II SA/Bd 400/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2010r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Gminy Dobrcz z dnia 19 listopada 2009 r. nr XXIV/288/2009 w przedmiocie zatwierdzenia do realizacji aktualizacji planu odnowy miejscowości oddala skargę. M. B. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy Dobrcz Nr XXIV/288/2009 z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie zatwierdzenia do realizacji aktualizacji planu odnowy miejscowości Kozielec opracowanego w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 działanie "Odnowa i rozwój wsi". Uzasadniając skargę wskazała, że w treści uzasadnienia i załącznika zaskarżonej uchwały pojawił się błąd polegający na nazwaniu drogi w Kozielcu w kierunku Złej Wsi drogą "gminną", podczas gdy w rzeczywistości droga Kozielec – Zła Wieś nie istnieje. Skarżąca wyjaśniła, że wezwała Radę Gminy Dobrcz do usunięcia naruszenia prawa, lecz ta nie udzieliła jej na nie odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Dobrcz wniosła o oddalenie skargi wyjaśniając, że zaskarżona uchwała jest uchwałą aktualizacyjną plan odnowy miejscowości Kozielec. Użycie w niej sformułowania "droga gminna" nie powinno być rozumiane w znaczeniu nadanym tej kategorii drogi przez ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Ponadto na sesji rady gminy w dniu 2 lutego 2010 r. zdecydowano usunąć z treści zaskarżonej uchwały sformułowań "droga gminna" dla określenia drogi relacji Kozielec – Zła Wieś (uchwała Rady Gminy Dobrcz Nr XXVI/325/2010 w sprawie zmiany uchwały Nr XXIV/288/2009 z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie zatwierdzenia do realizacji aktualizacji planu odnowy miejscowości Kozielec). W związku z dokonaną nowelizacją zaskarżonej uchwały w zakresie kwestionowanym w skardze przez M. B. pozbawiona jest ona, w ocenie odpowiadającego na skargę, podstaw faktycznych. Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 13 lipca 2010 r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w zaskarżonej uchwale nie jest wskazane, że droga Kozielec – Trzęsacz biegnie przez działkę skarżącej. To, że droga przebiega przez tę działkę wynika z innych dokumentów, jednakże w rzeczywistości droga taka nie istnieje. Skarżąca nie zgadza się na przebieg drogi przez jej działkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) pod względem zgodności z prawem. Zatem kognicja sądów administracyjnych została zawężona przez ustawodawcę do kryterium legalności. Analiza treści wniesionej skargi wskazuje, że złożono ją w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z treści cytowanego przepisu wynika, że skarga wnoszona w trybie art. 101 ww. ustawy nie jest skargą powszechną (actio popularis), służącą każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Skarżący, skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacją prawną. Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Naruszony interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny i realny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 492/08). W ocenie Sądu ze stanowiska skarżącej nie wynika, że jakikolwiek interes prawny lub uprawnienie skarżącej zostało przez kwestionowany akt prawny naruszone. Stanowisko skarżącej, że doszło do powyższego naruszenia opiera się na twierdzeniu, że droga Kozielec – Zła Wieś, wbrew woli skarżącej, przebiega przez jej nieruchomość. Zdaniem Sądu samo posłużenie się nazwą drogi o spornym przebiegu nie jest naruszeniem interesu prawnego skarżącej. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że istotą zaskarżonej uchwały jest jedynie ogólne określenie planowanych przedsięwzięć mających służyć odnowie miejscowości Kozielec, a nie określenie przebiegu drogi. Potrzeba podjęcia zaskarżonej uchwały wynika ze starań gminy o pozyskanie środków z funduszy strukturalnych (por. uzasadnienie uchwały). Z aktu tego nie wynikają żadne bezpośrednie skutki dla sytuacji prawnej innych podmiotów, w szczególności mieszkańców gminy. Jest on bowiem tylko ogólnym programem rozwoju miejscowości Kozielec. Uchwała posługuje się wprawdzie pojęciem drogi gminnej Kozielec – Zła Wieś (w nazwie jednego z przedsięwzięć tj. "Poprawienie stanu dróg gminnych Kozielec – Trzęsacz i Kozielec – Zła Wieś" w części "Opis planowanych zadań inwestycyjnych i przedsięwzięć aktywizujących społeczność lokalną w okresie co najmniej 7 lat od dnia przyjęcia planu odnowy miejscowości"), jednakże z samego posłużenia się nazwą drogi nie wynika, że droga ta ma taki przebieg, że narusza własność skarżącej. W związku z powyższym, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.