II OSK 64/11

Sygn. akt II OSK 64 / 11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z o. o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 72/10 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o. o. w T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. II OSK 64 / 11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] Spółki z o. o. w T. (zwanej dalej również Spółką) na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy i § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869- zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.) stwierdził u G. M. chorobę zawodową obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy- zespół cieśni w obrębie nadgarstka, ujętej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w ww. rozporządzeniu. Organ administracyjny wskazał, iż z przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego wynika, że G. M. była zatrudniona na stanowisku szwaczki, następnie konserwatora lamp na powierzchni, właścicielką sklepu, a od 2002 r. do chwili obecnej w [...] Spółka z o.o. w T. na stanowiskach szwaczki oraz krojczej. Pracując jako szwaczka, strona wykonywała czynności obciążające kończyny górne wymagające częstych ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych, co stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej w postaci cieśni w obrębie nadgarstka. Powyższa choroba zawodowa została rozpoznana u G. M. w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach z dnia 6 maja 2009 r. oraz w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Sosnowcu z dnia 9 września 2009 r. W wyniku wniosku [...] o uzupełnienie materiału dowodowego o kompletną dokumentację medyczną strony oraz o uzupełnienie wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego organ zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu o wydanie orzeczenia lekarskiego. W orzeczeniu z dnia 9 września 2009 r. Instytut rozpoznał u G. M. chorobę zawodową, opierając swoją diagnozę o obraz kliniczny, analizę dokumentacji medycznej i sposób wykonywania pracy zawodowej, ocenę ortopedyczną i neurologiczną, jak również wynik badania EMG. Kolejnego wniosku Spółki o uzupełnienie dokumentacji medycznej pracownicy z lat 1983- 2008, a następnie wystąpienie do jednostki orzeczniczej o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego organ nie uwzględnił, gdyż uznał, że zmierza on wyłącznie do wydłużenia postępowania. Zdaniem organu orzeczenia lekarskie nie budzą wątpliwości, gdyż wydano je na podstawie dokumentacji pracownicy, zostały poprzedzone stwierdzeniem charakterystycznego obrazu klinicznego i neurologicznego choroby wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Po rozpoznaniu odwołania Spółki od powyższej decyzji, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 i 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, wskazując, że sposób wykonywania pracy stwarzał ryzyko powstania choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Równocześnie organ podkreślił, że pracownica była badana w dwóch jednostkach medycznych, a lekarze tych jednostek rozpoznali u niej chorobę wskazaną w pozycji 20.1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. i uznali, że w jej rozwoju znaczącą rolę odegrał sposób wieloletniego wykonywania pracy. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Spółka z o.o., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem prawidłowego ustalenia okresu pracy G. M. w narażeniu zawodowym w poszczególnych zakładach pracy oraz zebrania i dołączenia do akt pełnej dokumentacji medycznej jej dotyczącej, zwłaszcza z okresu poprzedzającego zatrudnienie w Spółce i przeprowadzenia na jej podstawie opinii biegłych z zakresu neurologii oraz ortopedii celem jednoznacznego wyjaśnienia przyczyn powstania spornej choroby. Ponadto Spółka zarzuciła decyzji naruszenie art. 138 §1 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 §1 k.p.a., a także art. 80 k.p.a. oraz naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez niepodjęcie działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż prawidłowo zastosowano w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Wskazując na definicję choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy oraz podstawę wydania decyzji w sprawie (§ 8 ust. 1 w związku z § 5 ww. rozporządzenia) Sąd podkreślił, że u G. M. stwierdzono chorobę zawodową obwodowego układu nerwowego, wywołaną sposobem wykonywania pracy