I OSK 1758/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 493/10 odrzucającego skargę M. W. na zarządzenie Burmistrza Miasto [...] z dnia [...]kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Przedszkola Nr 3 w [...] p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 493/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) odrzucił skargę M.W. na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Przedszkola Nr 3 w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż M.W. w dniu 11 maja 2010 r. (data stempla pocztowego) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. Nr [...] w przedmiocie odwołania jej ze stanowiska Dyrektora Przedszkola Nr [...] w [...]. Sąd, pismem z dnia 18 czerwca 2010 r., zobowiązał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez podanie, czy przed złożeniem skargi do Sądu wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Udzielając odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca oświadczyła, że przed złożeniem niniejszej skargi do Sądu w "osobistej rozmowie z Burmistrzem Miasta [...] wniosła o zmianę wydanego zarządzenia", jednakże organ nie wyraził zgody. Skarżąca zwróciła się w tej kwestii także do "Vice Burmistrza" Miasta [...], który nie podjął decyzji i skierował skarżącą ponownie do Burmistrza Miasta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na uwadze treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który to uzależnia dopuszczalność złożenia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej od wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa kwestionowanym aktem stwierdził, iż skarżąca powyższego obowiązku nie wykonała, bowiem nie można uznać za jego wykonanie osobistej rozmowy z Burmistrzem Miasta w [...] o zmianie wydanego zarządzenia. Ponadto, M.W. mimo zobowiązania Sądu nie złożyła odpisu pisma kierowanego do organu, stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazanym wyżej zarządzeniem Burmistrza Miasta [...]. Zatem Sąd I instancji uznał, iż skarga w niniejszym postępowaniu została wniesiona bez wyczerpania określonego ustawą trybu i jako taką na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił. Od powyższego postanowienia wniesiono skargę kasacyjną i zaskarżając je w całości zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez jego błędną wykładnię. Powołując się na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd nie uwzględnił wyjaśnień przedłożonych przez skarżącą zawartych w jej piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2010 r. o ustnym wezwaniu strony przeciwnej do usunięcia naruszenia prawa mimo, że w postanowieniach art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma wymogu pisemności wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a w zarządzeniu o odwołaniu ze stanowiska strona przeciwna nie pouczyła skarżącej o przysługujących jej środkach odwoławczych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż skarżąca nie wypełniła warunku formalnego, bowiem nie nastąpiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zatem Sąd zasadnie skargę odrzucił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie prawidłowość wydanego postanowienia o odrzuceniu skargi. Odnosząc się do postawionych zarzutów należy wskazać, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Warunkiem koniecznym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, iż M.W. nie wezwała do usunięcia naruszenia prawa organu, bowiem jedynie ustnie wyraziła swoje niezadowolonie z podjętego zarządzenia. Wobec powyższego ustne wezwanie do zmiany zarządzenia o odwołaniu ze stanowiska dyrektora nie może zostać uznane za przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Podnoszone przez skarżącą okoliczności odnoszące się do braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nie mogą uzasadniać odmiennej oceny tej kwestii, albowiem przepisy prawa nie nakładają na organ gminy obowiązku pouczania strony o trybie i sposobie zaskarżenia uchwały czy też zarządzenia organu gminy do sądu administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdzić należy, iż w judykaturze przyjęto pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być skierowane do właściwego organu w formie pisemnej (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2002 r., sygn. akt IV SA 3595/01, LEX nr 82642). Jak już wyżej wspomniano Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu ograniczył się do zbadania prawidłowości postanowienia dotyczącego odrzucenia skargi i stwierdza, że niniejsze postanowienie jako prawidłowe i prawa nie narusza. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.