II GSK 1269/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Dz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 445/10 w sprawie ze skargi P. Dz. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Dz. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 445/10, oddalił skargę P. Dz. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych – po wznowieniu postępowania. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] maja 2005 r. P. Dz. wniósł o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 4.49 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do działki rolnej o powierzchni 1.28 ha, położonych na trzech działkach ewidencyjnych o nr: [...], [...] i [...], obręb W. – Z., gmina B. K., powiat w. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. przyznał płatność zgodnie z wnioskiem. Przeprowadzona w dniu [...] września 2008 r. kontrola gospodarstwa rolnego B. Dz. - w ramach weryfikacji wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2008 - wykazała, że działka ewidencyjna nr [...], deklarowana w ubiegłych latach do płatności przez P. Dz., nie jest gruntem rolnym ([...]). Ustalono, że działka ta stanowi obszar rekreacyjny, na którym znajduje się m.in.: posiadłość, kort tenisowy, basen, grill murowany oraz szałasy do drewna. Mając na uwadze powyższe ustalenia, na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w dniu [...] grudnia 2009 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności na rok 2005, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] marca 2006 r. oraz przyznał P. Dz. płatności na 2005 r. w pomniejszonej wysokości. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe. Zdaniem organu, powierzchnia działki rolnej [...] - sad, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], wynosi 2.20 ha, a nie jak strona zadeklarowała we wniosku 2.66 ha. Przeprowadzone na ortofotomapie pomiary powierzchni użytkowanej rolniczo potwierdziły ustalenia organu pierwszej instancji, że strona deklarując na działce ewidencyjnej nr [...] działkę rolną [...] o powierzchni 2.66 ha, zawyżyła powierzchnię deklarowaną o 0.46 ha. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący w oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2010 r. potwierdził, że na tej działce znajduje się dom o powierzchni 200 m2, garaż o powierzchni 100 m2 i 60 m2, zbiornik wodny o powierzchni 150 m2, plac utwardzony o powierzchni ok. 500 m2 i droga dojazdowa o powierzchni ok. 500 m2, co daje powierzchnię nieużytkowaną rolniczo - 1510 m2. Organ odwoławczy wskazał, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zgłoszonych do płatności, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 11,41%, w związku z czym, na mocy art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystywania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców, kwota płatności została pomniejszona o dwukrotną wykrytą różnicę. Oddalając skargę od tej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. podniósł, że wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją ma charakter nadzwyczajny i może mieć miejsce w przypadkach ściśle określonych w art. 145 § 1 pkt 1 -7 k.p.a., tj. gdy postępowanie dotknięte było kwalifikowaną wadliwością, wyliczoną wyczerpująco we wskazanych wyżej przepisach prawa procesowego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od dotychczasowego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w trakcie kontroli w dniu [...] września 2008 r. ustalono, że stan działek nie odpowiada stanowi deklarowanemu w złożonym wniosku o przyznanie płatności. Tego rodzaju kontrola i jej wynik przedstawiony w protokole kontroli sporządzonym przez inspektorów terenowych, stanowił w ocenie WSA nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dowód ten nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2006 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji nowa okoliczność faktyczna ujawniła się za pośrednictwem dowodu, który został sporządzony już po wydaniu decyzji pierwotnej – protokół z kontroli. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego przeprowadzenia kontroli, Sąd pierwszej instancji wskazał, że regulacje dotyczące przeprowadzania kontroli co do płatności rolnych, zostały określone prawem wspólnotowym – w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/ 2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE. L z 2004 r. Nr 141, poz. 18). Według reguł ogólnych zawartych w art. 23 ust. 1 tego rozporządzenia, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia, kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym. Kontrole te dotyczą odpowiednio zadeklarowanych uprawnień do dopłat i zadeklarowanych działek i pozwalają uniknąć nienależnego, wielokrotnego przyznawania tej samej pomocy w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego oraz nienależnej kumulacji pomocy w ramach programów pomocy wiążących się z zadeklarowaniem powierzchni. Weryfikują one istnienie uprawnień do dopłat i kwalifikacje do otrzymania pomocy. Dotyczą zgodności między działkami zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów. Sąd pierwszej instancji zauważył także, że nowym dowodem w postępowaniu było ponadto zdjęcie lotnicze wykonane - jak wynika z informacji Departamentu Baz Referencyjnych - w dniu [...] kwietnia 2004 r., a które nie było znane organowi w dniu wydawania pierwotnej decyzji o przyznaniu wnioskowanej dopłaty. