I SA/Gl 714/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Izabela Maj – Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi D. i W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. – działając na podstawie art. 233 § 1 w związku z art. 249 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ) – utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] określającej D. i W. małżonkom J. zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie [...] zł. oraz stwierdzającej nadpłatę w tym podatku za 2004 r. w wysokości [...] zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ II instancji w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując w tym zakresie, że wnioskiem z dnia [...] r., uzupełnionym pismami z dnia [...] 2009 r. i z dnia [...] 2009 r. W. J. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] określającej D. i W. małżonkom J. zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie [...] zł. oraz stwierdzającej nadpłatę w tym podatku za 2004 r. w wysokości [...] zł. W pismach z dnia [...] 2009 r., z dnia [...] 2009 r. i z dnia [...] 2009 r. organ zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania. Ostatecznie, podatnik jako podstawę żądania wskazał art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej uznając, że ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] określającą D. i W. małżonkom J. zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie [...] zł. oraz stwierdzającej nadpłatę w tym podatku za 2004 r. w wysokości [...] zł. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Skarbowej – działając na podstawie art. 249 § 1 pkt 3 w/w ustawy decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] określającej D. i W. małżonkom J. zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie [...] zł. oraz stwierdzającej nadpłatę w tym podatku za 2004 r. w wysokości [...] zł., jako że postępowanie w sprawie określenia w/w zobowiązania zostało zakończone wydaniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 583/06. WSA oddalił skargę W. J. na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Od w/w decyzji podatnicy pismem z dnia [...] 2009 r. wnieśli odwołanie – zmieniając podstawę prawną żądania na okoliczność określoną w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w myśl uregulowań zawartych w art. 139, art. 168 i art. 170 Ordynacji podatkowej zasadą postępowania podatkowego jest jego odformalizowanie tak, aby sprawa mogła być rozpoznana bez zbędnego formalizmu. Nie można jednak przyjąć, że żądanie zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale ma być określane przez organ, o tym bowiem jaki jest charakter i zakres żądania decyduje strona postępowania. Organ zaakcentował, że wnioskodawca był kilkakrotnie wzywany do sprecyzowania wniosku z dnia [...] 2008 r., skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. i przekazanego do rozpoznania Dyrektorowi Izby Skarbowej. W konsekwencji postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z żądaniem strony tj. w trybie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji uznając, że wniosek strony dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, która – na skutek wniesienia skargi przez podatnika do sądu administracyjnego – stała się prawomocna, gdyż wyrokiem z dnia 11 grudnia 2006 r. (sygn. akt I SA/GL 583/06) WSA w Gliwicach oddalił skargę na w/w decyzję. W przypadku wyroku oddalającego skargę ( art. 151 ppsa ) powagą rzeczy osądzonej objęte jest ustalenie, iż decyzja jest zgodna z prawem, a ściślej, że nie zawiera takich wad prawnych, które wymagałyby wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji, której przysługuje przymiot prawomocności. Kontrolując bowiem zgodność z prawem decyzji sąd z urzędu, nie będąc związany granicami skargi w pierwszej kolejności ustala, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. W przypadku decyzji podatkowych chodzi o zbadanie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle powyższego należy uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane zgodnie z prawem, stosownie bowiem do treści art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję. Końcowo, organ odwoławczy wskazał, że zawarty w odwołaniu wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny określonej w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej zostanie rozpoznany w trybie odrębnym, a ponadto, że zarzuty zawarte w odwołaniu w głównej mierze dotyczyły decyzji wymiarowej, która została oceniona przez organ II instancji w postępowaniu podatkowym. W skardze na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej D. i W. małżonkowie J. zarzucili organowi naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 110 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uznanie, że należność zagraniczna otrzymywana przez żołnierza zawodowego wyznaczonego przez Ministra Obrony Narodowej do pełnienia służby w jednostce organizacyjnej rządowej organizacji międzynarodowej – Sojuszu Północnoatlantyckiego na stanowisku służbowym przeznaczonym dla żołnierza polskiego, nie jest opodatkowana należnością członka służby zagranicznej wykonującego obowiązki służbowe w placówce zagranicznej, 2. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej ( Dz. U. Nr 128, poz. 1403 )stanowiącej lex specialis w stosunku do art. 2 ust. 2 tej ustawy, polegającą na uznaniu, iż skarżący jako żołnierz zawodowy wykonujący obowiązki służbowe na podstawie decyzji administracyjnej Ministra Obrony Narodowej w przedstawicielstwie rządowej organizacji międzynarodowej nie jest członkiem służby zagranicznej, 3. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 4 pkt 2 ustawy o służbie zagranicznej w związku z § 2 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa ( Dz. U. Nr 162, poz. 1698 ) poprzez przyjęcie, iż wbrew wyraźnemu brzmieniu tego przepisu jednostka organizacyjna Sojuszu Północnoatlantyckiego w Królestwie Belgii, nie jest stałym przedstawicielstwem rządowej organizacji międzynarodowej, której członkami są państwa, zaś stanowiska znajdujące się w siedzibie tegoż przedstawicielstwa i przeznaczone na mocy porozumień międzynarodowych dla żołnierzy polskich na stałe, nie są polskim przedstawicielstwem przy tejże organizacji, 4. rażące naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 1pkt 110 ustawy podatkowej, i uznanie – wbrew wyraźnemu brzmieniu tego przepisu – że należność zagraniczna, o której mowa w tym przepisie nie jest należnością zagraniczną, lecz dodatkiem zagranicznym i podlega opodatkowaniu. Uzasadniając skargę, skarżący dokonali rozwinięcia jej tez wskazując m.in., że organy podatkowe obu instancji uznały, że należność zagraniczna otrzymywana przez żołnierza zawodowego jako członka służby zagranicznej, który wykonywał swoje obowiązki na stanowisku służbowym znajdującym się na etacie Sztabu Generalnego WP przeznaczonym na mocy porozumień międzynarodowych dla żołnierzy polskich w siedzibie jednostki organizacyjnej międzynarodowej organizacji rządowej jaką jest NATO, uznał, że tworzą go państwa członkowskie, nie zaś tylko ich armie, po drugie zaś, że należność wypłacana żołnierzowi zawodowemu poza granicami RP z tytułu wykonywania obowiązków służbowych w tejże jednostce organizacyjnej NATO na stanowisku przeznaczonym dla Polaka nie jest należnością zagraniczną członka służby zagranicznej. Kontynuując, skarżący podnieśli, że w zaskarżonych decyzjach przyjęto wbrew brzmieniu art. 3 ustawy o służbie zagranicznej, że żołnierz zawodowy nie może być członkiem służby zagranicznej, albowiem takowy przymiot przysługuje wyłącznie pracownikom w rozumieniu Kodeksu pracy. W ocenie skarżących pogląd ten jest absurdalny, gdyż art. 2 ust. 2 tej ustawy stanowi o pracownikach zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, lecz art. 3, który stanowi lex specialis w stosunku do art. 2 ust. 2, wyraźnie zalicza żołnierzy zawodowych do grona członków służby zagranicznej. Za pozbawiony podstaw prawnych uznali też skarżący pogląd, że nie jest placówką zagraniczną stałe polskie przedstawicielstwo przy jednostce organizacyjnej Sojuszu Północnoatlantyckiego w ten sposób skonstruowane, iż na mocy porozumień międzynarodowych Państwa Członkowskie NATO gwarantują polskim żołnierzom podlegającym służbowo Ministrowi Obrony Narodowej pewne stanowiska, czy grupę stanowisk w siedzibie jednostki organizacyjnej NATO na stałe. W ocenie skarżących każdy ze służących tak żołnierzy jest stałym przedstawicielem Szefa Sztabu Generalnego WP przy tejże organizacji. Powyższe wynika wprost z decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2001 r. o wyznaczeniu skarżącego na takie stanowisko, gdzie wyraźnie określono, że miejscem pełnienia służby jest polskie przedstawicielstwo stałe przy jednostce organizacyjnej NATO w Królestwie Belgii. Z kolei tak skonstruowane przedstawicielstwo spełnia definicję polskiej placówki zagranicznej, gdyż istnieje element podległości służbowej organowi polskiemu oraz wykonywania zadań w rządowej organizacji międzynarodowej, a zatem spełnione są obie przesłanki określone w art. 4 pkt 2 ustawy o służbie zagranicznej w związku z § 2 ust. 1 lit a i b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa. Skarżący podnieśli, że naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 110 updof nosiło znamiona rażącego naruszenia prawa, albowiem organy obu instancji dokonały wykładni tego przepisu niezgodnie z jego brzmieniem, a zatem contra legem. Nie jest rzeczą organów podatkowych – jak to nazwali skarżący – poprawianie ustawodawcy, a zatem nie przysługuje im prawo obciążać podatników skutkami tego, że ustawodawca nie zawsze ustanawia przepisy korzystne dla tych organów. W konkluzji za nieporozumienie uznali skarżący nazywanie należności zagranicznej – dodatkiem zagranicznym. Końcowo, skarżący wskazali, że nie powinno ujść uwagi sądu z uwagi na jednolitość i przejrzystość prawa podatkowego a także jednolitość jego stosowania, że pogląd zaprezentowany w skardze podzielił Dyrektor Izby Skarbowej w B., a także sądy administracyjne. Skarżący wnieśli o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji bądź, 2. uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji bądź, Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] 2009 r. skarżący podtrzymali zarzuty i wnioski skargi, wyrażając jednocześnie stanowisko, że wbrew twierdzeniu Dyrektora Izby Skarbowej, zaskarżona decyzja nie dotyczy tego samego zagadnienia co prawomocna decyzja, co do której WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 583/06 oddalił skargę, gdyż zaskarżona została decyzja o odmowie stwierdzenia nadpłaty za 2004 r., a nie sprawa dotycząca określenia wysokości zobowiązania podatkowego za ten rok, a to oznacza, że nie zachodziła ani tożsamość spraw administracyjnych, ani sądowo – administracyjnych. Skarżący odwołując się do zasad konstytucyjnych wyrażonych w art. 2, art. 216 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej podkreślili, że przepisy należy wykładać ściśle tj. zgodnie z ich brzmieniem, głównie z użyciem wykładni językowej. Skarżący wskazali także, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 110 updof został zmieniony z dniem 1 stycznia 2005 r. i że w żadnym razie nie można przyjąć że była to zmiana czy to uściślająca czy doprecyzowująca dotychczasowe brzmienie przepisu. W ocenie skarżących takie działania tj. doprecyzowywanie przepisów z mocą wsteczną naruszałoby zasadę lex retro non agit i tym samym konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa. Dyrektor Izby Skarbowej, w piśmie procesowym z dnia [...] 