II GSK 1193/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Julia Kubasik po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 828/10 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowieniu postępowania w sprawie poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów. 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od P. B. na rzecz Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 828/10, w sprawie ze skargi P. B. – S. P. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów we wznowionym postępowaniu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] poświadczył, że P. B. wykonujący działalność gospodarczą pod nazwą S. P. P. P. B. posiada wyposażenie i warunki zgodne z wymaganiami do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących okręgową stację kontroli pojazdów. Decyzja ta pozostaje w mocy pięć lat od daty jej wydania chyba, że nastąpi zmiana stanu faktycznego, dla którego została wydana. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] po przeprowadzeniu wznowieniowego postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w wyniku kontroli stacji w dniu [...] października 2009 r. stwierdzono niespełnienie przez przedsiębiorcę przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275, dalej: rozporządzenie z dnia 10 lutego 2006 r.). Organ wyjaśnił, że certyfikat zgodności z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] wydany dla urządzenia do kontroli działania hamulców, przedstawiony przez P. B. podczas oględzin stacji kontroli pojazdów w 2005 r. w nazwie wyrobu zawiera oznaczenie "Urządzenie do pomiaru sił hamujących i oceny skuteczności hamulców pojazdów samochodowych, przyczep i ciągników rolniczych". Natomiast w certyfikacie, o tym samym numerze otrzymanym z Instytutu Transportu Samochodowego (jednostka certyfikująca) oraz od producenta urządzenia R. B. Sp. z o.o., w nazwie wyrobu wskazuje się, że jest to "Urządzenie do pomiaru sił hamujących i oceny skuteczności hamulców pojazdów samochodowych, przyczep i ciągników rolniczych (z wyjątkiem motocykli)". W związku z powyższym podczas dokonywania oględzin przedsiębiorca posługiwał się dokumentem o treści niezgodnej z rzeczywistym brzmieniem tego dokumentu. Organ uznał, że wznowienie postępowania było zasadne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, gdyż strona od 2005 r. dokonywała badań motocykli nieodpowiednim urządzeniem. Na skutek odwołania P. B. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. dopuszczalne jest wtedy, gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, a sfałszowanie dowodu stwierdzone zostało orzeczeniem sądu lub innego organu. Wyjątkiem od tej zasady jest wznowienie postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli spełnione są jednocześnie dwie przesłanki: sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). Organ stwierdził, że wprawdzie w zaskarżonej decyzji przepis ten nie został powołany, to jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organu drugiej instancji. P. B. złożył skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej unieważnienie. Wskazał, że od chwili uruchomienia ww. stacji niczego nie zmieniał w tym dokumencie, nie fałszował danych i nie ukrywał żadnych informacji. Zaznaczył, że producent sprzedał mu kompletne wyposażenie dla okręgowej stacji kontroli pojazdów, w tym sporne urządzenie wraz z kompletem nakładek właśnie do badania hamulców motocykli, na potwierdzenie czego posiada faktury. Na rozprawie w dniu [...] lipca 2010 r. P. B. oświadczył dodatkowo, że certyfikat w postaci, w jakiej okazał go organowi kontrolnemu otrzymał faxem od producenta i nie posiada jego oryginału. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję organu z dnia [...] lutego 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie wykazały w uzasadnieniach swych decyzji, że w sprawie wystąpiły łącznie przesłanki wskazane w art. 145 § 2 k.p.a. Sąd nie zgodził się z oceną, że w okolicznościach niniejszej sprawy sfałszowanie przedmiotowego certyfikatu było oczywiste. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy winny mieć na uwadze, że fałszerstwo dowodu musi być pewne, bezsporne i nie może budzić żadnych wątpliwości. W orzecznictwie wskazuje się, że o oczywistości fałszu dowodu świadczą przypadki, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika, bez potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego, że jest on np. podrobiony (patrz: wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., I OSK 418/06). Zatem w ocenie Sądu wniosków takich nie można było wyprowadzić tylko z porównania kopii certyfikatu złożonego przez przedsiębiorcę P. B. dla potrzeb uprzednio toczącego się postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. i certyfikatów przedstawionych przez producenta tego urządzenia oraz Instytut Transportu Samochodowego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji konieczne było stwierdzenie sfałszowania dowodu orzeczeniem Sądu bądź innego organu. Przesądzenie przez organy o fałszywości przedmiotowego certyfikatu było w ocenie Sądu za daleko idące. Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że ponieważ w tej sprawie prowadzone jest śledztwo w Prokuraturze Rejonowej w K. w związku z powyższym organy administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinny przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem rozstrzygnięcia wydanego przez ww. organ. Minister Infrastruktury wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj.: 1. art. 145 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przez uznanie, iż dla zastosowania art. 145 § 2 k.p.a., i do wznowienia postępowania administracyjnego na tej podstawie, konieczne jest stwierdzenie sfałszowania dowodu orzeczeniem Sądu bądź innego organu, podczas, gdy przepis ten stanowi, że możliwe jest wznowienie postępowania administracyjnego, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, co organy wykazały w toku wznowionego postępowania zakończonego decyzjami, uchylonymi zaskarżonym wyrokiem. II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 2 i art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., i niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. i niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji, na podstawie akt sprawy, błędnie ocenił ustalony stan faktyczny, uznając, iż w sprawie nie zachodzi okoliczność oczywistego fałszu dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności w postępowaniu, które zostało wznowione, co doprowadziło Sąd do stwierdzenia, że nie wystąpiła przesłanka oczywistego fałszu dowodu, o której mowa w art. 145 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz że stwierdzenie oczywistego fałszu dowodu przez organy administracji było zbyt daleko idące, co w konsekwencji stało się dla Sądu podstawą do stwierdzenia, iż organy administracji naruszyły przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i do wydania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a., wyroku uchylającego decyzje organów obu instancji, podczas, gdy na podstawie ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego, w tym wyjaśnień P. B. oraz pisemnych wyjaśnień Instytutu Transportu Samochodowego i firmy R. B. Sp. z o.o. w W. wynika, że dowód, na podstawie którego ustalono okoliczności istotne dla sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów P. B., to jest certyfikat zgodności nr [...] został sfałszowany, co dawało organom obu instancji podstawę do zastosowania art. 145 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., czyli do wznowienia postępowania i wydania stosownego rozstrzygnięcia, to jest uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz odmowy wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów P. B. ze względu na niespełnienie tych warunków. Prawidłowe ustalenie i ocena stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowa ocena prawna doprowadziłaby Sąd do uznania skargi za bezzasadną, co skutkowałoby jej oddaleniem. Tymczasem, wskutek wymienionych wad postępowania Sąd uwzględnił skargę i wydał wyrok uchylający decyzje organów obu instancji, 2. art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. przez to, że uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera sprzeczne ustalenia Sądu pierwszej instancji odnoszące się do stosowania art. 145 § 2 k.p.a. w aspekcie sposobu ustalenia przez organy administracji przesłanki oczywistego sfałszowania dowodu i oceny prawnej tego przepisu oraz jego zastosowania przez organy administracji - Sąd najpierw powołuje się na podgląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 418/06 i stwierdza, że o oczywistości fałszu dowodu świadczą przypadki, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika, bez potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego, że jest on np. podrobiony, a w następnym akapicie uzasadnienia Sąd wywodzi, iż wniosków o oczywistym fałszu dowodu nie można wyprowadzić tylko z porównania kopii certyfikatu złożonego przez P. B. dla potrzeb uprzednio toczącego się postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. i certyfikatów przedstawionych przez producenta tego urządzenia oraz przez Instytut Transportu Samochodowego, czyli tak, jak uczyniły to organy administracji w przedmiotowym postępowaniu. Między tymi częściami uzasadnienia wyroku występuje więc sprzeczność, która uniemożliwia organom administracji jednoznaczne odczytanie toku rozumowania Sądu co do oceny prawnej art. 145 § 2 k.p.a. i jego zastosowania przez organy administracji, a w konsekwencji, biorąc pod uwagę związanie organów administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w zaskarżonym wyroku, wynikające z art. 153 p.p.s.a., takie brzmienie uzasadnienia wyroku uniemożliwia prawidłowe przeprowadzenie ponownego postępowania administracyjnego po uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku. Konsekwencją tych wad jest brak możliwości jednoznacznej rekonstrukcji rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji i brak możliwości kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 147, art. 149 § 2 i 145 § 1 pkt 5 k.p.a., i niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji, stwierdził, że organy administracji naruszyły przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, podczas, gdy pominął fakt, iż postępowanie administracyjne zostało wznowione z urzędu, na podstawie art. 146 i art. 149 § 2 k.p.a., zatem zakres badania sprawy przez organy nie ograniczał się jedynie do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ale