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż to zdjęcie lotnicze nie może być dowodem w sprawie przyznania płatności za 2005 r. Sąd wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004 należy wykorzystywać wszystkie środki dostępne administracji rządowej w celu wyjaśnienia rozbieżności wykrytych w trakcie prowadzonej kontroli. Sąd pierwszej instancji za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem Kierownik Biura Powiatowego na podstawie art. 10 k.p.a. poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona skorzystała z przysługującego prawa i w dniu [...] stycznia 2010 r. zapoznała się z aktami sprawy. Również na etapie postępowania odwoławczego strona skorzystała z powyższego uprawnienia i w dniu [...] stycznia 2010 r. ponownie zapoznała się z aktami sprawy, spisując na powyższą okoliczność oświadczenie z którego wynika, iż w aktach sprawy znajdował się załącznik graficzny nr [...] – zdjęcie lotnicze. Sąd pierwszej instancji nie podzielił także zarzutów dotyczących naruszenia przez organ art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy bowiem w przeprowadzonym przez organy postępowaniu ustalono okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto wydając określone rozstrzygnięcie. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., co wyjaśnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł P. Dz. i zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest: 1. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez nie przeprowadzenie w toku postępowania przed sądem wnioskowanych przez stronę dowodów, mających istotne znaczenie dla oceny całości sprawy i oparcie wyroku na ustaleniach poczynionych przez organ prowadzący postępowanie w sposób sprzeczny z zasadami prawa, w szczególności zaś pomijając w toku postępowania przedstawiane przez kontrolowanego dowody, interpretując fakty na niekorzyść obywatela, w tym przede wszystkim fakt posiadania przez niego, na części kwestionowanych do upraw rolnych obszarów, upraw ogrodniczych w postaci rozsadników żywotników, jak również ignorowania przez organ administracyjny faktu braku udzielenia obywatelowi właściwej informacji przez pracowników organu administracji dotyczącej prawidłowych zasad składania oświadczeń w toku postępowania przed ARiMR; 2. art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zezwolenie na prowadzenie postępowania administracyjnego przez pracownika organu, podlegającego wyłączeniu od udziału w sprawie w której był świadkiem, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził między innymi, że dowód w postaci akt Sądu Rejonowego we W. był nie tylko kluczowy ale również pozwalał w prawidłowym świetle ocenić postępowanie administracyjne. Niestety dowód ten nie tylko został pominięty w toku postępowania, ale również w żaden sposób Sąd nie odniósł się do faktu zgłoszenia przez stronę takiego wniosku dowodowego. W ocenie autora skargi kasacyjnej stanowi to oczywiste naruszenie przepisów postępowania i nie koresponduje z prezentowaną przez Sąd zasadą prawdy materialnej. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że w obszernych zeznaniach pracowników Agencji, złożonych przed Sądem Rejonowym we W., znajdują się dowody na okoliczność, że nie potrafią oni prawidłowo określać rolniczego bądź nie charakteru nieruchomości, nie mają podstawowej wiedzy z zakresu hodowli roślin, obca jest im wiedza z zakresu geodezji (co w sposób jaskrawy dyskwalifikuje ustalenia przeprowadzonej przez nich kontroli terenowej). Ponadto w toku analizy materiału dowodowego zaprezentowanego Sądowi Rejonowemu skarżący mógł po raz pierwszy zapoznać się z całością zebranego przez organ administracji materiału, a okazało się, że część dokumentów posiada wątpliwą wartość z uwagi na podejrzenie ich manipulacji. Według autora skargi kasacyjnej podstawowy dla oceny sprawy dokument wydruku z systemu informatycznego jest antydatowany przez pracowników ARiMR i jest to okoliczność istotna, gdyż skarżący od początku twierdził, że nie miał możliwości zapoznania się z całością zebranego materiału i w związku z tym jego oświadczenie złożone w toku postępowania nie może być wiążące. Skarżący również od samego początku wskazywał na naruszenie art. 24 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez pracownika występującego w sprawie w charakterze świadka. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania sądowego. Zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest więc ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, poza nieważnością postępowania sądowego, która w sprawie niniejszej nie zachodzi. 2. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenie tych przepisów w odmowie przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji dowodów, które w jego ocenie miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc do oceny tego zarzutu przypomnieć należy, że zgodnie z przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, przy czym – co do zasady – sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, bowiem z mocy art. 133 § 1 p.p.s.a. kontrola legalności działania organu administracji przez sąd - w odniesieniu do postępowania dowodowego - obejmuje materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Konsekwencją tej zasady jest przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych taki kierunek wykładni art. 106 § 3 p.p.s.a., który respektuje te zasadę, uznając cytowany przepis za wyjątek od niej. Za ugruntowany należy uznać pogląd wyrażony już kilkakrotnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż z przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu, a nadto, że brak przeprowadzenia dowodu (czy z urzędu, czy na wiosek) nie może być postrzegane jako naruszenia prawa procesowego, w rozumieniu wskazanego przepisu, przy czym – idąc dalej – zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne (por. wyroki NSA z dnia: 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 528/09; 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1108/09; 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1475/07). 