I SA/Wa 449/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Bogdan Wolski Protokolant Agnieszka Bieniewska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego oddalono skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] postanowiła uchylić uchwałę Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. zatwierdzającą uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podała, że Rada Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. uchwałą z dnia [...] lutego 1995 r. nadała M. K. stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie [...]. Uchwałą z dnia [...] czerwca 1995 r. Centralna Komisja zatwierdziła uchwałę Rady Wydziału o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. Postanowieniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2008 r. z urzędu wznowione zostało postępowanie w przewodzie habilitacyjnym, zakończone uchwałą Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Z informacji uzyskanej z Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. (pismo z dnia 19 marca 2008 r.) przez Centralną Komisję wynikało, że rozprawa habilitacyjna powstała z niedopuszczalnym wykorzystaniem tekstów innego autora. W związku z powyższym sprawa wraz z dokumentacją została przekazana do tego Wydziału w celu ponownej oceny z uwzględnieniem ujawnionych obecnie okoliczności sprawy. Na tej podstawie Rada Wydziału miała rozstrzygnąć kwestię uchylenia poprzedniej uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego wraz z odmową nadania stopnia we wznowionym postępowaniu, bądź utrzymania tej uchwały w mocy. Uchwałą z dnia [...] czerwca 2009 r. Rada Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. w głosowaniu tajnym większością głosów poparła wniosek Komisji RW o nie wszczynanie przewodu habilitacyjnego dr. M. K. Wobec powyższego Rada Wydziału nie wszczęła przewodu habilitacyjnego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów stwierdziła, iż w niniejszej sprawie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie w jakim przewidują okresy przedawnienia, nie mają "odpowiedniego" zastosowania na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy. Art. 146 § 1 kpa odnosi się do podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 i art. 145 a Kodeksu. Tymczasem ustawodawca w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym wprowadził nową, samodzielną przesłankę wznowienia o charakterze szczególnym. Przesłanka ta w sprawie o nadanie stopnia naukowego ma pierwszeństwo przed przesłankami wymienionymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W tego rodzaju sprawach nie stosuje się przesłanek terminu, w tym terminu przedawnienia z art. 146 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2008 r. IOSK 1590/07, niepublikowany). Zdaniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, nie można się zgodzić z twierdzeniem, że podstawa wznowienia z art. 29 ust. 2 ustawy jest odpowiednikiem podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 1537/06 (niepublikowany) podniósł bowiem, że praca naukowa mająca znamiona przestępstwa z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, poza odrębnym przypadkiem z art. 29 ust. 2 ustawy, może być różnie kwalifikowana, w zależności od znaczenia, jakie nadaje jej organ wznowieniowy. Plagiat może bowiem stanowić podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 2 (przestępstwo), art. 145 § 1 pkt 1 (fałszywy dowód) lub z art. 145 § 1 pkt 5 (nowy, istotny dla sprawy i nieznany organowi dowód przed wydaniem decyzji). Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, że w postępowaniu wznowieniowym organ ponownie rozstrzygnął sprawę co do istoty, a więc ustalił, czy w sprawie wystąpiła podstawowa przesłanka pozytywna z art. 15 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, tzn., czy rozprawa habilitacyjna stanowiła znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej, i stwierdziła, że w niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione. Opracowanie M. K. pt. "[...]", Włocławek 1994, będące podstawą do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego nie jest publikacją oryginalną, ani samodzielną pracą naukową. Autor dopuścił się naruszenia dobrych obyczajów obowiązujących w środowisku naukowym poprzez podanie nieprawdziwych informacji o przeprowadzonej przez siebie kwerendzie archiwalnej i dlatego jego opracowanie nie mogło stanowić podstawy do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wobec powyższego tego typu działanie polegające na pogwałceniu fundamentalnych reguł życia naukowego, zdaniem organu, należy uznać za etycznie naganne, a uzyskanie stopnia doktora habilitowanego przez M. K. za nieuprawnione. Mając powyższe okoliczności na uwadze Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowiła uchylić swoją uchwałę z dnia [...] czerwca 1995 r. zatwierdzającą uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: 1. naruszenie art. 151 § 2 kpa w związku z art. 146 § 1 kpa w związku z art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 z póz. zm.) poprzez wydanie decyzji o uchyleniu uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. w sytuacji, gdy od daty wydania uchwały upłynęło więcej niż 5 i 10 lat - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 145 kpa w związku z art. 146 kpa w związku z art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie uchwały Centralnej Komisji z dnia 26 czerwca 1995 r., podczas gdy zgodnie z powyższymi przepisami uchyleniu podlegają jedynie decyzje i postanowienia organów, a nie uchwały organów kolegialnych oraz naruszenie Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] października 2007 r. z późn. zm. poprzez wydanie decyzji o uchyleniu uchwały Centralnej Komisji pomimo, iż przepisy wskazanego Statutu nie określają kompetencji tego organu do wydawania decyzji o uchylaniu uchwał - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez wyłączne uchylenie uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. i nie orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji, gdy art. 151 § 1 pkt 2 kpa stanowi, iż organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w związku z art. 150 kpa przez wydanie postanowienia z dnia 28 kwietnia 2008 r. o wznowieniu postępowania w przewodzie habilitacyjnym podczas, gdy (a) brak było podstaw do wznowienia postępowania, (b) organ nie jest właściwy i nie posiada kompetencji do tego wznowienia, bowiem posiada kompetencje wyłącznie do wznowienia postępowania w zakresie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału, tj. w zakresie postępowania przed Centralną Komisją ds. Stopni i Tytułów - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5. naruszenie art. 151 § 1 kpa w związku z art. 149 § 2 kpa poprzez nie przeprowadzenie postępowania co do istoty sprawy w trybie w jakim toczyło się postępowanie zwykłe, tj. w zakresie nadania M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 6. naruszenie art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. poprzez uchylenie uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z tego przepisu - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 7. naruszenie art. 7 kpa w związku z art. 75 § 1 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w tym nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych (recenzentów) na okoliczność ustalenia, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wynikające z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i w konsekwencji wydanie błędnej decyzji - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 8. naruszenie art. 10 § 1 kpa w związku z art. 28 kpa w związku z art. 79 § 1 kpa w związku z art. 8 kpa poprzez nie zapewnienie M. K. czynnego udziału w postępowaniu, a w tym nieinformowaniu o przeprowadzanych dowodach w sprawie i w konsekwencji uniemożliwienie składania własnych wniosków dowodowych, co w konsekwencji spowodowało także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 9. naruszenie art. 89 § 2 kpa poprzez nie przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego było to uzasadnione i konieczne z uwagi na potrzebę wyjaśnienia sprawy przy udziale biegłych (recenzentów) - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 10. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, w tym niepodanie dowodów na których organ się oparł przy wydaniu decyzji oraz brak szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji - co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, m. in., iż nie można przyjąć, że wzruszenie decyzji na skutek wznowienia postępowania w trybie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki może nastąpić w każdym czasie. W tym więc przypadku pomimo braku wskazanej w ustawie delegacji do odpowiedniego stosowania art. 146 kpa zdaniem skarżącego należy uznać, iż przepis ten należy stosować odpowiednio na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 tej ustawy, zwłaszcza że kpa wprowadza zakaz uchylenia decyzji nawet w takich sytuacjach, jak określone w art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 kpa, a więc wydane w wyniku przestępstwa lub na podstawie fałszywych dowodów. Skarżący wskazał również, że Prezydium Komisji do Spraw i Tytułów podjęło w dniu [...] grudnia 2008 r. uchwałę, w której stwierdziło, że "możliwość uchylenia uchwał o nadaniu stopnia lub przedstawienia do tytułu profesora w wyniku wznowienia postępowania, ograniczona jest do 10 lat, który upłynął od daty uchwały o nadaniu stopnia lub tytułu do daty ewentualnej uchwały w sprawie utrzymania w mocy lub uchylenia uchwały nadaniu stopnia lub przedstawienia do tytułu profesora." Zdaniem Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów takie stanowisko jest "konsekwencją uznania, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ograniczające czas, w którym można uchylić decyzję administracyjną w wyniku wznowienia postępowania, odnoszą się także do postępowań wznowionych z przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, które należy traktować jako rozszerzenie przesłanek wznowienia, wymienionych w odpowiednich przepisach KPA." Zdaniem skarżącego, z takim stanowiskiem należy się zgodzić, i niezrozumiałe jest, iż zaskarżona decyzja przy niezmienionym stanie prawnym - odbiega od stanowiska ujętego w cytowanej wyżej uchwale. Zdaniem skarżącego, jest to również zbieżne ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego na interpelację nr [...] w sprawie popełnianych plagiatów w pracach naukowych z dnia [...] sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzją Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uchyliła uchwałę Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. zatwierdzającą uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie [...]. 3. W pierwszej kolejności podnieść należy, że istotą wznowienia postępowania administracyjnego jest stworzenie możliwości prawnej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, jeżeli została ona wydana w postępowaniu dotkniętym kwalifikowaną wadliwością, wyliczona w przepisach prawa procesowego. Należy również podkreślić, że przepisy szczególne mogą stanowić o ograniczeniu możliwości wznowienia postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 9. wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa, 2008, s. 640, 649). 4. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), z którego wynika, że ustawa ta przewiduje możliwość wznowienia postępowania. Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki stanowi, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 tej ustawy, przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w kpa, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytułu profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. W przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (ust. 3). W niniejszej sprawie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. z urzędu wznowiła postępowanie w przewodzie habilitacyjnym, zakończone uchwałą Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Podkreślić również trzeba, iż ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), w oparciu o którą w 1995 r. nadano M. K. stopień naukowy doktora habilitowanego, przewidywała możliwość wznowienia postępowania, stanowiąc w art. 29, iż (1) w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego albo tytułu naukowego oraz ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania stopnia naukowego, w zakresie nie uregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. (2) W razie zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia naukowego albo tytułu naukowego, organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja. 5. Jeśli, jak wcześniej wskazano, stopień naukowy nadany został na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, która utraciła moc z dniem wejścia w życie ustawy nowej - z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, to należało przede wszystkim zbadać, czy organ zastosował przepisy właściwej ustawy. Zgodnie z zasadą legalności zwaną również zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 kpa, organy władzy publicznej działają na podstawie przepisów prawa – czyli przepisów prawa, które obowiązują w dniu rozstrzygania sprawy. Przepisów które już nie obowiązują stosować nie wolno, chyba, że zezwala na to przepis prawa przejściowego. W dniu wydawania zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji obowiązywała ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, której przepis przejściowy zawarty w art. 51 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przewody doktorskie i habilitacyjne, nie zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Ponieważ zaś wznowienie postępowania jest sprawą nową, przepis ten nie ma zastosowania, co oznacza, że należy stosować przepisy ustawy obecnie obowiązującej. Oznacza to, zdaniem Sądu, iż w niniejszej sprawie organ w sposób prawidłowy zastosował art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki. 6. Art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki ustanawia dodatkową przesłankę wznowienia postępowania, mającą na celu stworzenie skutecznego sposobu weryfikacji prawidłowości nadawania stopni i tytułów naukowych. Jak wcześniej wskazano, przepisy szczególne mogą stanowić o ograniczeniu możliwości uruchomienia nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. wynika, iż przepis ten wprowadza przesłankę szczególną wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego, i równocześnie z przepisu tego, będącego przepisem szczególnym, ani z żadnego innego przepisu tej ustawy nie wynika, aby ustawodawca zdecydował ograniczyć stosowanie tej przesłanki jakimkolwiek terminem – "2. Przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce." Przyjąć zatem należy, iż jest to pełna regulacja szczególna dotycząca wznowienia postępowania, i może mieć zastosowanie zarówno do sytuacji zaistniałych po wejściu w życie ustawy, jak również do sytuacji, które zaistniałych pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 2 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Zastosowanie tej przesłanki nie zostało ograniczone przesłanką terminu, a zatem może mieć zastosowanie do decyzji podjętych przed wejściem w życie tej ustawy oraz nie ma przesłanki przedawnienia, określonej w art. 146 § 1 kpa (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2008 r. I OSK 1590/07). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, opracowanie M. K. pt. "[....]", Włocławek 1994, będące podstawą do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego nie jest publikacją oryginalną, ani samodzielną pracą naukową. Autor dopuścił się naruszenia dobrych obyczajów obowiązujących w środowisku naukowym poprzez podanie nieprawdziwych informacji o przeprowadzonej przez siebie kwerendzie archiwalnej i dlatego jego opracowanie nie mogło stanowić podstawy do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Ocena ta została poprzedzona znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy sprawozdaniem Komisji Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2007 r., w którym napisano, że "Przedstawione przez nas liczne przykłady wykorzystania treści monografii C. L. [...] ..., której tekst w szerokim zakresie stanowi podstawę zawartości rozprawy habilitacyjnej K., wykorzystywanie tekstów publikacji innych autorów, wielokrotne powoływanie się na źródła zniszczone w czasie II wojny światowej, które przebadał i przytoczył w swej pracy L., jako podstawę źródłową pracy, upoważniają do stwierdzenia, że rozprawa M. K. nie zasługuje na miano opracowania samodzielnego." Stwierdzić więc należy, iż przy stosowaniu tych przepisów przez organ, prawa nie naruszono, i nie można zarzucić organowi orzekającemu wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. 7. Podkreślić trzeba, że Sąd uprawniony jest jedynie do oceny prawidłowości postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję, zachowania w tym postępowaniu obowiązujących reguł proceduralnych. Naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą do stosowania środków wobec zaskarżonej decyzji, ale tylko w razie, gdy to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nawet kwalifikowane naruszenie prawa procesowego przez pozbawienie prawa strony do udziału w postępowaniu, ulega sanacji, jeżeli wydana decyzja po uchyleniu poprzedniej decyzji byłaby takiej samej treści (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2008 r. I OSK 1590/07). Tak więc Sąd nie doszukał się takiego naruszenia prawa, które spowodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane, dochowane zostały wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy jak i obowiązującego statutu. Ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów nie uzasadnia twierdzenia, że naruszone zostały przepisy 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa Reasumując, Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 8. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.