I SA/Po 479/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej– organu upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania interpretacji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...]), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/ W. Zygmont /-/ K. Wolna-Kubicka /-/. St. Małek W dniu 8 stycznia 2008 r. Spółka z o.o. "A" z siedzibą w P. wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu – upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla czynności wykonywanych na rzecz przewoźników powietrznych oraz innych podmiotów wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Wnioskodawczyni przedstawiła wskazanemu organowi podatkowemu następujące okoliczności faktyczne, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. "A" sp. z o.o. jest podmiotem gospodarczym świadczącym usługi związane z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz innymi usługami o podobnym charakterze, które świadczone są na rzecz przewoźników powietrznych oraz innych podmiotów wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Spółka dostarcza także towary służące zaopatrzeniu środków transportu lotniczego, używanych głównie do wykonywania transportu międzynarodowego. W związku z przedstawionymi wyżej okolicznościami "A" sp. z o.o. zadała organowi podatkowemu następujące pytania: po pierwsze - czy świadczenie określonego rodzaju usług, wymienionych w art. 83 ust. 1 pkt 8, 13, 16, 18 ustawy o podatku od towarów i usług oraz dostawy towarów na rzecz przewoźników powietrznych oraz innych podmiotów wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, oznacza, że zastosowanie tych przepisów dotyczy przewoźników, którzy wykonują zarówno przewozy międzynarodowe, jak i przewozy krajowe? Po drugie - czy zastosowanie 0% stawki VAT jest możliwe, jeśli przewoźnik powietrzny lub inny podmiot wykonuje ok. 51% przewozów międzynarodowych, a pozostałe przewozy wykonuje w kraju? Po trzecie - jakiego rodzaju dokumentacja od przewoźnika powietrznego, bądź innego podmiotu wykonującego przewozy jest potrzebna dla uwiarygodnienia wymogów określonych w przepisie, że jest to podmiot wykonujący głównie przewozy w transporcie międzynarodowym? Po czwarte - jak należy rozumieć sformułowanie "głównie", używane przez ustawodawcę w cytowanych przez zainteresowany podmiot przepisach? W ocenie wnioskodawczyni, wątpliwości budzi brzmienie przepisu, które przypisuje stosowanie 0% stawki VAT w przypadku świadczenia wyżej wymienionych usług i dostaw towarów na rzecz określonego rodzaju podmiotów. Zdaniem Spółki, sformułowanie przepisu zezwalającego na zastosowanie 0% stawki VAT na określonego rodzaju usługi i dostawy towarów oznacza, iż dotyczy to przewoźników oraz innych podmiotów wykonujących w przeważającej części (głównie) przewozy w transporcie międzynarodowym, ale dotyczy to także przewozów krajowych. Zatem status kontrahenta - odbiorcy świadczonych usług zadecyduje o możliwości zastosowania 0% stawki VAT. Jeśli odbiorcą będzie przewoźnik wykonujący tylko przewozy krajowe, zastosowanie stawki obniżonej nie będzie możliwe. Jeśli natomiast odbiorcą będzie przewoźnik, który wykonuje zarówno przewozy krajowe, jak i przewozy międzynarodowe (przy czym te drugie powinny stanowić część przeważającą) wówczas zastosowanie stawki obniżonej będzie możliwe. Zdaniem wnioskodawczyni, dla zastosowania tego przepisu nie ma znaczenia, czy będzie świadczona usługa bądź dostawa towaru na rzecz tylko przewozu krajowego, bądź tylko przewozu międzynarodowego, bądź przewozu łączonego. Sam status kontrahenta – odbiorcy usługi (wykonującego głównie przewozy międzynarodowe) zadecyduje o możliwości zastosowania stawki VAT 0%. Ponadto zainteresowana uważa, iż dla udokumentowania, jakimi przewoźnikami są kontrahenci - odbiorcy usług (czy wykonują głównie przewozy międzynarodowe), winni oni przedstawić Spółce oświadczenie w tym zakresie, które będzie wystarczającym dokumentem dla spełnienia wymogu z art. 83 ust. 2 ustawy. Odnosząc się z kolei do rozumienia wyrażenia "głównie", użytego przez ustawodawcę w art. 83 ust. 1 pkt. 7, 8, 13, 16 i 18 ustawy o podatku VAT, wnioskodawczyni wskazała na znaczenie nadawane temu wyrażeniu w różnych słownikach języka polskiego. Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego, "głównie" oznacza "zwłaszcza", "przede wszystkim", "przeważnie". Zatem w ocenie Spółki, ilość transakcji czy wysokość obrotów, które osiągają przewoźnicy "głównie" - powinna dotyczyć przewozów międzynarodowych (51%), a w pozostałej części może dotyczyć przewozów krajowych. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał stanowisko "A" sp. z o.o. wyrażone w powyższym wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ podatkowy przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 1, art. 83 ust. 1 pkt.: 8, 13, 18 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), art. 2 pkt 10 ustawy z dni 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.) oraz art. 148 lit. e, f i g Dyrektywy Rady WE 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. WE L 347, s 1 ze zm.), stwierdzając, że w przypadku wykonywania czynności na rzecz przewoźników powietrznych oraz innych podmiotów wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% konieczna jest widocznie większa rola transportu międzynarodowego. Dokumentacja niezbędna do zastosowania powyższej stawki może zaś obejmować oświadczenia przewoźnika, wszakże pod warunkiem że w sposób jednoznaczny wskazuje na zachowanie warunków określonych w ustawie. Pismem nadanym dnia 22 kwietnia 2008 r. "A" sp. z o.o. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu do usunięcia naruszenia przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji. Spółka z o.o. "A" wniosła do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w terminie określonym w art. 53 § 2 in principio P.p.s.a., skargę na powyższą interpretację indywidualną. Strona, wnosząc o uchylenie tego aktu, zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 83 ust. 1 pkt. 8, 13, 16 i 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a ponadto art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy uznał zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie. W wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r. (I SA/Po 1382/08) tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną interpretację, z uwagi na uchybienie przez organ podatkowy trzymiesięcznego terminu do wydania tego aktu. W ocenie Sądu, w obrocie prawnym pojawiła się interpretacja prawna o treści stanowiska zajętego przez wnioskodawczynię, tzw. milcząca interpretacja. Sąd podzielił tym samym zapatrywania wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. (I FPS 2/08), że również w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej oznacza brak jego doręczenia w terminie trzech miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu zarzucono powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. po pierwsze – art. 3 § 1 i 2 pkt 4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na dokonaniu niewłaściwej kontroli organów administracji publicznej, polegające na błędnej wykładni art. 14d Ordynacji podatkowej - poprzez przyjęcie, że dniem wydania interpretacji jest data doręczenia stronie interpretacji i w związku z tym uznanie, że zaskarżona interpretacja nie została wydana w terminie przewidzianym w art. 14d Ordynacji podatkowej. Po drugie, skarżący zarzucił w.w. orzeczeniu błędne zastosowanie art. 146 § 1 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi w związku z art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej i uchylenie zaskarżonej interpretacji - chociaż rozstrzygnięcie organu podatkowego nie było dotknięte żadną z wad wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2010 r. (I FSK 905/09) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał tutejszemu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd drugiej instancji stwierdził, iż zarzuty kasacyjne okazały się słuszne, bowiem ich zasadność została potwierdzona uchwałą Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r. (II FPS 7/09), zgodnie z którą w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2009 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza braku jej doręczenia w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy. W wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.), sąd, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy tym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Natomiast nie obejmuje ona ocen dotyczących stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok tutejszego Sądu z dnia 15 stycznia 2009 r. (I SA/Po 1382/08) ze względów formalnoprawnych, tj. z uwagi na błędną ocenę w zakresie niedotrzymania przez Ministra Finansów trzymiesięcznego terminu na wydanie interpretacji indywidualnej (art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w skrócie: O. p.). W konsekwencji ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji powinien dokonać merytorycznej oceny legalności zaskarżonej interpretacji. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, należy wskazać, iż rozpoznawana sprawa dotyczy udzielenia przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług odnośnie do wysokości stawki podatku dla czynności wykonywanych przez skarżącą Spółkę na rzecz przewoźników powietrznych oraz innych podmiotów wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Stan faktyczny został przedstawiony we wniosku o interpretację i nie budzi wątpliwości. Sporna jest natomiast wykładnia przepisów art. 86 ust. 1 pkt. 8, 13, 16 i 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., w skrócie: u.p.t.u.) i ich zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym. Zdaniem strony skarżącej pojęcie wykonywania przewozów "głównie" w transporcie międzynarodowym oznacza sytuację, w której ponad 50% przewozów w sensie ilościowym, jak i jakościowym jest wykonywanych w tym transporcie. Natomiast w ocenie organu dla zastosowania 0% stawki i uznania, że przewozy są wykonywane głównie w transporcie międzynarodowym konieczne jest wystąpienie ich w "widocznej większości", a nie tylko w "większości". Wprawdzie przekroczenie 50% oznacza ponad połowę, a zatem stanowi większość, ale nie w każdym przypadku musi być to "widoczna większość". Należy zauważyć, że zarówno organ, jak i skarżąca Spółka powołują się na wyrok ETS z dnia 16 września 2004 r. C-382/02 (w sprawie Cimber Air AIS przeciwko Skatteministeriet), jednakże każda ze stron wyciąga z niego inne wnioski na poparcie swojego stanowiska. W podanym wyżej wyroku ETS stwierdził – po pierwsze – iż artykuł 15 pkt. 6, 7 i 9 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - powszechny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. WE L 145, str. 1 ze zm.), dotyczący zwolnienia z podatku od wartości dodanej pewnych transakcji dotyczących statków powietrznych używanych przez towarzystwa lotnicze obsługujące odpłatnie głównie ruch międzynarodowy należy interpretować w ten sposób, że określone w tych przepisach dostawy towarów i usług przeznaczone dla statków powietrznych używanych do lotów krajowych przez takie towarzystwa są zwolnione od podatku od wartości dodanej. Po drugie zaś, odnośnie określenia, czy towarzystwo lotnicze obsługuje odpłatnie głównie ruch międzynarodowy w rozumieniu w.w. art. 15 pkt 6, ETS uznał, że powinno być uważane za takie w każdym razie towarzystwo, którego działalność w dziedzinie obsługi ruchu krajowego odgrywa widocznie mniejszą rolę, aniżeli działalność międzynarodowa tego towarzystwa. Należy podkreślić, iż ETS uznał, że kompetencja do oceny zakresu działalności międzynarodowej i krajowej danego towarzystwa należy do sądów krajowych. W ramach tej oceny sądy mogą uwzględnić wszystkie czynniki, które wskazują na relatywne znaczenie danego rodzaju transportu, w szczególności przychód z działalności. W uzasadnieniu powyższego wyroku ETS podał - stawiając pytanie odnośnie drugiego zagadnienia - że sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, na podstawie jakich kryteriów można stwierdzić, czy dane towarzystwo lotnicze obsługuje głównie ruch międzynarodowy. ETS podkreślił, że wykładnia winna uwzględniać rozbieżności wynikające z różnych wersji językowych postanowienia będącego przedmiotem sporu. Wersje francuska, włoska, hiszpańska i portugalska art. 15 pkt 6 posługują się słowem "essentiellement" ("przede wszystkim") lub jego odpowiednikami, podczas gdy duńska, niemiecka, angielska i niderlandzka używają pojęć: "hovedsageligt", "hauptsächlich", "chiefly" i "hoofdzakelijk". W myśl tych ostatnich pojęć wspomniana regulacja dotyczyłaby towarzystw lotniczych, w przypadku których transport międzynarodowy jedynie przeważa nad transportem krajowym, podczas gdy w przypadku pierwszych wymienionych pojęć transport międzynarodowy musiałby stanowić niemal wyłączny przedmiot działalności tych towarzystw. Zdaniem ETS, z analizy tej wynika, że w każdym razie towarzystwa, których działalność w dziedzinie obsługi ruchu krajowego odgrywa widocznie mniejszą rolę aniżeli działalność międzynarodowa, należy uznać za towarzystwa obsługujące głównie transport w ruchu międzynarodowym. Jednakże – jak podkreślono wyżej – w każdym przypadku ocena zakresu działalności międzynarodowej i krajowej tych towarzystw należy do sądów krajowych. W ramach tej oceny sądy mogą uwzględnić wszystkie czynniki, które wskazują na relatywne znaczenie danego rodzaju transportu, w szczególności dochód z działalności. Biorąc pod uwagę powyższe, kierując się wskazaniami zawartymi w przywołanym wyroku, ETS należy stwierdzić, że dla oceny czy usługi są świadczone na rzecz przewoźników lub innych podmiotów wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym (dostawy służące zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych głównie do wykonywania transportu międzynarodowego) należy brać pod uwagę wszystkie czynniki, które pozwalają w sposób obiektywny ocenić charakter transportu. W związku z tym zasadne jest uwzględnienie takich kryteriów, jak: po pierwsze - zrealizowana liczba przewozów w transporcie międzynarodowym, a zrealizowana liczba przewozów w transporcie krajowym; po drugie - wpływy ze sprzedaży biletów w transporcie międzynarodowym, a wpływy ze sprzedaży biletów w transporcie krajowym; po trzecie - liczba faktycznych godzin wykonywanych w transporcie międzynarodowym, a liczba faktycznych godzin wykonywanych w transporcie krajowym. W świetle