II SA/Ol 663/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Lidzbark Warmiński na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 11 maja 2010 roku, nr PN.0911-100/10 w przedmiocie sprzedaży w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. akt sprawy wynika, że uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]", Rada Miejska w L. W., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zmianami, dalej u.s.g.), art. 11 ust.2, art. 12, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004r., nr 261, poz. 2603, ze zmianami. dalej: u.g.n.), a także art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm), przeznaczyła do sprzedaży bezprzetargowej działkę gruntu, położoną w L. W. przy ul. G., oznaczoną w obrębie "[...]" numerem "[...]" z równoczesnym przeniesieniem własności położonych na niej budynków wybudowanych przez W. G. Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia "[...]", nr "[...]" stwierdził nieważność tej uchwały zarzucając, iż postanowienia, dotyczące sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w drodze bezprzetargowej w sposób istotny naruszają art. 37 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 34 ust. 1 pkt 1 u.g.n. w związku z art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego. Ponadto organ nadzoru wskazał, że zasadą zbywania nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego, wyrażoną w ustawie o gospodarce nieruchomościami, jest tzw. zasada przetargu, która polega na stosowaniu trybu przetargowego. Odstępstwa od tej zasady zostały ściśle określone w art. 37 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy. Organ nadzoru podkreślił również, iż przepisy dopuszczające możliwość zbycia nieruchomości poza przetargiem mają charakter wyjątkowy i podlegają ścisłej wykładni prawa. Realizacja roszczenia właściciela o zawarcie umowy przeniesienia własności nieruchomości zabudowanej na podstawie art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego nie wyłącza trybu przetargu przy zbywaniu nieruchomości jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że zastosowanie trybu przetargu w przedmiotowej sprawie jest obowiązkowe. Posiadacz nieruchomości mający zamiar nabycia zabudowanej działki powinien zgłosić swój udział w przetargu w celu zawarcia umowy sprzedaży i z ustalonej ceny potrącić poniesione na budowę koszty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Gmina Miasto L. W. zarzuciła rozstrzygnięciu nadzorczemu Wojewody rażące naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 37 ust. 1 , art. 37 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 1 pkt 1 u.g.n. w związku z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" u.s.g. – polegające na błędnym uznaniu, że Rada Miejska w L. W. przeznaczając do sprzedaży działkę gruntu położoną w L. W. przy ul. G., oznaczoną w obrębie "[...]" numerem "[...]" nie jest uprawniona do dokonania sprzedaży w drodze bezprzetargowej, mimo, że sprzedaż nieruchomości odbywa się w trybie i na podstawie art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego; - art. 91 u.s.g.przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w L. W. jest sprzeczna z prawem. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w okolicznościach poddanych dyspozycji art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego katalog określony w art. 37u.s.g., w szczególności ust. 2-5 tego przepisu, nie ma zastosowania. Przepis art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego daje właścicielowi uprawnienie do skierowania żądania wykupu nieruchomości, do podmiotu, który wzniósł budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki. Prowadzenie zatem przetargu w takich okolicznościach nie tylko jest niewykonalne, co stoi w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego. Dodatkowo strona skarżąca wywiodła z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 1995r. (sygn. akt SA/Rz 121/94), że Gmina w granicach realizacji swoich praw właścicielskich może zbywać w formie bezprzetargowej zabudowane nieruchomości stosownie do dyspozycji przepisów art. 231 K.c. w związku z art. 7 ustawy z 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zdaniem skarżącej przytoczone orzeczenie, mimo, że zostało wydane na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o gospodarce gruntami, w pełni zachowuje aktualność pod rządami obecnej ustawy. Z tych też powodów Gmina Miejska L. W. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) oraz art. 3 § 1 w związku z 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykonywana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, którym organ nadzoru stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w L. W. z dnia "[...]", nr "[...]" w sprawie sprzedaży w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej położonej przy ul. G. w L. W. Uprawnienie wojewody do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego wynika z art. 91 ust. 1 u.s.g. W myśl wskazanego przepisu uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1 zd. 1-sze). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było więc dokonanie oceny, czy rozstrzygnięcie to zostało podjęte zgodnie z obowiązującym prawem, to znaczy, czy organ nadzoru miał podstawy do stwierdzenia, iż kwestionowana przezeń uchwała w sposób istotny narusza prawo. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty. nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, przyjmuje się podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, OwSS 1996, Nr 3, poz. 90). W przedmiotowym rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda zarzucił organowi uchwałodawczemu istotne naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz art. 34 ust. 1 pkt 1 u.s.g. w związku z art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego. Zdaniem organu nadzoru zawarcie umowy przeniesienia własności nieruchomości zabudowanej na podstawie art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego nie wyłącza trybu przetargowego, określonego w art. 37 ust. 1 u.g.n. Z treści skargi wynika natomiast, że w ocenie Gminy Miasta L.W., norma wskazana w art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego stanowi regulację szczególną wobec art. 34 w zw. z art. 37 u.g.n. Sprzedaż nieruchomości gruntowej w drodze bezprzetargowej w oparciu o art. 11 ust. 2, art. 12, art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego jest prawidłowa, a tryb przetargowy w tym wypadku jest nie tylko niewykonalny, ale stoi w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego. Z takim stanowiskiem Gminy Miasta L. W. nie sposób się zgodzić. Niewątpliwie w zakresie decydowania o sprzedaży nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, organy gminy zobowiązane są postępować stosownie do treści przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy zasadą jest, że nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Celem przetargu jest bowiem umożliwienie podmiotowi zainteresowanemu w zawarciu określonej umowy wyboru najkorzystniejszej dla niego oferty (ochrona interesu publicznego) spośród ofert zgłaszanych przez uczestników przetargu i na zawarcie z wybranym oferentem umowy. Wszyscy uczestnicy przetargu mają takie same prawa i obowiązki oraz podlegają jednolitym regułom postępowania. Kodeksowa regulacja przetargu opiera się na zasadzie wolności kontraktowej ( por. Z. Radwański: Prawa cywilne – część ogólna, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 302 i n.). Ustawodawca jednocześnie w art. 37 ust. 2 i ust. 3 wymienił sytuacje, kiedy zbycie nieruchomości następuje bez przetargu. Regulacja zawarta w ust. 2 i ust. 3 art. 37 u.g.n. ma charakter wyjątków, a zatem poza przypadkami wymienionymi w tych przepisach sprzedaż nieruchomości wymaga przetargu. Tryb bezprzetargowy dopuszczalny jest m.i.n. w przypadku, określonym w art. 34 ust. 1 pkt 1 u.g.n., odwołujący się do prawa pierwszeństwa wynikającego z mocy odrębnych przepisów, do których należy m.in. art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi o roszczeniu samoistnego posiadacza nieruchomości w dobrej wierze względem właściciela nieruchomości, w sytuacji, gdy posiadacz ten wzniósł budynek lub inne urządzenie na cudzym gruncie o wartości przewyższającej wartość zajętej na ten cel działki. Zauważyć jednak należy, że realizacja prawa pierwszeństwa przez osobę, której przysługuje omawiane roszczenie, uzależniona jest od złożenia przez nią wniosku o nabycie nieruchomości przed upływem terminu określonego w wykazie nieruchomości, nie krótszym niż 6 tygodni (art. 34 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 2 pkt 12 u.g.n.) oraz oświadczenia , że wyraża zgodę na cenę ustaloną w sposób określony w ustawie (art. 34 ust. 5 u.g.n.). Przenosząc te ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy uznać należy, że Rada Miejska w L.W. mogłaby podjąć uchwałę wyrażającą zgodę na zbycie nieruchomosci w trybie bezprzetargowym na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo z art. 34 u.g.n. tylko wówczas gdyby osoba uprawniona złożyła w terminie określonym w wykazie odpowiedni wniosek akceptując cenę nabycia. