III SA/Wr 275/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia podatku od nieruchomości za [...] rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] r. wniesionego przez "A" S.A. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...], odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...]r. w kwocie [...] zł, i określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za [...]r. w wysokości [...] zł - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu, relacjonując przebieg postępowania w sprawie, SKO przytoczyło, że decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta W., po uprzednim wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, określił "A" S.A. z/s w W., zobowiązanie w podatku od nieruchomości na [...]r. w wysokości [...] zł. Od decyzji tej "A" S.A. reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia [...]r., wniosła odwołanie. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...]r. Nr [...], uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...]r. w kwocie [...] zł i określiło temu podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za [...]r. w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...]r. podatnik wniósł na wymienioną decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga została wniesiona do Sądu (nadana w polskim urzędzie pocztowym) w dniu [...]r. Pismem zaś z dnia [...]r., które wpłynęło do organu [...]r., "A" S. A. wniosła o wznowienie postępowania podatkowego [...] zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...]r. w kwocie [...] zł i określającą "A" S. A. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za [...]r. w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną swojego żądania spółka wskazała art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, wskazując, że nową okolicznością w sprawie jest to, że w [...]r. "A" S.A. złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości od obiektów znajdujących się na terenie miasta W. W każdej z nich zadeklarowano inne obiekty - w jednej zadeklarowano wyłącznie [...] znajdujące się na terenie miasta W., w drugiej zaś pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie miasta W. Obie deklaracje zostały złożone do Urzędu Miasta W. Decyzja SKO w W. z dnia [...]r. Nr [...] jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta W. nie objęła [...], tj. przy ustalaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości organy podatkowe obu instancji nie uwzględniły [...]. Strona wskazała również, że ta okoliczność ma wpływ na wynik sprawy bowiem prowadzi do zmiany kwoty należnego podatku. Zdaniem podatnika, zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, obejmuje wszystkie stanowiące własność podatnika nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie jednej gminy. Deklaracje "częściowe", tj. złożone tylko od niektórych obiektów, nie zawierają zobowiązania podatkowego określonego w prawidłowej wysokości. Określając zatem na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, organ podatkowy powinien uwzględnić wszystkie położone w jego właściwości nieruchomości oraz obiekty budowlane. Po rozpatrzeniu argumentów podniesionych przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., powołując się na przepisy art. 243 § 3, art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej oraz na przepis art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznało, iż niedopuszczalne jest żądanie przez "A" SA wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...], w sytuacji gdy przed dniem doręczenia do Kolegium żądania wznowienia postępowania podatkowego, strona uprzednio wniosła prawnie skuteczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w decyzję ostateczną. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...]. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie, twierdząc, że z przepisu art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie można wywieść zakazu podjęcia postępowania w nadzwyczajnym trybie postępowania już po wniesieniu do sądu administracyjnego skargi na decyzję. Zatem z przepisu tego nie wynika niedopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie, w której została wydana decyzja, po dniu wniesienia przez stronę skargi na tę decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że zgodnie z art. 243 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2 w/w artykułu). Organ odwoławczy wyraził następnie pogląd, że niedopuszczalne jest wznowienie postępowania, gdy żądanie strony o wznowienie postępowania podatkowego dotyczy decyzji ostatecznej, co do której uprzednio zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. Innymi słowy, jak argumentował, niedopuszczalne jest żądanie przez stronę wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli przed złożeniem wniosku o wznowienie tegoż postępowania, strona uprzednio wniosła na tę decyzję prawnie skuteczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pogląd ten, ugruntowany jest zarówno w doktrynie prawa podatkowego jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przytaczając orzecznictwo w tej materii, wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2007r. sygn. akt II FSK 1712/06 wyraził tezę, że w doktrynie zgodnie podkreśla się, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w danej sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego oraz, że nadzwyczajne postępowanie administracyjne nie może toczyć się równolegle do wszczętego uprzednio postępowania przed