2009 r. podtrzymując dotychczasowe stanowisko, podkreślił, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] określająca D. i W. małżonkom J. zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie [...] zł. oraz stwierdzającej nadpłatę w tym podatku za 2004 r. w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynika sprawy (lit. a) lub przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający nie dostrzegł, by objęta skargą decyzja naruszała prawo w wyżej określonym zakresie, co z kolei pozwala na konstatację, że skarga podatnika okazała się nieuzasadniona. Skarga dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nie uwzględniającej odwołania od decyzji tego organu odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] określającej D. i W. małżonkom J. zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie [...] zł. oraz stwierdzającej nadpłatę w tym podatku za 2004 r. w wysokości [...] zł. Zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy wydał na podstawie art. 249 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Stosownie do tego przepisu organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba, że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4 (tj. dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną). W rozpatrywanym przypadku poza sporem jest okoliczność, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] określił D. i W. małżonkom J. zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie [...] zł. oraz stwierdził nadpłatę w tym podatku za 2004 r. w wysokości [...] zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], a skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/GL 583/06. W uzasadnieniu tego wyroku sąd administracyjny odniósł się m.in. do zarzutu podatników naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 110 updof, uznając go za nieuzasadniony. W skardze na powołaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. skarżący formułują zarzuty dotyczące zasadniczo decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., rozstrzygnięcia odwoławczego od tej decyzji oraz ww. wyroku WSA w Gliwicach. Zarzucają bowiem wydanie tych decyzji (wyroku) z rażącym naruszeniem prawa materialnego, w tym art. 21 ust. 1 pkt 110 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 3 oraz 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. nr 128, poz. 1403). Z treści skargi niezbicie zatem wynika, że podstawą prawną żądanie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu podatkowego był przepis art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w świetle którego organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Również żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. podatnicy oparli o przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego powołany uprzednio przepis art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej formułuje wyraźny zakaz wszczynania postępowania podatkowego. Zgodnie z tą regulacją organ, do którego skierowano żądanie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji, nie miał innego wyjścia, jak wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania, co też uczynił. W rozpatrywanym przypadku powagą rzeczy osadzonej objęte jest ustalenie, iż decyzja jest zgodna z prawem, a ściślej, że nie zawiera takich wad prawnych, które wymagałyby jej wyeliminowania z obrotu prawnego (nie każda bowiem wada pozwala sądowi na usunięcie decyzji z obiegu prawnego - art. 145 p.p.s.a.). W art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ustawodawca przewidział wyjątek od obowiązku wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania. Dotyczy to sytuacji, w której żądanie strony oparte zostało na przepisie art. 247 § 1 pkt 4, tj. gdy decyzja ostateczna dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zauważyć trzeba, że w odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji strona zmieniła podstawę prawną żądania: z art. 247 § 1 pkt 3 na art. 247 § 1 pkt 4. Jednakże podatnicy nie wskazali, by w rozpatrywanym przypadku kwestia określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. została rozstrzygnięta inną decyzją niż Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. Wydaje się, że odmienne rozstrzygnięcia innych organów podatkowych w innych indywidualnych sprawach podatnicy mylnie uznali za rozstrzygnięcia odpowiadające dyspozycji art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Tymczasem przepis ten dotyczy sytuacji uprzedniego rozstrzygnięcia tej samej sprawy podatkowej wobec tych samych podatników inną decyzją ostateczną. W piśmie procesowym z dnia [...] 2009 r. skarżący podtrzymali zarzuty i wnioski skargi, wyrażając jednocześnie stanowisko, że wbrew twierdzeniu Dyrektora Izby Skarbowej, zaskarżona decyzja nie dotyczy tego samego zagadnienia co prawomocna decyzja, co do której WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 583/06 oddalił skargę, gdyż zaskarżona została decyzja o odmowie stwierdzenia nadpłaty za 2004 r., a nie sprawa dotycząca określenia wysokości zobowiązania podatkowego za ten rok, a to oznacza, że nie zachodziła ani tożsamość spraw administracyjnych, ani sądowo – administracyjnych. Nie podzielając słuszności tej argumentacji Sąd pragnie zwrócić uwagę, że decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r., utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. rozstrzygnięta została w sposób ostateczny kwestia wysokości zobowiązania podatkowego małżonków J. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. (organy dokonały określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a jednocześnie stwierdziły nadpłatę), a sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem potwierdził poprawność tego stanowiska. W tych okolicznościach, stosownie do treści art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej niedopuszczalne byłoby wszczęcie przez organ podatkowy postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.