IV SA/Wr 150/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 235¹ Kodeksu pracy (Dz.U. nr z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i 4 w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), dalej: rozporządzenie, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – pylicy płuc (poz. 3.1) u T. H.. Uzasadniając swoje stanowisko, na wstępie organ odwoławczy szczegółowo opisał przebieg zatrudnienia T. H. Wnioskujący ur. w dniu [...] maja 1931 r., zmarł [...] stycznia 2008 r., był zatrudniony: - w latach 1946 - 1947 w Zakładach Krawiectwa w T. jako uczeń zawodu krawca; - w latach 1947 - 1951 w Państwowych Zakładach Artykułów Technicznych i Rymarskich w Z. jako pracownik fizyczny na produkcji, - w latach 1951 - 1953 w Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w K. jako uczeń zawodu górnika; - w latach 1955 - 1963 w ZUG "[...]" w W. (następca prawny: KGHM Polska Miedź S.A. O/ZG "[...]" w L.) jako górnik przodowy pod ziemią; - w latach 1963 - 1979 w Przedsiębiorstwie Budowy Kopalń "[...]" S.A. w L. jako młodszy górnik, górnik i górnik strzałowy (pod ziemią), - w 1979 r. przeszedł na emeryturę, - w latach 1986 - 1988 będąc na emeryturze pracował w Przedsiębiorstwie Budowy Kopalń "[...]" S.A. w L. jako górnik i górnik strzałowy (pod ziemią). T. H. pracując w latach 1955 - 1979 oraz 1986 - 1988 (w dwóch ostatnich zakładach pracy) narażony był na pyły zawierające wolną krystaliczną krzemionkę. Jedyne istniejące wyniki pomiarów pochodzą z ZUG "[...]" w W. z lat 1968 - 1971. Według tych pomiarów występowało wówczas zapylenie od 130 do 2080 z/cm3 przy zawartości SiO2 25%. W związku z podejrzeniem choroby zawodowej T. H. był orzekany w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. Oddział w L., który w dniu 4 lipca 2007 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - pylicy płuc (poz. 3 wg wykazu chorób zawodowych do rozporządzenia RM z 2002 r.) u zainteresowanego. W uzasadnieniu stwierdzono, że: "(...) W badaniu histopatologicznym materiału tkanki płucnej stwierdzono między innymi "zaznaczone zmiany pylicze". Zdjęcie klatki piersiowej z 8 maja 2007 r. wykazało między innymi nieliczne zagęszczenia guzkowe i siateczkowate głównie w rzucie dolnych pól płucnych. W zdjęciach płuc z lat poprzednich nie opisywano ww. zmian. Dla rozpoznania pylicy płuc poza potwierdzeniem narażenia zawodowego na pyły zwłókniąjące, wymagane jest stwierdzenie w pełnowymiarowych zdjęciach płuc zmian podścieliska łącznotkankowego, które oceniane na podstawie porównania ze standardami radiologicznymi pylic Międzynarodowego Biura Pracy z 1980 r. spełniają wymagane kryteria. Dostarczone zdjęcia płuc T. H. wymaganych kryteriów nie spełniają (odpowiedni kształt, wielkość, ilość, gęstość zwłóknień). Tym samym kryterium kliniczne, wymagane dla rozpoznania choroby zawodowej nie zostało spełnione. Badanie histopatologiczne nie stanowi materiału dowodowego dla rozpoznania choroby zawodowej przy negatywnym obrazie radiologicznym płuc. Mając powyższe na uwadze, nie znaleziono przesłanek do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych." W trybie odwoławczym T. H. został skierowany do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który dnia [...] grudnia 2007 r. wydał zaoczne orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - pylicy płuc (poz. 3) u odwołującego. W uzasadnieniu stwierdzono, iż: "Poddane ocenie radiogramy klatki piersiowej wykonane w okresie 6 września 2006 – 7 maja 2007 nie wykazują w obrębie płuc obecności zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających, co tym samym nie pozwala na rozpoznanie choroby zawodowej - pylicy płuc." W dniu 3 stycznia 2008 r. T. H. zmarł. W oparciu o wydane orzeczenia lekarskie oraz przeprowadzoną ocenę narażenia zawodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. w dniu [...] stycznia 2008 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -pylicy płuc (poz. 3) u zmarłego T. H.. Od powyższej decyzji odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. wniosła córka zmarłego, E. G., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem sprawy. Pismem z dnia 26 lutego 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. skierował do placówek diagnostyczno-orzeczniczych dowody załączone przez odwołującą: wyniki badania histopatologicznego z dnia 25 stycznia 2008 r. oraz protokół