I OSK 1991/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 222/10 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 września 2010 r., po rozpoznaniu skargi B. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że B. J., pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w K. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za okres od 2006 do 2008 roku, powołując się na wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 953/07. Wraz z wnioskiem skarżący przedłożył oświadczenia mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za lata 2006 - 2008. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w K. wyjaśnił skarżącemu, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2005 r. nr 226, poz. 2246), z dniem 1 stycznia 2006 r. pozbawiono emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Komendanta Powiatowego Policji w K., B. J. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, który po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc, że prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wynika z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.). Literalne brzmienie tego przepisu odnosi się jednak wyłącznie do policjantów, a nie do emerytów policyjnych. Prawa emerytów reguluje ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Organ podniósł również, że sytuacji prawnej emerytów i rencistów policyjnych nie zmieniło wejście w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które stanowiło wykonanie delegacji ustawowej z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji. Organ podkreślił, że rozporządzenie to w § 8, przyznawało równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego również emerytom i rencistom, ale na podstawie wyłącznie tego przepisu wspomniane kategorie osób nie mogły nabyć prawa do tego równoważnika, gdyż nabycie prawa następuje wyłącznie w drodze ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis § 8 został następnie uchylony rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które weszło w życie od dnia 1 stycznia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r., sygn. U 4/08, stwierdzający zgodność z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej wskazanej powyżej nowelizacji. W skardze na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, B. J. zarzucił wydanej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 12 rozporządzenia MSWiA z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (MP nr 46, poz. 708) przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez organ, że skarżący jako emeryt policyjny nie nabył prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględniając skargę wskazał, że skarżący od dnia [...] kwietnia 1994 r. przebywa na emeryturze. Uprawnienie przyznania równoważnika pieniężnego zostało skarżącemu nadane, w oparciu o przepis § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. 2002 r. nr 100, poz. 919, ze zm.). Stosownie do wymienionego §8 "przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 53, poz. 214, ze zm.)". Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. jednakże zmieniono to rozporządzenie – uchylono m.in. dotychczasowy § 8. Rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. Biorąc pod uwagę ogólną zasadę intertemporalną lex posteriori derogat legi priori, nie może- zdaniem Sądu Wojewódzkiego- budzić wątpliwości, że tożsame z przedmiotowym stany faktyczne, powstałe po dacie 1 stycznia 2006 r. nie mogły już korzystać z dobrodziejstwa tego przepisu, albowiem, odpadła podstawa prawna przyznawania uprawnienia w postaci równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że polskiemu prawu znana jest instytucja tzw. "praw dobrze nabytych", na którą powołuje się również pośrednio skarżący wywodząc, że mimo zmiany stanu prawnego stosunki administracyjne już powstałe trwają nadal. Odnosząc się do kwestii mocy wiążącej regulacji, sąd wskazał, iż w realiach niniejszej sprawy delegacja ustawowa dla wydania rozporządzenia, o którym mowa powyżej wynikała wprost z treści art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz. U. z 2007r. nr 43, poz. 277, ze zm.).W przywołanym artykule ustawodawca przewidział, jako jeden z elementów, w oparciu o które powinno było być wydane rozporządzenie, m.in. wskazanie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. Sąd przypomniał, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. w przepisach przejściowych nie uchylało orzeczeń, które weszły już do obrotu prawnego. Na taką też okoliczność wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. , sygn. I OSK 953/07 (ONSAiWSA 2009/4/77). Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. nie zawierał żądania przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, co upoważniałoby organ do skonkretyzowania tego prawa w drodze decyzji administracyjnej. Wniosek ten dotyczył natomiast wypłaty równoważnika już przyznanego. W takiej sytuacji, należało zdaniem Sądu przyjąć, że skarżący domagał się realizacji decyzji już wydanej – ostatecznej i prawomocnej. Jeżeli jednak organ administracyjny powziął wątpliwości, co do żądania skarżącego, winien był, działając zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, wezwać go do jego sprecyzowania. Nie wyjaśniając tego orzekł w przedmiocie, którego skarżący w piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r. w ogóle nie określił. Dlatego też, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego w K. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego: 1) art.145 §1 pkt 1 lit.c. ustawy p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi, mimo że wydane w sprawie decyzje nie naruszały innych przepisów postępowania, a także nie naruszały przepisów prawa materialnego, gdyż zostały wydane zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin ( Dz.U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) oraz z art. 91 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jedn. Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) i §3 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ( Dz.U. Nr 100, poz. 919); 2) naruszenie art.151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo podstaw do jej uwzględnienia. Powołując się na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., gdyż nie zachodziła żadna z wymienionych w tym przepisie podstaw do uwzględnienia skargi. