I OSK 771/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SAB/Kr 34/10 o odrzuceniu skargi Z. K. na bezczynność Starosty Tatrzańskiego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SAB/Kr 34/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z. K. na bezczynność Starosty Tatrzańskiego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż w skardze, uzupełnionej pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. Z. K. domagała się zobowiązania Starosty Tatrzańskiego do pisemnego poinformowania skarżącej o tym, jaki dokument stanowi załącznik graficzny do decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] listopada 1996 r. nr [...] w sprawie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów gminy Miasto Z., w szczególności czy jest nim operat zaklauzulowany pod numerem ewidencyjnym [...] z 24 maja 1993 r. oraz zobowiązania Starosty Tatrzańskiego do wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia rzeczywistej treści załącznika do decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] listopada 1996 r. nr [...] w sprawie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów gminy Miasto Z., a w przypadku uznania się przez ten organ za niewłaściwy do wydania postanowienia o przekazaniu tej sprawy organowi właściwemu zgodnie z art. 65 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucając w/w skargę stwierdził, iż ocena powyższych żądań eliminuje uznanie, że skarżąca żądała od organu wydania w sprawie administracyjnej aktu (decyzji lub postanowienia), wynikającego z kompetencji tego organu, a więc w sprawie należącej do kategorii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, żadna z żądanych przez skarżącą czynności Starosty nie stanowi czynności lub aktu, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. Realizacja żądań skarżącej nie dotyczy uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa, ponieważ żaden przepis prawa nie nakłada na Starostę obowiązku informowania jaki dokument stanowi załącznik do decyzji a w szczególności czy dokumentem takim jest dokument wymieniony przez skarżącą. Żaden też przepis prawa nie przewiduje postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia rzeczywistej treści załącznika do decyzji, zatem bezprzedmiotowe jest czynienie organowi zarzutu nie wszczynania takiego postępowania. Żądania skarżącej nie mogły więc prowadzić do zindywidualizowania jej praw lub obowiązków w drodze podjęcia przez Starostę oczekiwanych przez skarżącą czynności, skoro żądania te nie są powiązane z przepisami prawa, przewidującymi taką możliwość. Na marginesie WSA w Krakowie wspomniał, iż odpis decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] listopada 1996 r. wraz załącznikiem graficznym Starosta przesłał skarżącej przy piśmie z dnia 23 sierpnia 2004 r., co wynika z ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dokonanych w prawomocnym wyroku z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 443/05. Fakt ten nie miał jednak wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, oraz prowadzącą do niego ocenę prawną. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła Z. K., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w zakresie pkt 1 i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że żądania skarżącej kierowane do Starosty Tatrzańskiego nie dotyczyły załatwienia sprawy w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa a w konsekwencji również art. 149 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, że żaden przepis prawa materialnego nie obligował Starosty Tatrzańskiego do podania żądanych przez skarżącą informacji. W uzasadnieniu wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż podstawą uprawnienia skarżącej oraz zobowiązania Starosty Tatrzańskiego do udzielenia informacji są przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca zwróciła się do organu administracyjnego o wydanie załącznika do decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] listopada 1996 r. w sprawie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów gminy Miasto Z., a następnie o pisemne potwierdzenie przez Starostę Tatrzańskiego, że otrzymany przez nią od tego organu dokument tj. operat z dnia 24 maja 1993 r. jest rzeczywiście załącznikiem do wskazanej decyzji. Podanie skarżącej nie było zatem niczym innym, jak wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a zatem powinno zostać załatwione zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia czy podstawą uprawnienia skarżącej oraz zobowiązania Starosty Tatrzańskiego do udzielenia informacji były przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej a w konsekwencji czy żądanie skarżącej należało do kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 lub art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Na wstępie zwrócić należy uwagę, iż decyzją z dnia [...] listopada 1996 r., [...] Burmistrz Miasta Zakopane ustalił gleboznawczą klasyfikację gruntów Miasta Z. przedstawioną na mapie klasyfikacyjnej stanowiącej załącznik do decyzji, którą objęty był m. in. obręb [...] Miasta Z. W ramach tej klasyfikacji działka skarżącej nr [...] została zaliczona do użytku drogowego. Decyzja z dnia [...] listopada 1996 r. została doręczona w drodze publicznego ogłoszenia w trybie art. 49 k.p.a. przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Z. w okresie od dnia 7 do 21 listopada 1996 r., a Komunikat o tym nadto podany był w Radiu [...] i Tygodniku [...]. Na powyższe okoliczności wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 400/07, którym oddalono skargę kasacyjną Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 443/05. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I OSK 194/08 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Ol 20/09). Nie może strona danego postępowania administracyjnego żądać informacji o sposobie i przebiegu takiego postępowania w ramach wskazanej ustawy, bowiem służą jej określone uprawnienia wynikające z przepisów m.in. Kodeksu postępowania administracyjnego. Jako stronie postępowania przysługuje prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.). Posiada dostęp do pełnych akt administracyjnych danej sprawy i może sporządzać z nich notatki i odpisy, a w określonych przypadkach może żądać uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Ograniczenie zaś stronie dostępu do akt sprawy może jedynie wynikać z przesłanek określonych w art. 74 § 1 k.p.a. (ochrona tajemnicy państwowej lub ochrona ważnego interesu państwowego). Skoro dostęp do akt postępowania administracyjnego dla stron tego postępowania reguluje przepis art. 73 k.p.a. to w tym zakresie, z mocy art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyłączone jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne jest zatem stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną, iż podstawą uprawnienia skarżącej były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Informacja o jaką zwróciła się Z. K. nie miała dla niej charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a powołanej ustawy bowiem dotyczyła postępowania administracyjnego, którego była stroną. Powyższe wyklucza uznanie, że skarżąca żądała od organu wydania w sprawie administracyjnej aktu (decyzji lub postanowienia), wynikającego z kompetencji tego organu, a więc w sprawie należącej do kategorii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a., a także żadna z żądanych przez skarżącą czynności nie stanowiła czynności lub aktu, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 - 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.