III SA/Łd 324/10

Dnia 4 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi A. C.-L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę. W dniu 1 czerwca 2009 roku A. C. – L. wystąpiła do Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w P. z wnioskiem o wydanie zgody na lokalizację zjazdu z ulicy W. do działki o nr 42/6 obręb 18 w związku z planowaną zabudową jednorodzinną. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst: jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., odmówił wydania zezwolenia na lokalizację nowego zjazdu z ul. W. w P. na działkę o nr 42/6 obręb 18 według lokalizacji przedstawionej we wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego "J. II", zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 17 marca 1999 roku (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...], Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym działka oznaczona numerem ewidencyjnym 46/2 obręb 18 położona jest w jednostce urbanistycznej MN, dla której plan przewiduje przeznaczenie terenu pod mieszkalnictwo jednorodzinne w formie zabudowy wolnostojącej. Zgodnie z ustaleniami planu (część graficzna) dla przedmiotowej nieruchomości przewidziano obsługę komunikacyjną od strony południowej działki (tj. droga dojazdowa klasy D zlokalizowana na działce oznaczonej nr ewidencyjnym 42/3 obręb 18 połączona z ul. Zawiłą- droga klasy L). Organ podkreślił, iż skoro zgodnie z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, ul. W. posiada klasę drogi Z, to w świetle § 9 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430) na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Ponadto organ I instancji podniósł, iż z treści decyzji z dnia 29 stycznia 2002 roku, znak: GN.Y.74301/137/2001 o zatwierdzeniu podziału działki oznaczonej o nr ewidencyjnym 42/1, obręb 18 na działki o nr ewidencyjnym: 42/3, 42/4, 42/5, 42/6, 42/7, 42/8 wynika, iż nowo wydzielona działka oznaczona nr ewidencyjnym 42/3 przeznaczona została pod układ komunikacyjny (drogę gminną), nowopowstałych działek o nr: 42/4, 42/5, 42/6, 42/7, 42/8, co koresponduje z ustaleniami przywołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (część graficzna). Skoro zatem obsługa komunikacyjna została określona w decyzji o zatwierdzeniu podziału działek to uzasadnione jest w ocenie organu zastosowanie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych i odmowa udzielenia zgody na wykonanie stałego zjazdu na ul. W. Od powyższej decyzji A. C. – L. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 7 i 9 k.p.a. Podniosła, iż w piśmie z dnia 3 grudnia 2009 roku skierowanym do Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w P. wskazała, iż nie jest w stanie określić czasu użytkowania zjazdu, do czego została zobowiązana przez organ I instancji, ponieważ nie posiada wiedzy odnośnie realizacji zadań dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego "J. II". Nie przekazano jej w tym temacie żadnej informacji, pomimo iż pismem z dnia 4 listopada 2009 roku MZDiK zwrócił się w tym przedmiocie do Dyrektora Biura Inwestycji i Remontów w P. Skarżąca podkreśliła, iż dopiero w piśmie z dnia 14 grudnia 2009 roku MZDiK załączył pismo Dyrektora Biura Inwestycji i Remontów, z którego wynika, iż wieloletni plan inwestycyjny na lata 2009 -2011 nie przewiduje realizacji powyższej inwestycji, jak również nie określa kiedy zostanie podjęta decyzja o projektowaniu. Skarżąca wskazała także, iż w rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999r. mówi się o ograniczeniu, a nie o zakazie lokalizacji zjazdów z drogi należącej do klasy Z. Ograniczenie liczby zjazdów z dróg klasy Z do położonych przy nich nieruchomości odnosi się do poszukiwania innych rozwiązań komunikacyjnych poprzez istniejące drogi o niższych klasach". Skoro zatem jak wynika z dokonanych ustaleń faktycznych dojazd do przedmiotowej nieruchomości nie może być zapewniony drogą gminną, bo taka nie istnieje, to niezasadna jest odmowa wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż z załączonego do akt sprawy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego "J. II" w P. