IV SA/Wa 1170/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej w P. w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 599/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę Wyrokiem z 23 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w P. z [...] grudnia 2007 r. nr [...] w części tekstowej i graficznej dotyczącej ustaleń w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...] stanowiącej własność A. D. w zakresie ustalenia przebiegu układu komunikacyjnego. Jak wynika z akt sprawy A. D. po uprawomocnieniu się ww. wyroku zwracał się do Rady Miejskiej w P. (m.in. pismo z 25 listopada 2008 r.) o jego wykonanie, tj. o dokonanie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczących jego działki nr [...] zgodnie z wyrokiem Sądu z 23 maja 2008 r. Pismem z 7 czerwca 2010 r. A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej w P. w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2008 r. Skarżący podniósł, iż wielokrotnie interweniował w tej sprawie, jednakże pomimo licznych pism kierowanych do organu, Rada Miejska w P. w dalszym ciągu nie dokonała zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia sądu administracyjnego do kontroli legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji pozostają w związku z uprawnieniami o charakterze dyscyplinującym i represyjnym, mającymi na celu wymuszanie wykonania przez konkretny organ wyroku sądowego. A. D. domaga się wymierzenia Radzie Miejskiej w P. grzywny za niewykonanie opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2008 r. na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.)- dalej w skrócie: P.p.s.a., zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyr. NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, niepubl.). Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej (po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności) mamy do czynienia wówczas, gdy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku, uwzględniającego skargę na akt lub czynność i uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności, nie wydał właściwego aktu (lub nie dokonał stosownej czynności) w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu, w terminach prawem określonych. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy niewątpliwie warunek powyższy został spełniony. Jednocześnie, w związku z treścią przytoczonego wyżej przepisu należy wskazać, że jeżeli ustawodawca nie przewidział terminów do wydania stosownego aktu, nie można zarzucić organowi, że pozostaje w bezczynności po wyroku sądu administracyjnego, uzasadniającej skargę z żądaniem wymierzenia grzywy na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga bowiem, że nie można rozciągać mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie określającym terminy załatwiania spraw, na wszystkie akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej w skrócie: P.p.s.a.) Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy aktów administracyjnych, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie oraz innego niż wymienione aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z bezczynnością organu. Regulacja ta nie przewiduje skargi na bezczynność organu w przypadku określonym w pkt 5 tego przepisu, a więc dotyczącym niewydawania przez organ aktu prawa miejscowego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący, po wyroku Sądu z 23 maja 2008 r. zwracał się do organu z prośbą o objęcie zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki, której jest właścicielem. Żądał usunięcia z planu wytyczonego układu komunikacyjnego, tj. drogi o nr 19 KDL, 3 KDZ i 21 KDD, a także symboli urbanistycznych 5 MNW, 7 MNW i 8 MNW. Powyższe bezspornie dowodzi, iż intencją skarżącego jest objęcie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jego działki oraz doprowadzenie do zmian, przede wszystkim w zakresie układu komunikacyjnego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm. ), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, zaś w myśl art. 101a ust. 1 przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, bezczynność Rady Miejskiej w P. wyrażająca się w niewdrożeniu procedury związanej ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po wyroku Sądu z 23 maja 2008 r. podlega kontroli sądu administracyjnego. Oceny tej nie podziela jednak Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Należy mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne. Jeżeli uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, to nie ma podstaw do zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Według art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego, w tym ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania należy do zadań własnych gminy. Z przepisów tych, określających zadania, a więc również obowiązki rady gminy, nie wynika jednak prawo żądania mieszkańca gminy lub właściciela gruntów położonych na terenie gminy podjęcia albo zmiany uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa uchwałodawcza przysługuje wyłącznie określonym w statucie organom i osobom, a nie każdemu mieszkańcowi z osobna (postanowienie NSA z 27.05.2009r., sygn. akt II OSK 1968/08; wyrok z 27.08.1996r., sygn. akt II SA/Wr 280/96, publ. Lex 32563). W rozpoznawanej sprawie organem wyłącznie właściwym do podjęcia uchwały o sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest Rada Miejska w P. Skoro zaś z przepisów odrębnych nie wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to tym bardziej nie można nakazać Radzie Miejskiej w P. podjęcia uchwały o zmianie miejscowego planu, a więc nie można mówić o bezczynności Rady Miejskiej w P. w tym zakresie. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż nie można organowi przypisać bezczynności w przedmiocie podjęcia uchwały o sporządzeniu/zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż sporządzenie takiego planu nie jest w niniejszej sprawie obowiązkowe. Tym samym żądanie zgłoszone przez skarżącego wymierzenia grzywny Radzie Miejskiej w P. w okolicznościach niniejszej sprawy nie mieści się w dyspozycji art. 154 § 1 P.p.s.a. Ponadto należy podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie organem wyłącznie właściwym do podjęcia uchwały o sporządzaniu/zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest Rada Miejska w P., a nie Burmistrza Miasta P. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.