II SA/Gd 532/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 24 lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie organu w sprawie nieuwzględnienia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną uchwałą z dnia 24 lutego 2010 r. Rada Miejska, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) w związku z art. 229 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznała za nieuzasadnioną skargę A. P. na działalność Burmistrza Miasta dotyczącą nieuwzględnienia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domaga się stwierdzenia nieważności opisanej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż zaskarżyć do sądu można jedynie te uchwały organu gminy, które pozostają w zakresie administracji publicznej. Zaskarżona uchwała podjęta została jako wynik rozpatrzenia skargi złożonej przez A. P. na działalność Burmistrza Miasta ., w związku z nieuwzględnieniem uwag zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], w trybie określonym w Dziale VIII Rozdziale 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie skarg i wniosków z Działu VIII kkpa nie podlega kontroli tego sądu. Nie służy również skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządowego podjętą w wyniku rozpatrywania skargi wniesionej w trybie Działu VIII kpa (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 3121/01, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 2668/00, Baza orzeczeń. LEX 54426; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, Wspólnota 2010/17/46). Zachowuje także aktualność stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie sygn. akt I SA 2668/00, według którego "rozpatrzenie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 k.p.a. nie następuje w formach wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o NSA, co nie dotyczy skarg, do których rozpoznania są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmików województw. Te organy bowiem we wszystkich sprawach należących do ich właściwości podejmują uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 kpa., nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby". Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Ponieważ zaskarżona uchwała Rady Miejskiej nie została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, lecz jak wyżej zaznaczono stanowi czynność materialno - techniczną zawiadomienia skarżącego o załatwieniu skargi, podjętą w formie przewidzianej prawem na podstawie art. 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, bez znaczenia prawnego pozostaje okoliczność, iż wniesienie skargi w niniejszej sprawie poprzedzone zostało wezwaniem datowanym na dzień 7 kwietnia 2010 r. skierowanym do Rady Miejskiej o usunięcia naruszenia prawa wywołanego przedmiotową uchwałą. Jednocześnie odnosząc się do pisma procesowego skarżącego z dnia 23 sierpnia 2010 r. zawierającego żądanie alternatywne czy też modyfikujące treść wniesionej skargi (str. 8 pisma) Sąd zwraca uwagę, iż zakres rozstrzygnięć wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny ograniczony jest w szczególności przepisem art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. "Sprawa", o której mowa w przywołanym przepisie oznacza sprawę, w której został wydany zaskarżony akt. Przedmiotowa sprawa dotyczy, jak wyjaśniono powyżej, zagadnień nieobjętych w ogóle kognicją sądu administracyjnego, mimo iż skarżony akt podjęty został w przepisanej dla organu kolegialnego formie (uchwały). Natomiast z treści wskazanego pisma procesowego wynikałoby, iż skarżący oczekuje od Sądu zmiany "sprawy", poprzez wydanie orzeczenia nie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, lecz w trybie art. 101 a ust. 2 tej ustawy. W świetle treści przywołanego przepisu art. 134 p.p.s.a. żądanie strony nie mogłoby zostać uwzględnione, przy czym na marginesie tylko można zauważyć, że skoro nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą w trybie art. 229 kpa, poza kognicją tego sądu pozostawałaby także bezczynność w podjęciu takiej uchwały. Stosownie zatem do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt. 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia.