II OSK 2520/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska -Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 150/10 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia : odrzucić skargę kasacyjną II OSK 2520 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E. G. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u T. H. ustalono, że był on zatrudniony w latach 1955- 1979 oraz 1986- 1988 między innymi jako górnik. W 1979 roku przeszedł na emeryturę z tym, że w latach 1986- 1988, będąc na emeryturze, pracował w Przedsiębiorstwie [...] S.A. w L. jako górnik i górnik strzałowy (pod ziemią). T. H. narażony był na pyły zawierające wolną krystaliczną krzemionkę. Orzeczeniem lekarskim z dnia 4 lipca 2007 r. Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu Oddział w Lubinie orzekł o braku podstaw do rozpoznania u T. H. choroby zawodowej w postaci pylicy płuc, wymienionej w poz. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 - zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.). W wyniku wniesionego odwołania Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu wydał w dniu 4 grudnia 2007 r. orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u T. H. choroby zawodowej w postaci pylicy płuc poz. 3.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. T. H. zmarł w dniu 3 stycznia 2008 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lubinie nie stwierdził u T. H.- pylicy krzemowej (poz. 3.1. wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. G., córka wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 235¹ Kodeksu pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i 4 w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869- zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję złożyła E. G., zarzucając orzeczeniom, że postępowanie w sprawie od początku prowadzone było niewłaściwie i mało rzetelnie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę wskazał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał stwierdzić, że T. H. w całym okresie zatrudnienia, tj. w latach 1955-1979 oraz 1986-1988 pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej pylicy płuc, wymienionej w poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych, załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. T. H. był badany w dwóch jednostkach medycznych, a lekarze tych placówek nie znaleźli podstaw do rozpoznania pylicy płuc. Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak było podstaw do podważenia zasadności kontrolowanej decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. G., reprezentowana przez adwokata M. S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu "naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, skutkującą uznaniem, iż niepełna i wadliwa dokumentacja lekarska stanowi wystarczającą podstawę do oddalenia wniosku o uznanie schorzenia za chorobę zawodową". Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie "niniejszej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania". W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z treścią skargi kasacyjnej, a w szczególności z uwagi na sposób jej sformułowania koniecznym jest wyjaśnienie, iż skarga kasacyjna różni się w sposób zasadniczy od skargi na ostateczną decyzję administracyjną, wnoszoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ustawodawca, wprowadzając w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. przymus adwokacko- radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.) postawił skardze kasacyjnej określone wymagania. Wśród tych wymagań najistotniejsze znaczenie ma przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak któregoś z tych istotnych elementów określonych jako elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia rozpoznanie wniesionej kasacji. W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to związanie tego Sądu zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które winny dotyczyć ocenianego wyroku. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga, więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 p.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie zaś podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wymienionych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142). Tylko prawidłowe, zgodne z art. 176 p.p.s.a. opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna nie spełniająca wymagań w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie tej części art. 178 p.p.s.a., która odnosi się do skargi kasacyjnej "z innych przyczyn niedopuszczalnej". Taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej wniesionej przez adwokata działającego w imieniu skarżącej E. G., ograniczono się do przedstawienia jako zarzutu "naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną jego wykładnię" bez wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżony wyrok. Brak przytoczenia we wniesionej kasacji podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. stanowi niespełnienie wymagań przepisanych dla skargi kasacyjnej, a przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. i nie podlega sanacji. Zauważyć również należało i to, że skarżąca również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazała na żaden przepis prawa, któremu Sąd pierwszej instancji miałby w jej ocenie uchybić. Prócz powyższego braku, zauważyć także należało kolejny z punktu widzenia art. 176 p.p.s.a. błąd konstrukcyjny kasacji poprzez brak zawarcia w niej wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądania uchylenia lub zmiany. W tym zakresie skarżącą, pomijając to, że przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji, wskazała, że wnosi o "uchylenie niniejszej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania". Z uwagi na powyższe uchybienia, które uniemożliwiają rozpoznanie wniesionej kasacji, przedmiotowa skarga kasacyjna jako sporządzona z naruszeniem art. 176 p.p.s.a., na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, o czym też orzeczono.