sekcyjny z dnia 4 stycznia 2008 r. z prośbą o zapoznanie się z wynikami tych badań i ewentualną weryfikację orzeczeń lekarskich. W dniu 25 marca 2009 r, do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej we W. wpłynęło pismo z D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w L., w którym stwierdzono, że podstawową metodą rozpoznawania klinicznego pylicy jest badanie radiologiczne. Konieczne jest przy tym wykonanie zdjęcia pełnowymiarowego, w pozycji tylno-przedniej. Opis radiologicznych zmian w obrębie klatki piersiowej, wywołanych wdychaniem pyłów umożliwia w sposób systematyczny i porównywalny klasyfikacja radiologiczna pylic Międzynarodowego Biura Pracy z 1980 r. Dla rozpoznania pylicy krzemowej płuc wymagane jest stwierdzenie typowych trwałych zmian podścieliska łącznotkankowego - zacienień okrągłych typu: p- punkcikowatych o średnicy do 1,5 mm lub typu q- drobnoguzkowych o średnicy od 1,5 do 3 mm, lub typu r- guzkowych 2/5 o średnicy od 3 do 10 mm; pod względem gęstości w kategorii równej lub przekraczającej gęstość oznaczoną numerem 1, określoną za pomocą standardowych radiogramów — oraz zacienień dużych o średnicy od 1 do 5 cm lub kilku zacienień o sumie do 5 cm (kategoria A), zacienień większych od kategorii A, o łącznej powierzchni nie przekraczającej górnej strefy prawego pola płucnego (kategoria B) oraz zacienień o łącznej powierzchni przekraczającej górną strefę prawego pola płucnego (kategoria C). W radiogramach płuc T. H. zmian odpowiadających pylicy nie stwierdzono. Jednocześnie D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. stwierdził, iż: "materiał biopsyjny będący podstawą badania histopatologicznego nie jest materiałem dowodowym, służy jedynie do diagnostyki różnicowej. Rozpoznanie histopatologiczne musi być oparte na obrazie zmian radiologicznych charakterystycznych dla pylicy. Stąd ponownie po przeanalizowaniu przesłanej dokumentacji medycznej, nie znaleziono podstaw do rozpoznania pylicy płuc." Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w odpowiedzi na pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. wydał orzeczenie lekarskie pośmiertne z dnia 28 lipca 2008 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - pylicy płuc (poz. 3. 1) u zmarłego T. H. uzasadniając swoje stanowisko tym, że: "Poddane ocenie radiogramy klatki piersiowej wykonane w okresie 6 września 2006 – 7 maja 2007 nie wykazują w obrębie płuc obecności zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających, co tym samym nie pozwala na radiologiczne rozpoznanie pylicy płuc. Podstawy do rozpoznania tej choroby nie dają też rezultaty oceny histopatologicznej preparatów tkanki płucnej pobranej w trakcie sekcji zwłok. Wykazywanym pojedynczym złogom pyłu węglowego nie towarzyszy bowiem - będący istotą pylicy płuc – odczyn włóknienia." Pismem z dnia 14 sierpnia 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zwrócił się do ww. Instytutu o uzupełnienie swojej opinii i odniesienie się do rozbieżnego w tej sprawie stanowiska lekarzy, którzy przeprowadzali sekcję zwłok zmarłego T. H.. W piśmie z dnia 18 czerwca 2009 r. znak: [...] Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdził, iż: "Podstawą rozpoznania klinicznego pylicy płuc u górników kopalń węgla jest stwierdzenie na pełno wymiarowym zdjęcia RTG klatki piersiowej w pozycji tyIno-przedniej zmian ogniskowych w płucach mogących odpowiadać efektom oddziaływania pyłów zwłókniających na miąższ płucny. Radiogramy klatki piersiowej pacjenta z okresu 6 września 2006 r. do 7 maja 2007 r. nie wykazują obecności zmian radiologicznych uzasadniających rozpoznanie u pacjenta pylicy płuc zgodnie ze standardami klasyfikacji pylic Międzynarodowego Biura Pracy z 1980 r. Zgodnie z ocena histopatologiczną preparatów tkanki płucnej pobranej w trakcie sekcji zwłok, w preparatach numer 420/08 i 424/08 stwierdzono utkanie płuca z obrazem ropnego odoskrzełowego zapalenia, pojedyncze złogi pyłu węglowego nie upoważniające do rozpoznania pylicy. Obecność złogów pyłu węglowego określana często jako anthracosis nie może być rozpoznana jako pylica. Zgodnie z przyjętą przez Międzynarodowe Biuro Pracy definicją pylicy jest to nagromadzenie pyłu w płucach i reakcja tkanki płucnej na jego obecność - czyli rozwój zmian włóknistych w płucach w następstwie narażenia na pył (na podstawie literatury medycznej: "Choroby Zawodowe" pod red. prof. zw. dr hab. med. Kazimierza Marka). W związku z powyższym w całości podtrzymujemy treść orzeczenia lekarskiego - postępowania pośmiertnego dotyczącego pana T. H. z dnia 28 lipca 2008 r." D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. dokonał oceny orzeczeń lekarskich i opinii uzupełniających wydanych w sprawie i stwierdził, że są one uzasadnione i wyjaśniają swoje stanowisko w sposób przekonujący i dostępny dla stron oraz organu prowadzącego postępowanie. W przypadku zmarłego T. H. zarówno D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykluczyły możliwość rozpoznania choroby zawodowej - pylicy płuc. Stwierdzone na preparatach histopatologicznych złogi pyłu węglowego nie upoważniają do rozpoznania pylicy płuc wobec braku typowych dla pylicy płuc zmian włóknistych w miąższu płucnym, które dałyby się zaobserwować również w obrazie radiologicznym. Podstawą rozpoznania pylicy płuc jako choroby zawodowej jest stwierdzenie odpowiednich zmian w płucach w obrazie radiologicznym płuc. Zmiany te muszą odpowiadać kształtem, wielkością i zagęszczeniem odpowiednim standardom, które zostały ustalone przez Międzynarodowe Biuro Pracy w 1980 r. w celu umożliwienia ich porównywalności i jednolitej interpretacji wyników. W obrazie radiologicznym płuc T. H. zmian takich nie stwierdzono, zatem pomimo wieloletniego narażenia zawodowego na czynniki szkodliwe (zapylenie) zgodnie z obowiązującym prawem nie można stwierdzić u ww. choroby zawodowej pod postacią pylicy płuc. W związku z powyższym, D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znajduje podstaw prawnych ani merytorycznych do zmiany decyzji organu I instancji i orzeka jak w sentencji. Córka T. H. – E. G. nie zgodziła się z decyzją D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu spółka zarzuciła orzeczeniom, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej od początku prowadzone było niewłaściwie i mało rzetelnie. Skarżąca podniosła, że brak pełnowymiarowych zdjęć Rtg płuc T. H. nie może wykluczać istnienia choroby zawodowej a jedynie utrudnia jej rozpoznanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, uzasadniając jak w decyzji ostatecznej. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ wyjaśnił, że rozpatrując sprawę nigdy nie kwestionował narażenia zawodowego T. H. na zapylenie. Sam fakt narażenia zawodowego jest jednak niewystarczający do stwierdzenia choroby zawodowej przez Organ, jeżeli choroby takiej nie rozpozna żadna z upoważnionych placówek diagnostyczno-orzeczniczych. W zaskarżonej decyzji D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wyraźnie stwierdził, że zarówno D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykluczyły możliwość rozpoznania choroby zawodowej - pylicy płuc. Stwierdzone na preparatach histopatologicznych złogi pyłu węglowego nie upoważniają do rozpoznania pylicy płuc wobec braku typowych dla pylicy płuc zmian włóknistych w miąższu płucnym, które dałyby się zaobserwować również w obrazie radiologicznym. Podstawą rozpoznania pylicy płuc jako choroby zawodowej jest stwierdzenie odpowiednich zmian w płucach w obrazie radiologicznym płuc. Zmiany te muszą odpowiadać kształtem, wielkością i zagęszczeniem odpowiednim standardom, które zostały ustalone przez Międzynarodowe Biuro Pracy w 1980 r. w celu umożliwienia ich porównywalności i jednolitej interpretacji wyników. W obrazie radiologicznym płuc pana T. H. z 2007 r. zmian takich nie stwierdzono. Brak aktualnych zdjęć Rtg płuc zmarłego nie tylko utrudnia ale uniemożliwia rozpoznanie choroby zawodowej. Brak jest bowiem przyjętych standardów, które umożliwiałyby rozpoznanie choroby zawodowej na podstawie wyniku badania histopatologicznego. Stwierdzone nagromadzenie pyłu węglowego w płucach często mylone jest z pylicą płuc, jednak dopiero włóknienie podścieliska łącznotkankowego jako efekt reakcji tkanki płucnej na obecność pyłu w płucach, które można zaobserwować w postaci zacienień o odpowiednim kształcie, wielkości i zagęszczeniu w obrazie radiologicznym płuc, można zinterpretować jako chorobę zawodową- pylicę płuc. Zatem pomimo wieloletniego narażenia zawodowego na zapylenie zgodnie z obowiązującym prawem nie można stwierdzić u T. H. choroby zawodowej pod postacią pylicy płuc. Zdaniem organu w sprawie T. H. placówki diagnostyczno-orzecznicze są zgodne, orzeczenia lekarskie są uzasadnione i przekonujące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do podważenia jej legalności. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, iż Kodeks pracy (Dz. U z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) w art. 235¹ stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Aby zatem określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie, winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przedmiotem badania organu jest więc ustalenie istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową, a tymi warunkami. Postępowanie organów w tym zakresie reguluje wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 237 § 1 Kodeksu pracy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009 r. i obowiązywały już w chwili wydania decyzji organu odwoławczego. Postępowanie to należało więc ocenić według zapisów tego aktu prawnego. Wskazuje na to § 11 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, który stanowi, że do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. W tym stanie rzeczy, nie można odmówić mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim, wydanym na podstawie rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., które mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt P 23/07 (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 740), utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r., albowiem czynności dokonane w toku postępowań wszczętych przed dniem 3 lipca 2009 r. pozostają skuteczne, a określenie definicji choroby zawodowej zawarte w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w całości bez wprowadzenia w nim zmian przejął art. 235¹ Kodeksu pracy. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Powracając na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić że w toku postępowania administracyjnego zgromadzono materiał dowodowy pozwalający zasadnie przyjąć, że skarżący w całym okresie zatrudnienia tj. w latach 1955-1979 oraz 1986-1988 pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej - pylicy płuc górników kopalń węgla, wymienionej w pozycji 3.1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., jak również nieobowiązującego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Sąd w tym zakresie podziela ustalenia i wnioski organów sanitarnych. Nadto ta okoliczność nie jest sporna. Dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było bowiem rozpoznanie tego schorzenia przez uprawnioną placówkę diagnostyczną. W związku z powyższym skarżący był badany w dwóch takich jednostkach medycznych, tj. w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. Oddział w L. i Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Lekarze tych placówek nie znaleźli podstaw do rozpoznania pylicy płuc. Podkreślić należy, że orzeczenie lekarskie jednostki pierwszego stopnia zostało wydane w oparciu o zgromadzoną dokumentację medyczną, badania konsultacyjne i badania RTG klatki piersiowej. Nie ulega więc wątpliwości, że oba orzeczenia lekarskie zostały wydane przez uprawnione specjalistyczne jednostki diagnostyczne na podstawie przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji medycznej skarżącego. Nie znajduje tym samym uzasadnienia zarzut skargi, że lekarze nie wzięli pod uwagę dokumentacji medycznej skarżącego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników nadań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007, sygn. akt II OSK 1078/06 publikowany w CBOSA i powołane w nim orzecznictwo). Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk. Nie będąc uprawniony do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r., sygn.. akt VII SA/Wa 2429/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 256/08 dostępne w CBOSA), należało uznać, że organ, opierając się o stanowiska zajęte przez uprawnionych lekarzy, zgodnie z prawem rozstrzygnął sprawę. W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy przyjęły, że u T. H. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pylicy płuc, wobec jej nierozpoznania. Organy prawidłowo zinterpretowały prawo w odniesieniu do przedstawionych im jednomyślnych orzeczeń lekarskich. Całokształt rozważań prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zawarte w skardze zarzuty nie miały prawnego uzasadnienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.