mógł dotyczyć także innych przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, w tym przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., oprócz przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co wyznaczało granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., a przez co wynik wznowionego postępowania administracyjnego nie mógł być inny, jak treść uchylonych przez Sąd decyzji. Sąd pierwszej instancji tego nie zauważył i skupił się wyłącznie na zarzutach skargi dotyczących nieprawidłowej wykładni art. 145 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., naruszając art. 134 § 1 p.p.s.a. przez to, że nie orzekł w granicach sprawy, ale uznał się związanym zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Te naruszenia przepisów postępowania doprowadziły Sąd do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., naruszając art. 134 § 1 p.p.s.a. przez to, że nie orzekał w granicach sprawy, ale uznał się związanym zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Te naruszenia przepisów postępowania doprowadziły Sąd do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i uchylenia decyzji obu instancji, zamiast do zastosowania art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. P. B. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną domagając się jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wskazanych art. 174 p.p.s.a. Przystępując do jej rozpoznania wypada na wstępie zauważyć, iż zarzut naruszenia prawa materialnego wskazuje na naruszenie przepisu o charakterze procesowym (art. 145 k.p.a.), co uniemożliwia rozpoznanie go w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zauważona wadliwość w sformułowaniu pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, z uwagi na formalną poprawność pozostałych zarzutów, nie stoi jednak na przeszkodzie w merytorycznym jej rozpoznaniu, w pozostałym zakresie. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 133 § 1, art. 134, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 152 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 oraz art. 145 § 2 k.p.a.), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażający się w tym, że Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił stan faktyczny sprawy oraz błędnie uznał, że w sprawie nie zachodzi okoliczność oczywistego fałszu dowodu. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zasadniczo przyjmuje się, że sfałszowanie dowodów powinno znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub innego organu. Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza jednak dwa wyjątki od tej zasady. Jeden z nich został uregulowany w § 2 art. 145 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem z przyczyn określonych w pkt 1 § 1 art. 145 k.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Wskazane powyżej unormowanie dopuszcza więc wznowienie postępowania, pod warunkiem, że organ wykaże: po pierwsze, istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a okolicznościami faktycznymi sprawy, po drugie, że na podstawie sfałszowanego dowodu ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie, które wpływają na określenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, po trzecie, iż sfałszowanie nosi cechy oczywistości, a więc dotyczyć cech zewnętrznych fałszu i po czwarte, że organ zobiektywizuje prawdopodobieństwo wystąpienia określonego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż organ spełnił powyższe kryteria, a tym samym wykazał istnienie przesłanki do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z § 2 k.p.a. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż organ wszedł w posiadanie trzech egzemplarzy certyfikatu zgodności nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. wydanego przez Instytut Transportu Samochodowego dla urządzenia do pomiaru sił hamujących i oceny skuteczności hamulców pojazdów samochodowych, przyczep i ciągników rolnych (z wyjątkiem motocykli). Na podstawie prostego porównania tych dokumentów organ mógł stwierdzić, że certyfikat przedłożony przez P. B., na podstawie którego została wydana decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r., różnił się w części opisującej nazwę wyrobu od dwóch pozostałych certyfikatów zgodności, przedłożonych przez jednostkę certyfikacyjną oraz przez R. B. Sp. z o.o. (producenta urządzenia). Certyfikat zgodności przedłożony przez P. B. pomijał w swej treści frazę " z wyjątkiem motocykli". Stwierdzenie tej okoliczności pozwoliło organowi przyjąć, że dokument jest sfałszowany. Dokument można bowiem uznać za prawidłowy jeżeli spełnia on łącznie następujące kryteria: dokument został wystawiony przez podmiot uprawniony do jego wystawienia, treść dokumentu odpowiada rzeczywistości oraz treść dokumentu jest niezmieniona, a więc posiada tę, którą nadał mu wystawca. W związku z powyższym organ słusznie przyjął, że P. B. posługiwał się dokumentem o treści niezgodnej z rzeczywistym brzmieniem, co z kolei doprowadziło do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia. Należy bowiem przypuszczać, że gdyby organ posiadał tę wiedzę w momencie wydawania decyzji rozstrzygnięcie w niej zwarte byłoby zgoła odmienne i organ odmówiłby wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalizacji dla okręgowej stacji kontroli pojazdów prowadzonej przez P. B. Zgodnie z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. z 2005 r. Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który posiada wyposażenie kontrolno – pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań (pkt 4), a ponadto posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanych do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów (pkt 5). Z kolei zgodnie z § 14 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275) stacja kontroli pojazdów powinna posiadać deklarację zgodności dla urządzeń i przyrządów, w stosunku do których jest to wymagane, sporządzoną w języku polskim (...). Zatem, aby przedsiębiorca mógł prowadzić stacje badania pojazdów musi uzyskać pozytywną dla siebie decyzję o poświadczeniu zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, o której mowa w art. 83 ust. 4 powołanej ustawy, dla uzyskania której niezbędne jest z kolei posiadanie certyfikatu zgodności wydanego dla urządzenia, za pomocą którego przedsiębiorca zamierza przeprowadzać przedmiotowe badania. Tak więc, posłużenie się w postępowaniu dotyczącym wydania poświadczenia zgodności (...) certyfikatem zgodności, w którym w nazwie wyrobu zabrakło zwrotu "z wyłączeniem motocykli", umożliwiło stronie uzyskanie zgody na prowadzenie stacji badania pojazdów w pełnym zakresie, co nie tylko narusza prawo, ale także wpływa na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. W tej sytuacji, w celu uniknięcia dalszego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego czy też powstania poważnej szkody dla interesu społecznego, organ był nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wznowienie postępowania, jeszcze przed prawomocnym stwierdzeniem przez sąd sfałszowania dowodu. W tego rodzaju przypadkach decydującym czynnikiem jest czas. Urządzenie, za pomocą którego P. B. badał stan techniczny pojazdów nie posiadało certyfikatu zgodności na motocykle, a tym samym zachodziła obawa, że do ruchu mogą być dopuszczone również pojazdy niesprawne technicznie. Z tego też powodu Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że organ przedwczesności wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Treść dokumentu przedłożonego przez P. B. nie odpowiada treści dokumentu wystawionego przez podmiot certyfikacyjny oraz okazanego przez producenta, co można było stwierdzić poprzez proste zestawienie tych dokumentów. Podkreślenia wymaga także fakt, iż dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej bez znaczenia są okoliczności sfałszowania dokumentu, tak istotne dla ustalenia osoby winnej popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k., a jedynie to, czy i w jakim zakresie dokument ten zadecydował o treści podjętego przez organ rozstrzygnięcie. Na marginesie niniejszych rozważań wypada jednak zauważyć, iż P. B. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k., polegającego na tym, "... że w miesiącu czerwcu 2009 r. dokładnej daty nie ustalono w K., woj. Wielkopolskie, będąc właścicielem firmy S. P. P. P. B. K. nr [...] posłużył się uprzednio przerobionym dokumentem w postaci certyfikatu zgodności nr [...] urządzenia rolkowego firmy B. typ [...] w którym usunięto zapis z wyjątkiem motocykli przedkładając przedmiotowe dokumenty w Wydziale Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w K." (wyrok Sądu Rejonowego w K. w II Wydziale Karnym z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II K 578/09 oraz wyrok Sądu Okręgowego w P. XVII Wydział Karny Odwoławczy z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt XVII Ka 279/11). Podsumowując, za zasadne należy więc uznać zarzuty ujęte w pkt 2 lit. a) i b) skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast zarzutu ujętego w pkt 2 lit. c) skargi kasacyjnej. Wprawdzie skarżący słusznie zauważył, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania mogło dotyczyć także innych przesłanek wznowienia postępowania, w tym przesłanki ujętej w pkt 5 § 1 art. 145 k.p.a., to jednak wypada zauważyć, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola obejmuje zatem kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował, a także czy nie naruszył zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. Powyższe oznacza, że dla dokonywanej przez sąd oceny decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny sprawy, przyjęty przez organ za podstawę rozstrzygnięcia. Oznacza, że do kompetencji Sądu pierwszej instancji nie należy poszukiwanie, a następnie badanie (przed organem) innych dopuszczalnych podstaw prawnych wznowienia postępowania, co czyni ten zarzut niezasadnym. Podsumowując, skarga kasacyjna jest zasadna. Stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny wady zaskarżonego wyroku mają swe źródło w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Okoliczności faktyczne sprawy nie budzą istotnych wątpliwości. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny korzystając z przewidzianej w art. 188 p.p.s.a. możliwości wydania orzeczenia reformatoryjnego na podstawie oddalił skargę. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. ermin miesięczny należy liczyć przy uwzględnieniu treści o zwrocie podatku akcyzowego dnak na mocy art.nacji podatkowej