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał, które przepisy postępowania zostały naruszone przez organ administracji. Ponadto Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał, że z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 91 ust. 2 ustawy o Policji wynikało, że jednym ze składników tego rozporządzenia miało być wskazanie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. Oznaczałoby to, że rozporządzenie, a nie ustawa, miało wskazywać podmioty uprawnione do tego równoważnika. Według skarżącego kasacyjnie błędny jest pogląd Sądu pierwszej instancji, że § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. " w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego", był źródłem uprawnienia emerytów policyjnych do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego skoro z ustawy nie wynikało uprawnienie emerytów i rencistów policyjnych do tego równoważnika pieniężnego. W skardze kasacyjnej podniesiono, że organy policyjne obu instancji dokonały analizy przepisów prawa i stwierdziły, że ani art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, ani art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin, a także żaden inny przepis rangi ustawowej nie dawał i nie daje ani emerytom, ani rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Powołując się na treść § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w skardze kasacyjnej wywodzono, że przyznanie uprawnienia następuje corocznie na okres 1 roku, nie następuje to z urzędu, lecz na wniosek, a postępowanie wszczyna złożenie oświadczenia mieszkaniowego. W skardze kasacyjnej wywodzono, że w świetle § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. nie można mówić o pozostawaniu w obrocie prawnym decyzji wydanych w latach 2002 i 2004 i wywoływaniu przez nie skutków prawnych w okresie późniejszym, niż lata których dotyczyły. . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej dalej, jako p.p.s.a, skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada wymogom wskazanego przepisu. W skardze kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia przepisów: art.145 §1 pkt 1 lit.c i art.151 p.p.s.a. błędnie postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, podczas, gdy wskazane przepisy są przepisami postępowania, o których mowa w art.174 pkt 2 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że podstawą skargi kasacyjnej jest art.174 pkt 2 p.p.s.a. Wymaga też przypomnienia, że podstawą skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania i powołując się na podstawę określoną w art.174 pkt 2 p.p.s.a., w prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis ustawy, w oparciu o którą proceduje sąd administracyjny i wykazać, że uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie wskazano oprócz art.145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art.151 p.p.s.a. żadnego przepisu postępowania, któremu miałby uchybić Sąd pierwszej instancji. Z treści art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w sposób oczywisty wynika, że obejmuje on jedynie takie sytuacje, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłby wyrok o innej treści. Tymczasem autor skargi kasacyjnej złożonej w rozpoznawanej sprawie wiąże naruszenie art.145 §1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. z przepisami prawa materialnego i wskazuje, że Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję mimo, że zostały one wydane zgodnie z art.29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin oraz z art.91 ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W tej kwestii zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku regulacje prawne dotyczące równoważnika za remont lokalu dla emerytów i rencistów policyjnych i wywiódł, że zmiana rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie miała wpływu na uprawnienia emerytów i rencistów wynikające z ostatecznych decyzji o przyznaniu im tego uprawnienia. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest trafne. Decyzja Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] maja 1998 r. przyznająca B. J. równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, jak wynika z jej treści, została wydana na podstawie art.91 ust.1 ustawy o Policji oraz §9 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania ( M.P. Nr 76, poz. 708). Według §12 wymienionego zarządzenia emerytom i rencistom policyjnym przyznaje się równoważniki pieniężne za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego lub za brak lokalu mieszkalnego w wysokości określonej w niniejszym zarządzeniu. Zarządzenie, którego przepisy były podstawą przyznania równoważnika w niniejszej sprawie, zostały wprawdzie uchylone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania ( Dz.U. Nr 106, poz. 1212), lecz uprawnienie emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika za remont lokalu zostało utrzymane. Również rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w §8 przewidywało uprawnienia emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika za remont lokalu. Należy zauważyć, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych dnia 28 grudnia 2005 r. ( DZ.U. Nr 266, poz.2246) zmieniające wskazane wyżej rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., wprawdzie uchyliło §8, lecz nie zawierało żadnych regulacji prawnych dotyczących równoważników przyznanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Rozporządzenie nowelizujące nie zawierało też postanowień o działaniu nowych przepisów z mocą wsteczną. Bezspornym jest zarówno to, że z dniem 1 stycznia 2006 r. utracił moc przepis na podstawie, którego emeryci i renciści policyjni otrzymywali równoważnik za remont lokalu, jak również i to, że nowa regulacja prawna nie zawiera żadnych postanowień dotyczących losu decyzji administracyjnych wydanych na podstawie dotychczasowego stanu prawnego. Skoro tak, to decyzje te nadal wiążą, mimo że przestała istnieć podstawa prawna uzasadniająca ich wydanie. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić w sposób generalny poprzez wprowadzenie przez ustawodawcę określonej normy intertemporalnej bądź w drodze aktu o charakterze indywidualnym. Dopóki decyzja ostateczna, bo taką jest decyzja, na mocy której został przyznany stronie równoważnik za remont lokalu, pozostaje w obrocie prawnym i nie zostanie zweryfikowana ( art.16 §1 zd.2 K.p.a.), to wywołuje określone skutki prawne. Uwzględnić też należy, że decyzja o przyznaniu równoważnika została wydana, gdy B. J. był już na emeryturze. Odnosząc się natomiast do zarzutu Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt.1 lit.c i art. 151 P.p.s.a., gdyż zaskarżonym wyrokiem uchylił decyzje organów Policji obu instancji, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał naruszenia, których to przepisów postępowania dopatrzył się w działaniu organów, stwierdzić trzeba że zarzut ten jest trafny. Sąd pierwszej instancji, uchylając wydane w sprawie decyzje powinien wskazać, jakim dokładnie przepisom uchybił organ administracyjny oraz wykazać, jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Tymczasem Sąd pierwszej instancji nie wskazał konkretnych przepisów postępowania, których naruszenie skutkowało uchyleniem decyzji organów obu instancji i ograniczył się tylko do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. To uchybienie nie jest jednak tożsame z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a., lecz mogłoby być zakwestionowane przez podniesienie zarzutu naruszenia art.141 §1 p.p.s.a., czego jednak w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Inna rzeczą jest natomiast, czy to uchybienie Sądu pierwszej instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymaga też podkreślenia, że słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wniosek B. J. z dnia [...] grudnia 2008 r. dotyczył wypłaty już przyznanego świadczenia decyzją, która nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, nie zaś wydania nowej decyzji o uprawnieniu do równoważnika za remont lokalu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.