II FSK 1021/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia del. NSA Jan Grzęda, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "E." sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 693/10 w sprawie ze skargi "E." sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 21 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "E." sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 693/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E.Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej jako: ,,Strona’’ lub ,,Skarżąca/Spółka’’) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 21 czerwca 2010 r., w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności. W uzasadnieniu wyroku przedstawiony został stan faktyczny i prawny sprawy. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. rozpatrzył zażalenie i utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 27 kwietnia 2010 r. nr ... w sprawie określenia wysokości nie przekazanej kwoty 355 516,35 zł organowi egzekucyjnemu. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynikało, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do zobowiązanego B. Sp. z o.o. z siedzibą w R., Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. działając jako organ egzekucyjny, dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika – E. Sp. z o.o. kierując do tejże Spółki zawiadomienia z dnia 14 kwietnia 2006 r. oraz z dnia 16 kwietnia 2007 r. W odpowiedzi ww. zawiadomienia, dłużnik zajętej wierzytelności w dniach 2 maja 2006 r. oraz 27 kwietnia 2007 r. złożył oświadczenia, że nie uznaje zajęcia w związku z brakiem zobowiązań w stosunku do Spółki B. W wyniku przeprowadzonej dwukrotnie kontroli prawidłowości realizacji zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu usług świadczonych przez zobowiązanego B. Sp. z o.o. na rzecz dłużnika zajętej wierzytelności E. Sp. z o.o. stwierdzono, że w okresie objętym kontrolą Spółka E. dokonała na rzecz Spółki B. szeregu wpłat gotówkowych na łączną kwotę 355.516,35 zł, co zostało potwierdzone dołączonymi do protokołów kopiami faktur oraz dowodami wpłat. Powyższe stanowiło podstawę do wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia 27 kwietnia 2010 r. nr ... na mocy art.71 a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.- dalej jako: ,,u.p.e.a.’’). Dyrektor Izby Skarbowej w L. po szczegółowej analizie nadesłanych akt sprawy stwierdził, że złożone zażalenie na powyższe postanowienie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ nie zgodził się z zarzutami, że kwota określona zaskarżonym postanowieniem jest niewymagalna w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzji Burmistrza Miasta R. określającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2006. Zawiadomieniem z dnia 14 kwietnia 2006 r. organ egzekucyjny objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2002, 2003 i 2004, określone decyzjami ostatecznymi i prawomocnymi. Kwota wskazana w zawiadomieniu, a mianowicie 449.981,05 zł obejmuje całą wysokość nie przekazanej należności, tj. 355.516,35 zł. Natomiast postępowanie egzekucyjne wobec Spółki B. prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. wykazane w zawiadomieniu z dnia 16 kwietnia 2007 r. zostało zawieszone na wniosek wierzyciela w związku z toczącym się postępowaniem odwoławczym. Funkcjonujące nadal w obrocie prawnym ww. zawiadomienie, w żaden jednak sposób nie wpływa na prawidłowość zaskarżonego postanowienia. W skardze sądowej Spółka E. zarzuciła, że zajęcie wierzytelności spowodowane zostało rzekomymi zaległościami Spółki B. w podatku od nieruchomości. Takich zaległości nie ma skoro organ podatkowy pierwszej instancji prowadzi nadal postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego między innymi za lata 2005, 2006, 2007. W tych warunkach bezprzedmiotowym jest oraz pozbawionym jakiejkolwiek podstawy prawnej postanowienie organu pierwszej instancji, bezprzedmiotowym jest również postępowanie egzekucyjne, które powinno podlegać umorzeniu wobec braku decyzji stwierdzającej wysokość zobowiązania podatkowego Spółki B. Dlatego nie mają podstawy prawnej tytuły egzekucyjne na mocy, których dokonano zajęcia prawa majątkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że skarga nie jest zasadna. Sąd podkreślił, że podstawę wydania skarżonego postanowienia stanowi art.71 a § 9 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, powyższa norma nadająca organowi egzekucyjnemu szczególne kompetencje, została prawidłowo zastosowana w rozpoznawanej sprawie. Sąd wskazał, że oświadczenie dłużnika zajętej wierzytelności, iż nie uznaje przedmiotowego zajęcia nie może być brane pod uwagę w świetle ustaleń faktycznych leżących u podstaw zaskarżonego postanowienia. Nadto podkreślił, że w wyniku podjętych w dniach 2 lutego 2009 r. oraz 29 czerwca 2009 r. czynności kontrolnych w Spółce E. ustalono, że skarżąca Spółka po zajęciu prawa majątkowego, przekazała spółce B., zamiast organowi egzekucyjnemu, łączną kwotę 355 516,35 zł. W tym stanie rzeczy Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. słusznie uznał, że powyższe działanie Spółki E. wyczerpywało dyspozycję art. 79 a § 9 u.p.e.a. Sąd stwierdził, że organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 71 a § 1 u.p.e.a.). W myśl art. 71 a § 6 u.p.e.a., kopię protokołu z czynności kontrolnych doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności lub osobie odpowiedzialnej za realizację zajęcia. Jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w protokole, może zgłosić niezwłocznie do protokołu odpowiednie wyjaśnienia lub zastrzeżenia albo w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przedłożyć je w formie pisemnej (art. 71 a § 7). Z akt sprawy wynika, że spółka nie skorzystała z tych uprawnień. W rezultacie obecna argumentacja Skarżącej o ,,rzekomych zaległościach’’ podatkowych Spółki B. zaprezentowana w skardze oraz rozwinięta w piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2010 r. i możliwości korzystania we wzajemnych rozliczeniach z instytucji potrącenia zajętej wierzytelności z mocy art. 504 ustawy z dnia 23 kwietnia 1963 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. 