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 17 marca 1999 roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], póz. [...]), wynika, iż działka o numerze ewidencyjnym 42/6 znajduje się w jednostce urbanistycznej MN - przeznaczonej w planie pod mieszkalnictwo jednorodzinne w formie zabudowy wolnostojącej. Zgodnie z częścią graficzną planu (która wraz z częścią tekstową stanowi miejscowy plan, będący aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującego) dla nieruchomości skarżącej zaplanowano obsługę komunikacyjną od strony południowej działki (droga dojazdowa klasy D - na działce oznaczonej numerem 42/3 w obrębie 18, połączona z ul. Z.- drogą klasy L). W obszarze obowiązywania planu zagospodarowania, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. znak: [...] dokonano podziału działki oznaczona numerem 42/1, obręb 18 na działki o numerach.: 42/3, 42/4, 42/5, 42/6, 42/7, 42/8. Z treści tej decyzji wynika, iż nowo wydzielona działka nr 42/3 przeznaczona została pod układ komunikacyjny (drogę gminną), nowopowstałych działek nr: 42/4, 42/5, 42/6, 42/7, 42/8. Stosownie zaś do treści art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, póz. 2603 z późn. zm.), działki gruntu wydzielone w wyniku podziału gruntów pod drogi publiczne przechodzą z mocy prawa na własność gminy. Skoro tak, to nie może być wątpliwości co do publicznego charakteru drogi (działka nr 42/3). Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika zaś, iż ul. W., posiada klasę Z (§ 5 ust. 1 tiret 2). Słusznie zatem organ I instancji przywołał w uzasadnieniu decyzji § 9 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r., zgodnie z którym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Z powyższego wynika, iż należy ograniczać liczbę zjazdów z dróg klasy Z do położonych przy nich nieruchomości i w miarę możliwości poszukiwać innych rozwiązań komunikacyjnych poprzez istniejące drogi o niższych klasach. W sytuacji zatem, gdy dojazd do nieruchomości skarżącej może być zapewniony poprzez drogę gminną (lokalną), należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy Z z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną. Okoliczność natomiast, iż w chwili obecnej "nie istnieje" droga gminna, która jest opisana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także, iż w wieloletnich planach inwestycyjnych miasta P. nie przewiduje się realizacji inwestycji polegającej na budowie drogi, nie mogą uzasadniać ubiegania się przez skarżącą o lokalizację stałego zjazdu z ul. Wierzejskiej do jej nieruchomości. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podtrzymała zarzut naruszenia art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz argumentację przedstawioną w odwołaniu. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż jedyną drogą publiczną, z którą sąsiaduje jej działka jest ulica W. Dojazd inną drogą nie istnieje. Podział nieruchomości nr 42/1 dokonany w 2001r. był wadliwy. Na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010r. skarżąca podniosła, iż do swojej działki dojeżdża polem, które oznaczone jest jako działka nr 42/3. Nie składała wniosku o lokalizację zjazdu z ul. W. na czas oznaczony gdyż organy administracji nie potrafiły określić, kiedy zostanie zrealizowana obsługa komunikacyjna wszystkich działek położonych przy ul. W. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga A. C.– L. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 19 z 2007r. poz.118 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43 poz.430). Zgodnie z treścią art.29 ust.1 wymienionej ustawy budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W myśl art.29 ust.4 cytowanej ustawy ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Zgodnie z treścią § 9 ust.1 pkt.5 rozporządzenia z 2 marca 1999r. w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się na stępujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów: 5.) droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt.1 i 2, a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 500 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 300 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m a na terenie zabudowy – nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Z przepisu art.29 ust.1 ustawy z 21 marca 1985r. wynika, iż zarządca drogi, w drodze decyzji administracyjnej, wyraża zgodę na