I SA/Rz 434/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej "A" S.A. z siedzibą w R. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 434/10 U Z A S A D N I E N I E Indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) Minister Finansów uznał, że stanowisko "A" S.A. z siedzibą Rzeszowie (zwanej dalej Spółką, Wnioskodawcą lub skarżącą) przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie uznania, czy udzielona przez Spółkę pożyczka na rzecz "B" stanowiła czynność sporadyczną w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, a tym samym, czy obrót osiągnięty przez Spółkę z tego tytułu powinien zostać uwzględniony w kalkulacji wartości współczynnika struktury sprzedaży - jest nieprawidłowe. Przedmiotowa interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych przedstawionych we wniosku: Spółka jest jednym z największych producentów leków na rynku polskim. Prowadzi także działalność handlową w zakresie obrotu lekami oraz produkcję usługową. Czynności wykonywane przez Spółkę zasadniczo podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT i w konsekwencji Spółka ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupach towarów i usług związanych z prowadzoną działalnością. Wnioskodawca wchodzi w skład międzynarodowego koncernu "C". W marcu 2009r. Spółka udzieliła pożyczki na cele inwestycyjne spółce "D" B.V. z siedzibą w Holandii - podmiotowi z grupy "E" (dalej: ""E""). Pożyczka została udzielona ze środków własnych Wnioskodawcy. Spółka nie jest akcjonariuszem (wspólnikiem) "E". Po udzieleniu pożyczki na rzecz "E", Spółka formalnie rozszerzyła zakres prowadzonej działalności gospodarczej o udzielanie pożyczek, dostosowała umowę spółki oraz zaktualizowała odpowiednie dane w Krajowym Rejestrze Sądowym. W przyszłości (najwyżej kilka razy w roku) mogą wystąpić sytuacje, w których Spółka udzieli pożyczek na rzecz podmiotów z grupy "E". Udzielanie pożyczek nie stanowi jednak podstawowej działalności gospodarczej Spółki. W ostatnich pięciu latach Spółka udzieliła trzech pożyczek na rzecz pomiotów z grupy "E" i w podobnym zakresie ma zamiar udzielać ich w przyszłości. Spółka podała, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce. Usługa pożyczki została sklasyfikowana przez Wnioskodawcę, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 marca 1997r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu PKWiU 65.22.10 "usługi udzielania pożyczek świadczone poza systemem bankowym". Ponadto, w interpretacji indywidualnej z dnia 5 października 2009r. (sygn. IPPP2/443-836/09-4/AS), działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał, że Spółka występowała w charakterze podatnika VAT w związku z udzieleniem pożyczki na rzecz "E", a świadczona usługa była objęta zwolnieniem z opodatkowania VAT. Pytania Wnioskodawcy brzmiały: Czy udzielona przez Spółkę pożyczka na rzecz "E" stanowiła czynność sporadyczną w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, a tym samym, czy obrót osiągnięty przez Spółkę z tego tytułu powinien zostać uwzględniony w kalkulacji wartości współczynnika struktury sprzedaży (dalej: "WSS")? Czy w przypadku dalszego udzielania przez Spółkę pożyczek, poza głównym przedmiotem działalności polegającym na produkcji i sprzedaży leków, czynności te będą traktowane jako sporadyczne w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT? Według Wnioskodawcy udzielona pożyczka na rzecz "E", stanowiła czynność sporadyczną, w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, a tym samym obrót osiągnięty z tego tytułu nie powinien zostać uwzględniony w kalkulacji wartości "WSS". W przypadku dalszego udzielania przez Spółkę pożyczek, poza głównym przedmiotem działalności polegającym na produkcji i sprzedaży leków, czynności te będą traktowane jako sporadyczne, w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. Uzasadniając własne stanowisko Spółka podniosła, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku dokonywania zakupów towarów i usług, które są wykorzystywane przez spółkę do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, jest obowiązana do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego, Spółka może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Proporcję ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. W myśl natomiast art. 90 ust. 6 ustawy o VAT do obrotu, o którym mowa powyżej, nie wlicza się obrotu uzyskanego m.in. z tytułu usług wymienionych w poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy o VAT (usługi pośrednictwa finansowego), w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie. Spółka podkreśliła, że głównym przedmiotem jej działalności jest produkcja i sprzedaż leków oraz usługi, zaś udzielanie pożyczek nie stanowi stałego i koniecznego rozszerzenia przedmiotu działalności Spółki, o czym świadczy fakt, iż Spółka w ostatnich pięciu latach udzieliła trzech pożyczek na rzecz pomiotów z grupy "E" i w podobnym zakresie ma zamiar udzielać ich w przyszłości. Stąd też przedstawiane czynności w zakresie udzielenia pożyczek stanowiły i będą stanowić czynności sporadyczne w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT. Z uwagi na brak ustawowej definicji pojęcia "czynności sporadycznych" Spółka odwołała się do definicji słownikowej, zgodnie z którą "sporadyczny" oznacza od czasu do czasu, nieregularnie ("Uniwersalny słownik języka polskiego" Warszawa 2008r., t. III, str. 1337). Spółka powołała się też na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z dnia 11 lipca 1996r. w sprawie Regie Dauphinoise,C-306/94, wyrok z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie EDM, C-77/01) oraz interpretacje organów podatkowych (interpretacja indywidualna z dnia 18 września 2009r., IPPP1-443-715/09-2/JB) wywodząc, że pożyczka udzielona przez Spółkę nie jest w żaden sposób związana z jej podstawową działalnością polegającą na produkcji i sprzedaży leków. W stosunku do podstawowej działalności Spółki stanowi ona transakcję całkowicie incydentalną. Podobnie, zdaniem Spółki, incydentalne udzielanie podobnych pożyczek w przyszłości, pozostające poza głównym przedmiotem działalności Spółki powinno być również uznane za czynność sporadyczną w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. Minister Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej uznał stanowisko Spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Transakcje sporadyczne, zdaniem Ministra, to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić czy dana czynność może być uznana za sporadyczną, należy wziąć pod uwagę nie tylko częstotliwość jej wykonywania, ale także to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności jednostki. Minister powołał się na treść wniosku, w którym Wnioskodawca wskazał, że po udzieleniu pożyczki na rzecz "E", formalnie rozszerzył zakres prowadzonej działalności gospodarczej o udzielanie pożyczek, dostosował również umowę spółki oraz zaktualizował odpowiednie dane w Krajowym Rejestrze Sądowym. To zaś - zdaniem Ministra - wskazuje, że działalność finansowa polegająca na udzielaniu pożyczek będzie działalnością planowaną, która wbuduje się w schemat działalności firmy i nie będzie to działalność przypadkowa. Zamiar kontynuowania czynności udzielania pożyczek w przyszłości, wskazuje na stały charakter czynności stanowiących uzupełnienie podstawowej działalności, dlatego transakcje takie nie mogą być uznane za sporadyczne, zaś skoro świadczone przez Wnioskodawcę usługi w zakresie udzielenia pożyczek nie spełniają wymagań do uznania ich jako czynności dokonywanych sporadycznie, to zgodnie z wyżej powołanym przepisem art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, wartość wynagrodzenia za świadczenie usług pośrednictwa finansowego należy uwzględniać przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. Nieprawidłowe również - zdaniem Ministra - jest stanowisko Wnioskodawcy, iż dalsze udzielanie podobnych pożyczek w przyszłości powinno być traktowane jako czynności sporadyczne w rozumieniu wskazanych przepisów. Odwołując się do przepisu art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), Minister Finansów wskazał, że sporadyczność transakcji w zakresie udzielania pożyczek pieniężnych, zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (w tym przywołanym przez Wnioskodawcę orzeczeniem C-77/01 i C-306/94), nie odnosi się do częstotliwości takich czynności, ale stopnia wykorzystania zasobów podatnika, przy nabyciu których przysługiwało prawo odliczenia podatku. Czynności sporadyczne należałoby raczej rozumieć jako czynności poboczne do działalności gospodarczej podatnika. Dodatkowo transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 (2) dyrektywy nie mogą być transakcjami, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Ponadto, w brzmieniu art. 174 ust. 2 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE odstąpiono od sformułowania "sporadyczne" użytego w ustawie i posłużono się zwrotem "pomocnicze transakcje finansowe". Tym samym Minister stwierdził, że uregulowania krajowe nie są odmienne od regulacji wspólnotowych. W odpowiedzi na wezwanie przez Spółkę do usunięcia naruszenia prawa Minister stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze na przedmiotową interpretację Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 90 ust. 6 w zw. z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że pożyczka udzielona przez Spółkę nie stanowiła czynności sporadycznej oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej polegające na braku sporządzenia pełnego uzasadnienia, co do oceny prawnej zawartej w interpretacji indywidualnej i wniosła o uchylenie w całości tejże interpretacji. W uzasadnieniu