycznej dokonującej sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę letniskową, a w konsekwencji opodatkowania tej sprzedaży podatkiem od towarów i usług. Dodatkowo na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca przywołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację w niej zawartą. W skardze skierowanej do Sądu wnioskodawca wniósł o uchylenie interpretacji z dnia [...] maja 2008r. zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez uznanie, iż jest podatnikiem podatku od towarów i usług, zobowiązanym do naliczenia tego podatku z tytułu sprzedaży działki gruntu, która nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa, ani nie jest wykorzystywana w działalności gospodarczej, stanowiąc składnik majątku osobistego podatnika oraz art. 14b Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny prawnej stanu faktycznego innego, niż podany przez stronę we wniosku, to jest okoliczności rzekomej sprzedaży majątku służącego działalności gospodarczej wbrew twierdzeniom strony, wskazującej, iż chodzi o składnik jej majątku osobistego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. L. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżoną interpretację oraz określił, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż zostały w niej podniesione. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 14d ustawy Ordynacja podatkowa, interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt I FPS 2/08 stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w 2005r., pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej, oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu. Sąd podał, że co prawda powyższa uchwała została podjęta na tle stanu prawnego obowiązującego przed 1 lipca 2007 r., jednakże w jej uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pod rządem obowiązującej obecnie regulacji prawnej, zwrot "wydać interpretację" jest zatem ścisłym odpowiednikiem słów "udzielić interpretacji". Podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powołanej uchwale, sąd zauważył, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że termin określony w art. 14d Ordynacji podatkowej upłynął z dniem 8 maja 2008 r., natomiast interpretację doręczono skarżącemu 12 maja 2008 r., co potwierdza zapis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru interpretacji. Zaskarżona interpretacja wydana została więc z uchybieniem 3-miesięcznego terminu określonego w art. 14d Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści przepisu art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Oznacza to, że jeżeli organ wydający interpretację, nie doręczy jej skutecznie wnioskodawcy przed upływem terminu określonego w art. 14d Ordynacji podatkowej, traci kompetencje do jej wydania. Biorąc powyższe pod uwagę, sąd stwierdził, że w sprawie tej doszło do wydania interpretacji z naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 14d Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy. Od powyższego wyroku pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w [...], działającego z upoważnienia Ministra Finansów, wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 14d i art. 14o § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie "niewydanie interpretacji indywidualnej" użyte w art. 14o ustawy Ordynacja podatkowa oznacza brak jej doręczenia stronie w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi art. 14d Ordynacji podatkowej oraz nie poddanie analizie całej treści art. 14d Ordynacji podatkowej tj. zdania drugiego tego przepisu, co stanowi błąd wykładni językowej polegającej na ustalaniu treści normy prawnej w oparciu o fragment przepisu a nie całą jego treść, 2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 146 p.p.s.a. i art.151 p.p.s.a. w związku z art. 14d i art.14o § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uchylenie zaskarżonej interpretacji z powodu wydania jej z uchybieniem 3-miesięcznego terminu określonego w art.14 d Ordynacji podatkowej, mimo iż do takiego uchybienia nie doszło. Wskazując na powyższe pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 marca 2010 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez pełnomocnika organu w skardze kasacyjnej przepisów art. 146 p.p.s.a. i art.151 p.p.s.a. w związku z art. 14d i art.14o § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jak podkreślono w uzasadnieniu w kwestii dotyczącej zastosowania powołanych przepisów, w dniu 14 grudnia 2009r. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II FPS 7/09, podejmując uchwałę, w której stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy. W uzasadnieniu uchwały, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wydanie decyzji, a wprowadzenie jej do obrotu prawnego to dwie różne kwestie oraz, że przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie odróżniają datę wydania decyzji od daty jej doręczenia Stwierdził, że zmiana stanu prawnego z dniem 1 lipca 2007 r. dotycząca wydania interpretacji, sprowadzała się m.in. do zastąpienia wyrażenia "udzielić pisemnej interpretacji" (art. 14a) zwrotem "wydaje... pisemną interpretację". Sąd zauważył, że słowo "wydać", na gruncie reguł znaczeniowych języka powszechnego ma wiele znaczeń, które są używane w zależności od kontekstu, w którym występują. Wydać interpretację indywidualną w rozumieniu art. 14b i 14d ustawy to sporządzić pisemną informację, jak należy rozumieć, bądź stosować, przepisy prawa podatkowego w przedstawionym przez zainteresowanego zaistniałym bądź oczekiwanym stanie faktycznym. Do takiego wniosku prowadzi samo tylko zastosowanie reguł wykładni językowej. W pojęciu wydanie interpretacji (a także innego aktu) nie mieści się jej doręczenie. Za stanowiskiem, że wydanie interpretacji w określonym w ustawie terminie nie oznacza również jej doręczenia, przemawiają także i to w sposób jednoznaczny, wnioski wyprowadzone przy pomocy reguł wykładni systemowej wewnętrznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez zwrot "niewydanie interpretacji indywidualnej" należy rozumieć niesporządzenie i niepodpisanie tego aktu, gdyż stanowi on przeciwieństwo pojęcia "wydanie interpretacji". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie uzależnione jest od udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy sprzedaż działek gruntowych w stanie faktycznym sprawy, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę letniskową, podlega podatkowi od towarów i usług. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej do Sądu decyzji przede wszystkim należy dokonać oceny legalności rozstrzygnięcia w zakresie uznania, iż w okolicznościach sprawy skarżący wykonywał czynności mieszczące się w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pojecie działalności gospodarczej w myśl ust. 2 obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Dokonując wykładni powołanych przepisów nie można ograniczyć się wyłącznie do interpretacji przepisów krajowych. Należy brać bowiem także pod uwagę przepisy prawa wspólnotowego, które stanowiły źródło implementacji. Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L z dnia 11 grudnia 2006 r.), zwanej dalej Dyrektywą 112 VAT "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 5417/08, LEX nr 552164 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt III S.A./Wa 1430/08, LEX nr 465861). Handel należy rozumieć jako dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2008r., sygn. akt I FSK 603/06, LEX nr 261626). Istotą handlu jest dokonywanie transakcji zakupu i sprzedaży. Działalność taka winna jednak mieć charakter profesjonalny (zawodowy), czyli powinna cechować się powtarzalnością czynności i zamiarem ich dłuższej kontynuacji. Nie wystarczy dokonywanie transakcji sprzedaży w sposób częstotliwy by można daną działalność określić jako działalność handlową. Niezbędne jest także dokonywanie w sposób częstotliwy transakcji nabycia. Powtarzalność czynności z zakresu handlu – transakcji nabywania i zbywania towarów dowodzi wykonywania działalności gospodarczej (handlowej) w sposób profesjonalny i stały, lecz aby można było mówić o działalności handlowej w świetle ustawy o VAT musi istnieć zamiar kontynuacji takiej działalności w dłuższym czasie. Sprzedaż kilku działek budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę wskazująca na ograniczony ilościowo zakres realizacji tej sprzedaży, a tym samym jej okazjonalność, a nie zamiar częstotliwego realizowania takiej działalności, nie może być kwalifikowana jako prowadzenie handlowej działalności gospodarczej w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o VAT (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2009r., sygn. I FSK 1043/08). Zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności musi być ujawniony już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można, bowiem pominąć tego, że przez pojęcie "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1584/07, LEX nr 532484). Motywując zapadłe rozstrzygniecie warto też przywołać wyrok WSA w Warszawie, w którym Sąd ten postawił następującą tezę: "Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność handlową wymaga ustalenia, że działalność ta przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Zbycie, nawet kilkunastu (kilkudziesięciu) działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego nabytego na cele prywatne i po zmianie przeznaczenia tego gruntu, nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu, z uwagi na brak przesłanek ku temu (brak zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru). Tylko wtedy, gdy osoba sprzedająca działki swoim zachowaniem wykaże, że realizując tę sprzedaż działa i chce działać w charakterze podatnika (handlowca, chcącego kontynuować tego rodzaju sprzedaż), czyli podmiotu prowadzącego w tym zakresie działalność profesjonalną, stałą i zorganizowaną - sprzedaż taka będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt III S.A./Wa 1203/09, LEX nr 558045). W stanie faktycznym sprawy trudno jest mówić o prowadzeniu przez skarżącego działalności gospodarczej – działalności handlowej. Jednokrotne nabycie gruntu i podział go na mniejsze działki w celu sprzedaży nie wypełnia przesłanek działalności handlowej. Po pierwsze, dlatego, że brak w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy nabywania towaru w sposób powtarzalny i zorganizowany. Po drugie, dlatego że z przedstawionych faktów nie można wywieść argumentu, iż skarżący miał zamiar wykonywać czynności nabywania i zbywania gruntów w przyszłości. Wprawdzie skarżący wskazał, iż nabyta przez niego nieruchomość miała być przeznaczona na cele osobiste, a po niespełna trzech miesiącach uzyskał postanowienie zatwierdzające podział nieruchomości na działki letniskowe, co świadczy raczej o braku celów osobistych towarzyszących nabyciu działki, jak i o zamiarze dokonywania sprzedaży wielokrotnie. Także nabycie działki nad morzem dopiero w roku 2007 nie mogło implikować zmiany decyzji skarżącego, co do przeznaczenia przedmiotowej działki już w roku 2006 – podziału na mniejsze i ich sprzedaży. Jednak wskazane okoliczności nie mają wpływu na zajęte stanowisko bowiem w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy brak jest istotnego elementu działalności handlowej – powtarzalnego zorganizowanego nabywania towarów. W ocenie Sądu nie da się z przedstawionego stanu faktycznego wysunąć wniosku, iż skarżący ma zamiar prowadzić w przyszłości działalność handlową polegającą na nabywaniu i zbywaniu gruntów. Zdaniem Sądu można tutaj mówić jedynie o jednorazowym okazyjnym nabyciu gruntu, z którym w przedstawionych, znanych organowi okolicznościach faktycznych nie można wiązać zorganizowanej działalności handlowej, stanowiącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślić jednak w tym miejscu w sposób zdecydowany należy, iż gdyby okazało się w przyszłości, że stan faktyczny zaprezentowany przez skarżącego w niniejszym postępowaniu odbiegał od rzeczywistości, tzn. skarżący dokonywałby transakcji nabywania i zbywania gruntów, czyli wykonywał działalność handlową, to z racji tego, iż interpretacja wiąże tylko w zakresie przedstawionego stanu faktycznego przez podatnika, możliwe byłoby opodatkowanie wykonywanych czynności, jako działalności handlowej – działalności profesjonalnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.