1964 r., Nr 16, poz. 93), w ocenie Sądu była argumentacją spóźnioną. W ocenie Sądu zarzuty i wnioski o wadliwości przedmiotowych postanowień - łącznie z wyrażoną przez Spółkę oceną co do zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisu art. 59 § 1 pkt 2 komentowanej ustawy, określającego iż umarza się to postępowanie, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał - były nieusprawiedliwione. Z tych też względów na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej jako: ,,p.p.s.a.’’) skarga została oddalona. E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, którego to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 79a § 9 i art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7 i art. 77 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r., Nr 30, poz. 168- dalej jako: ,,k.p.a.’’), poprzez stwierdzenie, że stan faktyczny sprawy pozwalał na merytoryczne jej rozstrzygnięcie. Przy tak sformułowanych zarzutach strona składająca skargę kasacyjną wniosła o: 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w C., kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, że Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął dowód w postaci zatwierdzenia wystawionych przez E. Spółkę z o.o. faktur dla "E." Spółki z o.o. na poczet zadłużenia tejże firmy. Skarżący podkreśla, że powyższe faktury były realizacją wcześniejszych zadłużeń, w związku z czym nie były zapłatą. Niezrozumiałe dla skarżącego są uwagi zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczące braku możliwości potrącenia na podstawie art. 508 K.c., skoro zadłużenie spółki "B." było wcześniejsze niż to, które wynikało z decyzji Burmistrza Miasta R. Naruszenia art. 9 K.p.a. strona skarżąca upatruje w tym, że nie była ona informowana czego sprawa dotyczy, tj. tego, że jest to postępowanie odnoszące się do zaległości podatkowych firmy "B." za lata 2002-2004, a nie jak błędnie podnosił w swych odwołaniach skarżący, za lata 2005-2007. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazując na jej bezzasadność Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga nadto prawidłowego ich określenia w samej skardze, co wiąże się z koniecznością powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd pierwszej instancji (naruszony z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu, ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 498/12, dostępne: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, dostępny: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Wskazanych wymogów zasadniczo nie spełnia wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna. Strona oparła ją na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy), co powiązała z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 79a § 9 u.p.e.a. i art. 18 K.p.a., a ponadto wytknęła obrazę art. 7, 77 i 9 K.p.a. Przede wszystkim wypada zaakcentować, że ustawa egzekucyjna nie zawiera przepisu oznaczonego jako "art. 79a § 9". Strona niejako powieliła tu błąd w numeracji artykułu ustawy popełniony w jednym miejscu przez Sąd pierwszej instancji (s. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), jakkolwiek WSA w Lublinie w innych fragmentach uzasadnienia, w tym wskazując podstawę prawną wydanego postanowienia, wyraźnie pokazywał na regulację art. 71a § 9 ustawy egzekucyjnej. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej (oraz oświadczenia o błędzie pisarskim, podniesionym przez pełnomocnika Spółki na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r.) można jednakże wnioskować, że strona skarżąca kwestionuje istnienie podstaw do zastosowania przez organ egzekucyjny art. 71a § 9 u.p.e.a. Formułując zaś zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 9 K.p.a. strona – nie przywołując przy tym stosownych regulacji p.p.s.a. - zdaje się je adresować do działania organów administracji publicznej, a nie Sądu pierwszej instancji, którego orzeczenie poddane jest kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, a który – w ramach swego postępowania – nie stosował wymienionych regulacji. Nadto w skardze nie wymieniono, jaka konkretna jednostka redakcyjna art. 77 K.p.a. została naruszona, tj. § 1, 2, 3 czy też 4. Wreszcie art. 18 u.,p.e.