skargi Spółka nie zgodziła się z Ministrem Finansów, że z faktu uaktualnienia zakresu działalności Spółki należy wywodzić, że od tej pory działalność ta będzie działalnością planowaną i nie będzie to działalność okazjonalna. Konieczność uaktualnienia danych wynika bowiem z przepisów Kodeksu spółek handlowych i jest obowiązkiem ciążącym na zarządzie spółki bez względu na to, czy podatnik planuje dokonać daną czynność sporadycznie, czy też włączyć ją do podstawowego zakresu działalności spółki. Spółka jeszcze raz podkreśliła, że głównym przedmiotem jej działalności jest produkcja i sprzedaż leków oraz produkcja usługowa, zaś udzielanie pożyczek wynika z nadwyżek finansowych w Spółce oraz potrzeby dofinansowania innego podmiotu. W jej ocenie brak jest powiązania funkcjonalnego pomiędzy czynnością udzielenia pożyczki, a działalnością główną Spółki. Wyjaśniła, że w ostatnich pięciu latach udzieliła tylko trzech pożyczek na rzecz podmiotów z grupy "B", dlatego takie incydentalne działania nie mogą być poczytywane jako działalność uzupełniająca. W kontekście przywołanego orzecznictwa ETS, Skarżąca dodała, że w udzielenie pożyczki zaangażowana była znikoma część zasobów ludzkich czy operacyjnych spółki, a działalność w zakresie udzielania pożyczek nie jest bezpośrednim stałym i koniecznym uzupełnieniem jej zasadniczej działalności, dlatego należy uznać, że udzielenie pożyczki "E", a także ewentualne okazjonalne udzielanie pożyczek w przyszłości ma charakter sporadyczny w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. Spółka bowiem nie podjęła żadnych decyzji, które wskazywałyby na zamiar udzielania pożyczek w sposób ciągły. Zwróciła uwagę, że organ wydający interpretację nie dostrzega, że czym innym jest prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na udzielaniu oprocentowanych pożyczek innym podmiotom, a czym innym jest udzielenie takiej pożyczki w sytuacji wyjątkowej, jaką jest możliwość ulokowania nadwyżki posiadanych środków poprzez udzielenie pożyczki w określonym czasie. Ponownie podkreśliła, że udzieliła zaledwie trzech pożyczek w ciągu pięciu lat i były one udzielane w sposób nieregularny, w różnych odstępach czasu i na rzecz różnych podmiotów, co wyklucza ich strategiczny charakter. Według Spółki nieregularność udzielania pożyczki na rzecz różnych podmiotów przemawia za tym, że pożyczka udzielona "E" ma charakter czynności sporadycznej, której mówi art. 90 ust. 6 w zw. z art. 90 ust. 3 ustawy. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki, interpretacja wydana została z naruszeniem art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ Wnioskodawca nie uzyskał pełnego i wyczerpującego uzasadnienia odpowiedzi na żadne z zadanych pytań. Organ przytoczył jedynie szereg przepisów prawa i stwierdził, że udzielona pożyczka i udzielanie ich w przyszłości nie powinno być traktowane jako czynności sporadyczne w rozumieniu ustawy o VAT, opierając się - jak wywiodła skarżąca - na hipotetycznym założeniu, że zmiana umowy spółki, wpis do KRS, świadczą o zamiarze udzielania pożyczek w przyszłości, stąd ich udzielanie nie powinno być uznane za czynności sporadyczne. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując tym samym stanowisko zawarte w interpretacji. Podtrzymał go także w odpowiedzi z dnia 6 września 2010r. na pismo procesowe pełnomocnika skarżącej Spółki z dnia 29 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą p.p.s.a - poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem interpretacji w rozpoznawanej sprawie są przepisy art.90 ust.6 w zw. z art.90 ust.3 ustawy VAT, a w istocie sposób rozumienia użytego tam pojęcia "czynności sporadycznych". Zarówno Wnioskodawca, jak i organ dokonujący interpretacji, zgodnie odwołują się – z uwagi na brak legalnej definicji tego pojęcia – do rozumienia potocznego i charakteryzują czynności sporadyczne jako występujące od czasu do czasu, nieregularnie, przypadkowo. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że uregulowania krajowe zawarte w przepisach art.90 ust.6 w zw. z art.90 ust.3 ustawy VAT, są zbieżne z przepisami wspólnotowymi – art.174(2) Dyrektywy Rady 2006/112/WE stanowi bowiem, że przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się m.in. wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami finansowymi. Pomimo odmiennego sformułowania ("transakcje pomocnicze" – "transakcje sporadyczne") nie ulega wątpliwości, że w obu przypadkach chodzi o transakcje poboczne w stosunku do głównego zakresu działalności podatnika. Obie strony powołują się też na interpretacje pojęcia sporadyczności, w kontekście wykonywania transakcji finansowych, dokonane przez ETS w wyrokach z dnia 11 lipca 1996r. w sprawie Regie Dauphinose (C-306/94) i z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie EDM (C-77/01), a odnoszące się do pojęcia "transakcji