w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, ujętą w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Strona była poddana badaniom w dwóch uprawnionych jednostkach orzeczniczych, które w swoich orzeczeniach, wydanych w oparciu o wyniki stosownych badań neurologicznych i ortopedycznych, rozpoznały u niej powyższą chorobę, stwierdzając, że znaczącą rolę w rozwoju tego schorzenia odegrał sposób wykonywania przez nią pracy związany z wymuszoną pozycją ciała i powtarzalnością motoryczną oraz nadmiernym obciążeniem stawów nadgarstkowych. Sąd wskazał, że G. M. pracowała w narażeniu na czynnik patogenny w postaci sposobu wykonywania pracy. Okres jej pracy w narażeniu zawodowym zakończył się z dniem 1 listopada 2008 r., kiedy została przeniesiona na stanowisko krojczego, jednakże okoliczność ta nie miała zdaniem Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze bowiem w orzeczeniu placówki medycznej drugiego szczebla (podobnie jak w karcie oceny narażenia zawodowego) podano wyraźnie, że okres narażenia zawodowego trwa "do nadal", wskazując jedynie, iż od 1 listopada 2008 r. pracownica jest zatrudniona na stanowisku "z mniejszym obciążeniem kończyn górnych", co nie jest wszak tożsame z brakiem takiego obciążenia. Po drugie gdyby nawet przyjąć, że narażenie zawodowe trwało tylko do 1 listopada 2008 r., to dokumenty dołączone do akt sprawy potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości, że wyżej wymieniona pracowała w tym narażeniu wcześniej, to jest co najmniej od kwietnia 2002 r. Nie ma przy tym znaczenia, że w czasie od 8 kwietnia 2002 r. do 31 grudnia 2006 r. pracowała w wymiarze ¾ etatu. Samego faktu pracy w narażeniu zawodowym Spółka nie kwestionowała. Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak jest podstaw do podważenia prawidłowości opinii placówek orzeczniczych. Lekarze jednostek obu szczebli wydali, bowiem jednobrzmiące orzeczenia stwierdzające istnienie choroby zawodowej. Organ jest takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że stwierdzona choroba pojawiła się po rozpoczęciu przez uczestniczkę postępowania pracy w narażeniu zawodowym, zaś skarżąca Spółka nie uzasadniła w żaden sposób, dlaczego - wbrew stanowisku jednostek orzeczniczych obydwu szczebli- sześciomiesięczny okres takiej pracy miałby być niewystarczający do jej powstania. Sąd pierwszej instancji zwrócił również uwagę, że w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach podano wyraźnie, iż zawartą w nim diagnozę ustalono po przeprowadzeniu diagnostyki różnicowej wykluczającej inne (czyli pozazawodowe) czynniki ryzyka. W skardze, jak również w dokumentach dołączonych do akt sprawy brak jest jakichkolwiek informacji prowadzących do odmiennego wniosku, aby uczestniczka postępowania była eksponowana i to zarówno na czynniki pozazawodowe, jak i na czynniki związane z wykonywaniem pracy u poprzednich pracodawców, gdzie pracowała w charakterze konserwatora lamp oraz jako właścicielka sklepu. O pracy w narażeniu można natomiast mówić jedynie w odniesieniu do lat 1978- 1980, kiedy była zatrudniona w [...] Spółdzielni Pracy [...] w K. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 132 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Spółka z o.o. w T, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a to: 1. § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez nie podjęcie działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego i nie zwrócenie się o wydanie uzupełniającego orzeczenia na jego podstawie, 2. § 6 ust. 1 i 2 wskazanego rozporządzenia, polegające na przyjęciu, iż wydanie przez jednostki orzecznicze orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej na podstawienie pełnego materiału dowodowego, nie zawierającego pełnej dokumentacji medycznej i nie wypełnienie przez lekarzy dyspozycji przepisu ust. 2 tego paragrafu, stanowi jego odpowiednie zastosowanie; II. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 62 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie skompletowania dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy, tj. kompletnej dokumentacji medycznej oraz właściwie sporządzonych ocen narażenia zawodowego w pozostałych zakładach pracy; 2. art. 106 § 3 i 5 powołanej ustawy w zw. z art. 233 § 1 i 231 k.p.c. przez ich niezastosowanie i dokonanie oceny złożonych w sprawie dowodów z dokumentów w sposób przekraczający granice swobodnej oceny dowodów; 3. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, będącą wynikiem braku skontrolowania, czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracji zgodnie ze stanem rzeczywistym; 4. art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 art. 80 i art. 84 k.p.a.; 5. art. 135 p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie, tj. nie zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka odnośnie twierdzeń Sądu, że rozpoczęcie leczenie przez G. M. na zespół cieśni w obrębie nadgarstka zaledwie po 6 miesiącach od rozpoczęcia pracy w Spółce jest niewystarczające do formułowania twierdzeń o naruszeniu zasady wynikającej z art. 7 i art. 77 k.p.a., stwierdziła, że z medycznego punktu widzenia zaledwie dwuletni okres wykonywania pracy związanej z monotypią ruchów i ewentualnym przeciążeniem w zakresie nadgarstków jest zdecydowanie niewystarczający do zaindukowania obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Okres ten powinien wynosić minimum 3- 5 lat. Mając na uwadze okoliczność, iż G. M. leczy się neurologicznie od grudnia 2002 r., a także, iż w latach 2002- 2008, przebywała na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, należy uznać, iż rozpoznane schorzenie ma etiologię samoistną. Zdaniem strony skarżącej z dokumentacji sprawy w żaden sposób nie wynika, aby organy i placówki lekarskie dysponowały pełnym materiałem dowodowym, w tym obejmującym dokumentację medyczną, a która wbrew wnioskom skarżącej nie została zebrana w sprawie. W treści orzeczenia lekarskiego stwierdzono jedynie lakonicznie, iż rozpoznano u badanej chorobę zawodową w oparciu o obraz kliniczny, analizę dokumentacji medycznej i sposób wykonywania pracy zawodowej, ocenę neurologiczną i ortopedyczną. Tymczasem organ nie zażądał wyjaśnienia przez lekarzy orzeczników rozbieżności pomiędzy wydaną przez nich opinią a treścią zebranej dokumentacji, w szczególności nie zażądał wyjaśnienia, jaki wpływ lub związek z powstaniem choroby mogła mieć przebyta w 1996 r. ciąża oraz podjęcie leczenia niedługo po podjęciu pracy w Spółce. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 62 pkt 1 p.p.s.a. Skarżąca Spółka upatruje naruszenie tej normy w tym, iż zaniechano skompletowania dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy, wskazując na brak kompletnej dokumentacji medycznej oraz na brak właściwie sporządzonych ocen narażania zawodowego w pozostałych zakładach pracy. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby nie zostały dołączone niezbędne do rozpoznania sprawy dokumenty. Sąd pierwszej instancji procedował w oparciu o akta administracyjne przekazane przy skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wprawdzie skarżąca konsekwentnie negowała fakt zebrania w sprawie całej dokumentacji medycznej swojej pracownicy, jednakże zwraca uwagę fakt, że taki wniosek wnoszącej kasację Spółki został przez organ uwzględniony, a kolejne wnioski nie precyzują, jakich jeszcze mających wpływ na wynik sprawy dokumentów w ocenie skarżącej brak w sprawie. Z tych też względów, wskazywanych w zarzucie dokumentów nie można było uznać za "niezbędne do rozpoznania sprawy" ani też jako "innych dowodów", skoro nie stanowiły one podstawy wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a organ I instancji stwierdził wprost, że nie uwzględnił żądania pełnomocnika strony skarżącej ich dołączenia jako nieistotnego dla prowadzonego postępowania administracyjnego i służącego wyłącznie jego przedłużaniu. Nie można było również podzielić zarzutu naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 i art. 231 k.p.c. W tym zakresie zauważyć trzeba, iż podstawę orzekania dla sądu administracyjnego stanowi art. 133 § 1 in principio p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, iż podstawą wydanego orzeczenia są zawsze akta sprawy. Sąd może również na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzić z urzędu, jak i na wniosek dowód z dokumentów, jednakże postępowanie to ma charakter uzupełniający i ograniczony do sytuacji opisywanych w tym przepisie. Wymaga jednak podkreślenia, iż użycie zwrotu "może" wskazuje na uprawnienie, a nie obowiązek sądu do przeprowadzenia takiego dowodu. Niedopuszczalnym jest również kwestionowanie za pomocą tego przepisu poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3. Warszawa 2009, str. 305). W związku z powyższym za pozbawione zasadności należało uznać twierdzenia strony skarżącej o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji swobodnej oceny dowodów, do której