budowę zjazdu. W przepisie tym nie sprecyzowano dokładnie kryteriów koniecznych do wyrażenia takiej zgody. Oznacza to, iż decyzja taka jest wyrażana w ramach uznania administracyjnego. Należy zatem zaznaczyć, iż uznanie administracyjne dotyczy sytuacji gdy przepisy prawne przewidują możliwość różnego rozstrzygnięcia sprawy. W ramach uznania administracyjnego organ ma pewną swobodę rozstrzygnięcia co nie oznacza dowolności w wyborze sposobu załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie winno być właściwie i w sposób przekonujący uzasadnione. Winno ono zawierać motywy potwierdzając zasadności takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy wyroku z dnia 19 grudnia 1990r. w sprawie I PR 170/90 (Wokanda nr 7 z 1991r. ) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1981r. w sprawie S.A. 974/81(ONSA nr 1 z 1981r. poz.49) i z dnia 13 lutego 1997r. w sprawie V S.A. 246/96(ONSA nr 1 z 1998r. poz.15). Analiza przepisów ustawy z 21 marca 1985r. i rozporządzenia z 2 marca 1999r. wskazuje, iż zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na budowę zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Jednym z takich wymogów jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarządca drogi winien zatem rozważyć czy wykonanie zjazdu przyczyniłoby się do ograniczenia płynności ruchu pojazdów i czy ograniczyłoby to bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Pogląd, iż zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium przy wyrażaniu zgody na budowę zjazdu jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2007r. w spr. I OSK 1148/06 (Lex nr 382712), z 13 lutego 2001r. w spr. II SA 770/00 (Lex nr 53363), z 31 marca 1999r. w spr. II SA 188/99 (Lex nr 46764) i z 15 lipca 1998r. w spr. II SA 705/98 (Lex nr 41384) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2007r. w spr. IV SA/Wa 395/07 (Lex nr 344919) i z 14 września 2005r. w spr. VI SA/Wa 428/05 (Lex nr 192958). Z przepisu § 9 ust.1 pkt.5 rozporządzenia z 2 marca 1999r. wynika, iż na drogach klasy Z należy ograniczyć liczbę zjazdów. Przepis ten nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy Z, jednak zawarte w nim zalecenie dotyczące ograniczenia liczby zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy Z z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacji gdy dojazd taki jest zapewniony, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, należy uznać budowę zjazdów za wyłączoną. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 sierpnia 2007r. w spr. II OSK 1143/06 (Lex nr 366231). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tym wyroku. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z treścią planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z [...] .(Dz. Urzędowy Województwa [...] nr [...] poz. [...]), działka nr 42/6 znajduje się na terenie osiedla budownictwa jednorodzinnego "J. II ". Działka ta jest położona w jednostce urbanistycznej MN, przeznaczonej w planie pod budownictwo jednorodzinne w formie zabudowy wolnostojącej. Zgodnie z treścią graficzną wymienionego planu ulica W. ma posiadać klasę Z zaś obsługę komunikacyjną działek znajdujących się przy tej ulicy przewidziano od strony południowej drogą dojazdową klasy D na działce nr 42/3. Również z decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oznaczonej numerem działki 42/1, wynika, iż działka 42/3 przeznaczona jest pod budowę drogi gminnej stanowiącej obsługę komunikacyjną nowopowstałych działek o numerach 42/4; 42/5; 42/6; 42/7 i 42/8. Zgodnie z treścią art.98 ust.1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr 261 z 2004r. poz.2603 z późn. zm.) działki gruntu wydzielone w wyniku podziału gruntów pod drogi publiczne przechodzą z mocy prawa na własność gminy. Analiza planu zagospodarowania przestrzennego z 1999r. oraz decyzji z dnia 29 stycznia 2002r. wskazuje, iż ulica W. ma posiadać klasę Z zaś obsługę komunikacyjną działek położonych przy tej ulicy przewidziano od strony południowej, drogą gminną klasy D na działce nr 42/3. W sytuacji zatem gdy z drogi klasy Z należy ograniczyć liczbę zjazdów zaś w planie zagospodarowania przestrzennego i decyzji z 29 stycznia 2002r. przewidziano obsługę komunikacyjną działki skarżącej na działce nr 