sporadycznych" użytego w art.19 VI Dyrektywy VAT. W pierwszym z powołanych orzeczeń ETS stwierdził, że czynności incydentalne to te, które nie stanowią bezpośredniej, stałej i koniecznej konsekwencji działalności opodatkowanej, natomiast w drugim uznał za sporadyczne te transakcje finansowe, których realizacja angażuje niewielką ilość towarów lub usług podlegających opodatkowaniu - sporadyczność nie odnosi się do częstotliwości takich czynności, lecz raczej stopnia wykorzystania zasobów podatnika. Z powyższego wynika, że ocena, czy udzielenie pożyczki ma charakter sporadyczny oparta jest na nieostrych kryteriach i wymaga każdorazowo rozważenia, czy w konkretnych okolicznościach udzielone pożyczki można uznać za czynności sporadyczne. Trzeba wziąć zatem pod uwagę wartość, ilość, częstotliwość pożyczek, stopień zaangażowania aktywów podatnika, na tle całokształtu jego działalności. W aktach sprawy brak danych , które umożliwiłyby dokonanie oceny w oparciu o powyższe kryteria; powinien tego dokonać każdorazowo organ prowadzący postępowanie podatkowe, a także sąd dokonujący kontroli podjętych decyzji podatkowych. Natomiast w postępowaniu interpretacyjnym, które opiera się na założeniach opisanych w stanie faktycznym przez Wnioskodawcę można jedynie stwierdzić, że za czynności sporadyczne mogą być uznane te, które odpowiadają kryteriom wynikającym z powołanego wyżej orzecznictwa ETS i sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 25 maja 2010r. sygn. akt III SA/Wa 7/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie stwierdził, że "przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia "incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych" (...), nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika. Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i zwolnione) rzutujących na zakres prawa do odliczania podatku naliczonego". Z zaskarżonej interpretacji wynika, że istotne znaczenie dla oceny, że pożyczki udzielone przez Spółkę nie mogą być uznane za czynności sporadyczne, ma formalne rozszerzenie zakresu działalności gospodarczej o udzielanie pożyczek, dostosowanie umowy spółki oraz zaktualizowanie danych w Krajowym Rejestrze Sądowym, gdyż działania te świadczą - zdaniem organu - o tym, że udzielanie pożyczek będzie działalnością planowaną, która wbuduje się w schemat działalności firmy i nie będzie to działalność przypadkowa. O stałym charakterze czynności stanowiących uzupełnienie podstawowej działalności podatnika świadczyć ma również zamiar udzielania pożyczek w przyszłości. Organ udzielający interpretacji nie dostrzega jednak, że powyższe okoliczności nie mogą być uzasadnieniem dla wadliwości stanowiska Spółki odnośnie pierwszego pytania interpretacyjnego, które dotyczy odmiennego stanu faktycznego niż pytanie drugie. W pytaniu pierwszym bowiem Spółka pyta o charakter już udzielonej pożyczki na rzecz "E", która miała miejsce w marcu 2009r. tj. jeszcze przed formalnym rozszerzeniem zakresu działalności Spółki, a co za tym idzie przed dokonaniem zmian umowy spółki i wpisu do KRS. W tym kontekście zasadny jest zarzut naruszenia art.14c §1 Ordynacji podatkowej, polegający na braku uzasadnienia prawnego, co do oceny stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania pierwszego. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, o ocenie sporadyczności dokonywanych transakcji nie decyduje wpis do stosownego rejestru, ale faktyczny charakter czynności. Należy zatem uznać, że również w zakresie pytania drugiego uzasadnienie prawne interpretacji jest niepełne, bo nie wskazuje w istocie, na czym polega wadliwość stanowiska Wnioskodawcy. Organ bowiem powołał się na te same orzeczenia ETS i wynikające z nich kryteria, co Spółka, lecz nie wyjaśnił z jakich powodów uznał, że przedmiotowe transakcje nie spełniają tych kryteriów. W ocenie Sądu błędnie organ przyjął też, że z opisanego stanu faktycznego wynika zamiar Spółki stałego udzielania pożyczek w przyszłości, gdyż wynika z niego jedynie, że Spółka pyta o sytuacje mogące wystąpić w przyszłości najwyżej kilka razy w roku. Istotą interpretacji jest m.in. to, że dotyczą także zdarzeń przyszłych, a to, że Spółka zadaje pytanie o sytuację, która może wystąpić w przyszłości nie jest równoznaczne z jej planowaniem przez podatnika, czy podjęciem zamiaru stałego wykonywania opisywanych czynności. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak sentencji wyroku, na podstawie art.146 § 1 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 200 i art.205 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania sądowego, na który składają się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 200,00zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240,00zł – na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...). Dz. U. Nr 163, poz.1384 ze zm.