zresztą wskazane w zarzucie przepisy się nie odnoszą oraz o obowiązku zastosowania norm prawnych w kształcie przedstawionym w skardze kasacyjnej. Przechodząc do zarzutów błędnej, zdaniem skarżącej Spółki, oceny Sądu pierwszej instancji o zgodności z przepisami prowadzonego przez organy administracyjne postępowania, stwierdzić należało, iż w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie podniesiono żadnych takich okoliczności sprawy, które by pozwalałyby na zakwestionowanie oceny przyjętej w skarżonym wyroku. Za dowolne, pozbawione jakiejkolwiek zasadności należało uznać twierdzenia strony skarżącej dotyczące zaistnienia minimalnego okresu (zdaniem Spółki 3- 5 lat) pomiędzy wstąpieniem narażania zawodowego, a stwierdzeniem choroby zawodowej, jak również związku przyczynowego przebytej przez pracownicę ciąży, czy podjętego leczenia w niedługim okresie po podjęciu pracy ze zdiagnozowaną u pracownicy chorobą zawodową. Za trafne uznać trzeba stanowisko zaprezentowane w skarżonym wyroku, że Spółka nie powołała się na żadne opinie lekarskie, literaturę przedmiotu ani jakiekolwiek inne źródła naukowe mogące wskazywać na inny, niż ustalony w sprawie okres pracy w warunkach narażenia. Polemika w tym zakresie z przyjętymi w wyroku ustaleniami organu, którego wiedza pochodzi z opinii uprawnionych do orzekania o chorobie jednostek medycznych, mających co wielokrotnie podkreślano w sprawie charakter opinii biegłego, pozostaje nieuprawniona. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej podzielić należało także stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o związaniu organu orzeczeniem lekarskim, o ile spełnia ono wymogi konieczne z punktu widzenia art. 84 k.p.a. Nie zostały przedstawione w niniejszej skardze kasacyjnej żadne takie okoliczności, które by pozwalały na skuteczne poddanie w wątpliwość wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. W prowadzonym postępowaniu wykluczono zaistnienie innych niż zawodowe czynników, a w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań rozpoznano u badanej chorobę zawodową, wskazując na znaczącą rolę w jej rozwoju sposobu wykonywania przez nią pracy związaną z wymuszoną pozycją ciała i powtarzalnością motoryczną oraz nadmiernym obciążeniem stawów nadgarstkowych. Z kolei ustalenie, że G. M. pracowała w narażeniu na czynnik patogenny, pozwalało bez wątpienia na stwierdzenie u niej choroby zawodowej. Wobec spełnienia przesłanek ustawowych choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy organ był zobowiązany do podjęcia takiego jak kontrolowane w sprawie rozstrzygnięcie, a ocena Sądu pierwszej instancji w tym zakresie była prawidłowa. Nie można także było przyjąć, iż brak dokumentacji medycznej z całego okresu zatrudnienia strony oraz pozostałych ocen narażenia zawodowego, miał istotny wpływ na wynik sprawy i dezawuował wydane w sprawie orzeczenia lekarskie zgodnie z art. 6 ust. 1 w związku z ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., skoro zarówno organ, jak i jednostki medyczne orzekające w sprawie znały przebieg pracy zawodowej strony. Nie można było także podzielić twierdzeń strony skarżącej o konieczności zwrócenia się o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia). Zauważyć przede wszystkim należało, iż orzeczeniem wydanym w świetle tego przepisu było orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 9 września 2009 r., o wydanie którego zwrócił się organ I instancji, wskazując w tym zakresie na wątpliwości skarżącego zakładu pracy. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wskazał w wydanym orzeczeniu kategorycznie, że stwierdzona choroba zawodowa jest związana przyczynowo ze sposobem wykonywania pracy w latach 2002- 2008 r., a więc w czasie zatrudnienia w skarżącej Spółce. Wobec tak jednoznacznego stwierdzenia, organ nie miał podstaw, do dalszego poszukiwania, odmiennych niż stwierdzonych w tym orzeczeniu lekarskim, innych przyczyn wystąpienia choroby zawodowej. W związku z powyższym za bezzasadne należało uznać podniesione w kasacji zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. oraz zarzut naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W konsekwencji powyższego, wobec nie zakwestionowania skutecznie prawidłowości oceny Sądu pierwszej instancji za chybiony uznać należało zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn oraz wobec niestwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił wniesioną skargę kasacyjną.