42/3, to, mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego na drodze klasy Z, należy wyłączyć możliwość budowy zjazdu z ulicy W. Zaznaczyć należy, iż plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego zaś Prezydent P. jest zobowiązany do realizacji postanowień tego planu. Między innymi jest zobowiązany do budowy drogi gminnej na działce nr 42/3, która jest zaznaczona na tym planie. Skoro dla działki skarżącej przewidziano obsługę komunikacyjną drogą gminną (działka nr 42/3) to organ administracji, wbrew treści planu zagospodarowania przestrzennego, nie może zezwolić na budowę zjazdu z ul. W. o charakterze stałym. Stanowiłoby to naruszenie postanowień wymienionego planu w zakresie obsługi komunikacyjnej działek położonych przy ul. W. Faktem jest, iż obecnie nie istnieje droga gminna na działce nr 42/3. Również w wieloletnich planach inwestycyjnych P. nie przewiduje się realizacji inwestycji polegającej na budowie tej drogi (k.13 akt administracyjnych). Okoliczność ta nie uzasadnia jednak budowy stałego zjazdu z ul. W. na działkę nr 42/6. Skarżąca miała możliwość ubiegania się o budowę zjazdu od ul. W. na czas określony. Organy administracji pouczały ją o możliwości wystąpienia z takim wnioskiem. Umożliwiłoby to jej dojazd do jej działki od ulicy W. do czasu wybudowania drogi gminnej na działce nr 42/3. A. C. – L. nie złożyła jednak takiego wniosku. Ostatecznie w piśmie z dnia 29 grudnia 2009r. sprecyzowała swoje stanowisko w ten sposób, że chodzi jej o budowę stałego zjazdu z ulicy W. a nie na czas określony. (k.17 akt administracyjnych). Skoro wniosek dotyczył budowy stałego zjazdu z ul. W. zaś w planie zagospodarowania przestrzennego i decyzji z 29 stycznia 2002r. przewidziano obsługę komunikacyjną działek położonych przy tej ulicy drogą gminną na działce nr 42/3, to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. W przekonaniu sądu organy administracji trafnie odmówiły wyrażenia zgody na budowę stałego zjazdu z ul. W. do działki nr 42/6. Pogląd, iż w sytuacji gdy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje obsługę komunikacyjną określonych nieruchomości drogą dojazdową, która ze względu na brak środków w budżecie gminy nie może być obecnie wybudowana, to brak jest podstaw do wyrażenia zgody, wbrew postanowieniom wymienionego planu, na budowę zjazdu z nieruchomości inną drogą, wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 2 marca 2010r. w spr. VII SA/Wa 2374/09 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tym wyroku. W rozpoznawanej sprawie Prezydent P. jest zarządcą dróg gminnych i jednocześnie jest związany ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Należy zaznaczyć, iż każdy zjazd stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenia jego płynności. W każdej sprawie dotyczącej lokalizacji zjazdu organ administracji winien rozważyć czy interes faktyczny strony nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym wyrażonym koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W niniejszej sprawie organy administracji dokonały takiego rozważenia. Uwzględniły bowiem treść § 9 ust.1 pkt.5 rozporządzenia z 2 marca 1999r., stanowiący o ograniczeniu liczby zjazdów z dróg klasy Z, oraz ustalenia zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego i decyzji z 29 stycznia 2002r. w zakresie obsługi komunikacyjnej działek położonych przy ul. W. Organy administracji słusznie uznały, iż prymat ma tutaj interes społeczny. W przekonaniu sądu w niniejsze sprawie nie zostały naruszone granice uznania administracyjnego. Podkreślić należy, iż rozważania organów administracji dotyczyły wniosku o budowę zjazdu o charakterze stałym. Z całą pewnością byłyby one inne gdyby został złożony wniosek o lokalizację zjazdu na czas określony. Skarżąca jednak takiego wniosku nie złożyła. Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż dla obsługi komunikacyjnej działki nr 42/6 przewidziano drogę gminną (działka nr 42/3). Wobec tego, iż należy ograniczyć liczbę zjazdów z drogi klasy Z zaś dla działki skarżącej przewidziano dojazd drogą niższej klasy, brak było podstaw do wyrażenia zgody na lokalizację stałego zjazdu do działki nr 42/6 z ulicy W. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę A. C. – L. a.ł.