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Sąd administracyjny nie mógł naruszyć tego przepisu, co eksponuje się również w podstawach skargi kasacyjnej, bez wyraźnego powiązania z normą K.p.a., której naruszenie przez organy nie zostało ewentualnie przez Sąd pierwszej instancji dostrzeżone i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pomimo wskazanych braków rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający uznał jednakże za celowe odniesienie się do spornego problemu. Jego istota sprowadza się de facto do oceny istnienia podstaw do określenia przez organ egzekucyjny dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. spółce "E.", wysokości nieprzekazanej kwoty. Stosownie do art. 71a § 9 u.p.e.a. jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie. Z kolei według art. 71a § 1 ustawy egzekucyjnej organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, z zastrzeżeniem § 2 (zastrzeżenie to nie odnosi się do niniejszej sprawy). Analiza treści art. 71a § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzi do wniosku, że warunkiem wydania postanowienia o określeniu wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności, jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: - przeprowadzenie kontroli mającej na celu ustalenie istnienia wymagalnej wierzytelności, obciążającej dłużnika, wobec którego dokonano zajęcia tejże wierzytelności; - bezpodstawne uchylanie się przez dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie rozstrzygnięcia problemu, czy Spółka "B." dysponowała wobec skarżącej Spółki wymagalną wierzytelnością, w konsekwencji czego można by uznać, że dłużnik "bezpodstawnie uchyla się" od przekazania tej kwoty organowi egzekucyjnemu. Analiza treści art. 71a 1 i 9 u.p.e.a. pozwala przyjąć, że postanowienie, w którym organ egzekucyjny określa wysokość nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności, a o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a., może być wydane tylko po przeprowadzeniu kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, o której mowa w art. 71a § 1 u.p.e.a., zakończonej protokołem, którego kopię należy doręczyć dłużnikowi zajętej wierzytelności lub osobie odpowiedzialnej za realizację zajęcia (art. 71a § 6 u.p.e.a.), a do którego na podstawie art. 71a § 7 u.p.e.a. dłużnik może zgłosić wyjaśnienia lub zastrzeżenia. Bezsporną okolicznością w sprawie jest, że wobec spółki "B." prowadzone było przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. postępowanie egzekucyjne. W ramach tego postępowania organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych ww. spółki u dłużnika, tj. "E." Spółki z o.o., kierując do tego dłużnika stosowne zawiadomienia z dnia 14 kwietnia 2006 r. oraz z dnia 16 kwietnia 2007 r. (pierwsze obejmowało zobowiązania spółki "B." z tyt. podatku od nieruchomości za lata 2002-2004, drugie – zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2006). Wobec złożenia przez dłużnika zajętej wierzytelności oświadczeń (w dniach 2 maja 2006 r. i 27 kwietnia 2007 r.), że nie uznaje zajęcia w związku z brakiem zobowiązań wobec "B.", na zlecenie organu egzekucyjnego, przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. przeprowadzona została kontrola realizacji zajęcia prawa majątkowego, udokumentowana ostatecznie protokołami z dnia 2 lutego 2009 r. i 29 czerwca 2009 r., która potwierdziła istnienie zadłużenia Spółki wobec "B.". Stwierdzono nadto, że w okresie objętym kontrolą (po dokonanym zajęciu) Spółka "E." dokonała na rzecz spółki "B." wpłat gotówkowych na łączną kwotę 365.516,35 zł. W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego, w tych okolicznościach, usprawiedliwione jest powzięcie przez organ przekonania o bezzasadnym uchylaniu się dłużnika od przekazania zajętej wierzytelności. Niezasadnie zatem w skardze kasacyjnej Spółka podnosi zarzut obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z uwagi na niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ egzekucyjny art. 71a § 9 u.p.e.a. (jak już zaznaczono w podstawach skargi kasacyjnej wskazano błędnie art. 79a § 9 u.p.e.a.) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom Spółki, postanowienie określające wysokość nieprzekazanej kwoty zostało wydane przez organ egzekucyjny po uprzednim wykazaniu w wyniku kontroli (przeprowadzonej w dniach 2 lutego 2009 r. i 29 czerwca 2009 r.), że Skarżąca uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Wynika to z protokołów kontroli, których jednoznaczności Spółka nawet nie próbuje podważyć. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego oraz po otrzymaniu stosownych protokołów Spółka "E." nie wykazywała braku istnienia zadłużenia jej wobec "B." Spółki z o.o. (mimo zawartego w protokołach pouczenia o możliwości zgłaszania wyjaśnień lub zastrzeżeń w terminie 14 dni). Podniesiona zatem w piśmie Spółki z dnia 2 grudnia 2010 r., stanowiącym niejako uzupełnienie skargi, argumentacja dotycząca możliwości korzystania we wzajemnych rozliczeniach między "B." i "E." z instytucji potrącenia wierzytelności, na podstawie przepisów kodeksu cywilnego, zasadnie przez Sąd pierwszej instancji została uznana za spóźnioną. Strona przy tym w skardze kasacyjnej nie podniosła ani zarzutu naruszenia przez WSA w Lublinie art. 134 § 1 p.p.s.a. (Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną), ani też art. 141 § 4 p.p.s.a., dotyczącego wymogów uzasadnienia wyroku. Zasadną jest zatem konstatacja o braku podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji oparł swój wyrok na niepełnym, bądź wadliwie ustalonym stanie faktycznym. Na przeciwny pogląd nie naprowadzają też podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. W skardze skierowanej do WSA w Lublinie Spółka kwestionowała również istnienie zaległości podatkowej po stronie wierzyciela, akcentując że nie mają podstawy prawnej tytuły egzekucyjne, na podstawie których dokonano zajęcia prawa majątkowego. Stwierdzić jednakże należy, że problem istnienia dochodzonych w trybie egzekucyjnym zaległości podatkowych wierzyciela skarżącej Spółki, tj. spółki "B.", pozostaje poza granicami niniejszej sprawy. Wobec zatem braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.