sądem administracyjnym. W wyroku natomiast Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...]r. sygn. akt [...] skład orzekający wyjaśnił: "Zgodnie z art. 56 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Powyższy przepis nie normuje kwestii, dotyczącej dopuszczalności wszczęcia przez organ podatkowy postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Również ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która poprzednio regulowała postępowanie sądowoadministracyjne, nie zawierała w art. 35 ust. 4 takiego unormowania. Jednakże na tle tego przepisu, zarówno w doktrynie (por. A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. J. Borkowskiego, Warszawa 1989, s. 333, L. Zukowski, glosa do wyroku NSA z dnia 7 stycznia 1999 r., II SA/Gd 1353/98, OSP 2000, z. 5, s. 265 - 270, T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, s. 180, B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, s. 273 i 274), jak i w orzecznictwie (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99) przyjmowano, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Stanowisko to należy uznać za aktualne także na gruncie obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Formułując przedstawiony wyżej pogląd Sąd powołał się na utrwalone w tym zakresie orzecznictwo sądowe przedstawione m.in. w wyrokach: WSA z dnia 3 czerwca 2005 r., II SAB/Wa 76/05, WSA z dnia 23 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 1138/05, WSA z dnia 15 marca 2007 r., l SA/Łd 1813/06, NSA z dnia 2 października 2007 r., l FSK 974/07, WSA z dnia 19 listopada 2007 r., l SA/Bd 608/07. W wyżej przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego oraz biorąc pod uwagę przytoczone poglądy panujące zarówno w doktrynie prawa podatkowego oraz w orzecznictwie sądowo administracyjnym Kolegium uznało, że nie jest dopuszczalne żądanie przez "A" S.A. wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...], w sytuacji gdy przed dniem doręczenia do tut. Kolegium wniosku o wznowienie postępowania, strona uprzednio wniosła prawnie skuteczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną wyżej decyzję ostateczną. Podatnik wniósł skargę na to ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...], odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. Strona skarżąca zarzuciła, ze art. 243 § l Ordynacji podatkowej w związku z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 56 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przywołany przez Kolegium art. 56 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może stanowić podstawy prawnej odmowy wznowienia postępowania, bowiem z przepisu tego nie można wywieść zakazu podjęcia postępowania w nadzwyczajnym trybie postępowania już po wniesieniu do sądu administracyjnego skargę na decyzję, od której wcześniej wniesiono skargę do sądu administracyjnego. Z art. 56 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika zatem niedopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie, w której została wydana decyzja, po dniu wniesienia przez stronę skargi na tę decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W odpowiedzi SKO w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Według art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zaskarżona w wyniku wniesionej skargi decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie zawiera żadnej z wymienionych wad. Rozpoznawana sprawa dotyczy w istocie problemu prawnego jakim jest rozstrzygnięcie, czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją w przypadku, gdy na decyzję tę wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skargi, organ nie wywiódł zakazu wznawiania w takiej sytuacji postępowania podatkowego na mocy art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Organ jedynie, na tle zwartego tamże uregulowania, odwołał się do ugruntowanej linii orzeczniczej judykatury oraz doktryny w omawianej materii, podnosząc, że wymieniony przepis dotyczy wyłącznie postępowania sądowego i nie normuje przypadku dopuszczalności po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcia przez organ podatkowy postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Sąd podziela stanowisko wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania. W celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.153-154; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s.269-270). Również w orzecznictwie sądowym, które zostało obszernie przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wyrażany jest pogląd o niedopuszczalności wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji oraz także postępowania o wznowienie postępowania, po wniesieniu skargi w tej samej sprawie do sądu administracyjnego - pomimo niesformułowania expressis verbis w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w Ordynacji podatkowej formalnego zakazu prowadzenia nadzwyczajnych postępowań administracyjnych w sprawach, w których wniesiono skargę do sadu administracyjnego (por. wyrok WSA z dnia 3 czerwca 2005 r., II SAB/Wa 76/05; wyrok WSA z dnia 23 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 1138/05). Po wniesieniu skargi do sądu, prowadzenie postępowania przez organ podatkowy jest dopuszczalne jedynie w granicach określonych w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (wyroki NSA z dnia 2 października 2007 r. I FSK 974/07 oraz z 7 kwietnia 2007 r., I FSK 1470/07). W powyższym świetle, skargę należało oddalić po myśli art. 151 p.p.s.a.