II GZ 180/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.T.K. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 2536/10 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. T. K. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 2536/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniosek M.T.K. Spółki z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi tej spółki na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniesionej na powyżej wskazane postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skardze, skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Sąd pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i piśmiennictwo wskazał, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu zaś należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym należy do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu, bowiem nie wymaga ono żadnej czynności strony, nie nakłada na stronę żadnych obowiązków ani też nie ustanawia nakazu określonego zachowania. Na powyższe postanowienie M.T.K. Spółka z o.o. w K. złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że zaskarżone postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2010 r. zostało wydane na skutek zażalenia strony na postanowienie Powiatowego Inspektora Budowlanego w Ch. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów spółki złożonych do postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji strona jest uprawniona do zgłoszenia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny. Skutkiem zasadności zarzutów złożonych przez stronę jest umorzenie postępowania egzekucyjnego bądź zastosowanie mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem skarżącej spółki pozbawienie wykonalności zaskarżonego postanowienia skutkowałoby brakiem możliwości wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Podstawowy problem w sprawie sprowadza się do oceny czy możliwe jest, w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne. Należy podkreślić, że wskazany przepis daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Na tle przytoczonego przepisu w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204 oraz przykładowo postanowienia NSA: z 23 września 2009 r., II FZ 342/09; z 30 października 2009 r., II FZ 417/09). Przedmiotem zaskarżenia do Sądu pierwszej instancji na gruncie rozpoznawanej sprawy jest postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżone postanowienie za niestanowiące aktu nadającego się do wykonania lub podlegającego wykonaniu z uwagi na fakt, iż nie nakłada ono na stronę żadnych obowiązków czy nakazuje stronie określone zachowanie. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada bowiem na skarżącą spółkę żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych. Brak jest zatem podstaw do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i na podstawie art. 197 p.p.s.a. w związku z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.