wyroku ETS są to tylko przykładowe czynniki (kryteria), które pozwalają na ocenę charakteru transportu. Powstaje przy tym pytanie, jaka wielkość w przypadku badania między innymi tych czynników pozwala na zaliczenie danego transportu do międzynarodowego. Według Słownika Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 1994r., tom I, s. 667) "głównie" to "przede wszystkim", "przeważnie", "zwłaszcza". Mając na uwadze powyższe należy przyznać rację stronie skarżącej, że przekroczenie połowy ocenianych czynników (według ETS można uwzględniać wszystkie czynniki, które wskazują na relatywne znaczenie danego rodzaju transportu, w szczególności dochód z działalności) uprawnia do przyjęcia, że transport ma charakter międzynarodowy. Ustalenie, że zrealizowana liczba przewozów w transporcie międzynarodowym stanowi ponad 50% wszystkich lotów, liczba faktycznych godzin wykonywanych w transporcie międzynarodowym przekracza 50% wszystkich godzin wykonywanych w transporcie, osiągnięty obrót (w tym wpływy z biletów) przekracza 50% całego osiągniętego obrotu oraz stwierdzenie powyżej 50% innych czynników - pozwala na obiektywną ocenę o wykonywanym głównie transporcie międzynarodowym. W ocenie Sądu, przekroczenie 50% w poszczególnych czynnikach (kryteriach) pozwala bowiem stwierdzić, że jest to widoczna większość. Należy podkreślić, iż właśnie wyliczenie - matematyczne - w zakresie poszczególnych czynników – wbrew twierdzeniom organu – pozwala na jednoznaczną, obiektywną ocenę charakteru transportu, a tym samym wyłącza dokonywanie oceny dowolnej, uznaniowej, trudnej z góry do przewidzenia, stwarzającej dla podatnika stan niepewności prawno-podatkowej. A contrario, zaakceptowanie stanowiska organu powoduje, że powstaje pytanie, od jakiej wielkości procentowej (60%, 70%, czy 80%) podatnik ma przyjmować, że ma prawo do stawki 0%. W warunkach demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) sytuacja taka byłaby nie do przyjęcia, dlatego Sąd zważył, iż wobec niejasnych, nieostrych pojęć zastosowanych przez ustawodawcę, organ winien podać jednoznaczne, przejrzyste wielkości kryteriów pozwalających na weryfikowalną ocenę, że wykonywane są głównie przewozy w transporcie międzynarodowym (środki transportu lotniczego używanie głównie do wykonywania transportu międzynarodowego). W przeciwnym bowiem wypadku nadal powstają wątpliwości, w jakiej sytuacji, przy spełnieniu jakich wielkościach poszczególnych kryteriów, podatnik ma prawo do zastosowania zerowej stawki podatku. Z tych względów, w ocenie Sądu, stanowisko organu co do rozumienia pojęcia "głównie" użytego w wyżej podanych przepisach nie zasługuje na aprobatę. Jednocześnie Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, w zakresie sposobu dokumentowania, z którego jednoznacznie ma wynikać, że zostały spełnione warunki określone w art. 83 ust. 1 pkt. 8, 13, 16 i 18 ustawy. Słusznie wskazano, iż biorąc pod uwagę okoliczność, że ustawodawca nie określił w ustawie o podatku od towarów i usług katalogu dokumentów, które mają jednoznacznie potwierdzać spełnienie warunków dla zastosowania 0% stawki VAT - nie oznacza to, iż art. 2 ustawy jest "martwym" przepisem, a podatnik jest zwolniony z jakiegokolwiek wykazania - dokumentami - prawa do zastosowania stawki 0%. Podobnie należy wnioskować odnośnie niewydania rozporządzenia przez ministra na podstawie art. 83 ust. 16 tej ustawy. Sąd zauważa również, że delegacja ustawowa dla ministra wynikająca z art. 83 ust. 16 pkt 4 ustawy zawiera następujący zwrot: "Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia dokumenty, dane, które powinna zawierać dokumentacja, o której mowa w ust. 2". Wynika z tego, że minister może określić – a nie jest obowiązany określić dokumenty, czy dane wydając stosowny akt wykonawczy do ustawy. Należy jednak podkreślić, że pomimo, iż minister nie wydał rozporządzenia, to z mocy ustawy nadal obowiązuje podatnika obowiązek z art. 83 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym wyrażone przez organ stanowisko w zakresie pobierania oświadczeń należy uznać za odpowiadające prawu. Godzi się przy tym zauważyć, iż taki dokument mieści się w katalogu dowodów, o którym mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Z tych zatem powodów, wobec uwzględnienia skargi z uwagi na naruszenie przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 pkt. 8, 13, 16 i 18 ustawy o podatku od towarów i usług – przez błędną ich wykładnię, Sąd orzekł na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., jak w pkt. I sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić wyrażone przez Sąd oceny prawne w odniesieniu do przedstawionego przez wnioskodawczynię stanu faktycznego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 4 w zw. z § 2 P.p.s.a. /-/ W. Zygmont /-/ K. Wolna – Kubicka /-/ S. Małek