3. Skoro więc Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził uzupełniającego dowodu w ramach własnego postępowania dowodowego, to zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. uznać należy za chybiony. Mając jednak na uwadze związanie zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. z innymi przepisami wskazanymi przez autora skargi kasacyjnej jako wzorce kontroli (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a.), stwierdzić należy, że także w powiązaniu z tymi przepisami zarzut ten jest bezzasadny. 4. Zgodnie z art. 8 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r.) organy administracji publicznej były obowiązane prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W myśl zaś art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można jednak pominąć tego, że wnoszący skargę kasacyjną nie sprostał wymaganiom konkretyzacji zarzutu naruszenia tych przepisów w odniesieniu do istotnych dla sprawy faktów, nie zaś hipotez. Autor skargi kasacyjnej formułuje tezy o antydatowaniu przez pracowników organu dokumentów, o braku wiedzy pracowników niezbędnej do określenia rolniczego (bądź nie) charakteru nieruchomości, o braku podstawowej wiedzy z zakresu roślin i geodezji, co ma dyskwalifikować ustalenia przeprowadzonej przez tych pracowników kontroli. Tak określone tezy, bez powołania się na konkretne okoliczności wynikających z istniejących dowodów, mają jedynie charakter polemiki z ustaleniami i wnioskami Sądu pierwszej instancji, których prawidłowości autor skargi kasacyjnej skutecznie nie podważył. Jak bowiem wynika z akt postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej zasadnie stwierdziły, że ze znajdującego się w tych aktach zdjęcia lotniczego z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz przeprowadzonej w dniu [...] września 2008 r. kontroli na miejscu należało wyprowadzić wniosek, iż działka ewidencyjna nr [...], deklarowana w wcześniejszym okresie do płatności, nie jest gruntem rolnym. Okoliczność tę potwierdził również P. Dz. w oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2010 r., wskazując, iż działka ta stanowi obszar rekreacyjny, na którym znajduje się dom, garaż, zbiornik wodny, plac utwardzony i droga dojazdowa. W tym samym oświadczeniu P. Dz. przyznał, że całość działki była przez niego mylnie traktowana jako część gospodarstwa. 5. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 k.p.a. zauważyć należy, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W., na podstawie z art. 10 k.p.a., poinformował P. Dz. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tego prawa P. Dz. skorzystał i w dniu [...] stycznia 2010 r. zapoznał się z aktami sprawy, składając na tę okoliczność oświadczenie na piśmie. Również, na etapie postępowania odwoławczego skorzystał on z tego uprawnienia i w dniu [...] stycznia 2010 r. ponownie zapoznała się z aktami sprawy, składając pisemne oświadczenie, z którego wynika, że w aktach sprawy znajdował się załącznik graficzny nr [...] – zdjęcie lotnicze. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. uznać należy za bezzasadny. 6. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten wyłącza pracownika organu od udziału w sprawie. Wskazany w nim powód wyłączenia pracownika zachodzi wówczas, gdy w sprawie będącej przedmiotem postępowania pracownik złożył zeznania jako świadek (art. 83) lub został powołany w tej sprawie jako biegły i przedłożył organowi stosowną opinię (art. 84). Jest bezsporne, że wskazywany przez autora skargi kasacyjnej pracownik organu administracji nie był świadkiem lub biegłym w postępowaniu administracyjnym, natomiast złożył zeznania jako świadek w innym postępowaniu, gdzie nie rozstrzygano sprawy P. Dz. w drodze decyzji administracyjnej, a było to postępowanie karne. W tej sytuacji, na podstawie art. 24 § 3 k.p.a., pracownik może podlegać wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie administracyjnej. Zgodnie z tym przepisem bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1 art. 24, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Zatem w rozpoznawanej sprawie, ewentualne wyłączenie pracownika organu mogłoby nastąpić na zasadzie art. 24 § 3 k.p.a., nie zaś art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. 7. W kwestii wniosku zawartego w skardze kasacyjnej, co do dopuszczenia dowodu w postaci zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez pracowników ARiMR oddział we W., należy zauważyć, że w postępowaniu przed Naczelnym Sąd Administracyjny wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, nie jest możliwe przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. 8. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.