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, nie wynika natomiast, aby osoba uprawniona złożyła wniosek o skorzystaniu z przysługującego jej prawa pierwszeństwa, a zatem w omawianym przypadku nie można mówić o możliwości zastosowania w sprawie art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego i tym samym o wyrażeniu zgody na sprzedaż nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Zdaniem Sądu nie można również zgodzić się z argumentem skarżącej Gminy, jakoby realizacja przez właściciela nieruchomości roszczeń wynikających z art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego pozwalała na pominięcie trybu zbywania nieruchomości określonego w art. 37 u.g.n. Z treści art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego wynika bowiem, że właściciel gruntu, na którym wzniesiono budynek lub zainstalowano inne urządzenie o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby ten kto wzniósł budynek lub inne urządzenie, nabył od niego własność działki za odpowiednim wynagrodzeniem. Podkreślić należy, że roszczenie oparte na podstawie wskazanego przepisu jest wyłącznie roszczeniem, przysługującym właścicielowi, którym w rozpoznawanej jest Gmina. Przepis art. 34 ust. 1 pkt 1 u.g.n. natomiast daje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości osobie fizycznej, której przysługuje roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy ustawy lub przepisów odrębnych, pod warunkiem jednak, że osoba ta złoży stosowny wniosek. Zatem pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości realizuje się dopiero w momencie podjęcia przez podmiot uprawniony działań, zmierzających do dochodzenia roszczenia o nabycie. Taka sytuacja będzie mieć miejsce w przypadku żądania zgłoszonego przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze, w oparciu o przepis art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego. Nie będzie ona jednak odnosić się do właściciela nieruchomości gruntowej, na której wzniesiono budynek o wartości znacznie przewyższającej wartość zajętej na ten cel działki, ponieważ nie posiada on prawa pierwszeństwa, wynikającego z roszczenia o nabycie własności, czyli sytuacji przewidzianej w art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego. Na podstawie tego bowiem przepisu nie nabywa się roszczenia wskazanego w art. 34 ust. 1 pkt 1 u.g.n., gdyż określone w nim roszczenie nie przysługuje posiadaczowi nieruchomości lub innej osobie będącej potencjalnym nabywcą, a jedynie właścicielowi zabudowanej nieruchomości. Oznacza to, że realizacja roszczenia właściciela o zawarcie umowy przeniesienia własności nieruchomości zabudowanej na podstawie art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego nie może nastąpić w trybie bezprzetargowym. Pogląd ten prezentowany jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. A. Oleszko w artykule "Kognicja sądu wieczystoksięgowego w postępowaniu o wpis prawa na podstawie umowy przeniesienia własności nieruchomości zawartej w trybie art. 231 kodeksu cywilnego", opublikowanym w czasopiśmie "Rejent" nr 4/2002 wskazał, że "zwolnienie z przetargu wyłącza jedynie realizacja roszczenia o przeniesienie własności nieruchomości na mocy odrębnych przepisów (art. 34 ust. 1 pkt 1 u.g.n.), ale na podstawie § 1 art. 231 k.c. Adresatem roszczenia o nabycie nieruchomości na mocy art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o gosp. nieruch. jest nabywca nieruchomości, czyli samoistny posiadacz realizujący swoje roszczenie na podstawie § 1 art. 231 k.c. Tylko wtedy tryb przetargowy nie wchodzi w grę. Natomiast roszczenie właściciela (Skarbu Państwa) z § 2 art. 231 k.c., które jest "uznawane przez nabywcę działki zabudowanej", nie wyłącza trybu przetargowego dla przeniesienia własności działki zabudowanej. Analogiczne rozwiązanie należy zastosować do oceny umowy zawartej pod rządem ustawy z 1996 r". Ten sam autor w tymże periodyku (w części dotyczącej pytań i odpowiedzi) dodatkowo wskazał, że "przepis § 2 art. 231 k.c. nie przyznaje roszczenia właścicielowi działki zabudowanej w tym znaczeniu, że realizacja roszczenia właściciela o zawarcie umowy przeniesienia własności nieruchomości zabudowanej na podstawie art. 231 § 2 k.c. nie wyłącza przetargu dla zbycia nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, w związku z czym nie stosuje się wyłączenia, o którym mowa w przepisach art. 37 ust. 2 pkt 1 i art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1997 r. [o gospodarce nieruchomości]. Oznacza to, że przetarg jest obowiązkowy, a naruszenie trybu zawarcia umowy o przeniesienie własności nieruchomości skutkuje bezwzględną nieważność czynności prawnej (art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1997 r.). Inwestor, mający zamiar nabycia zabudowanej działki, powinien zgłosić swój udział w przetargu w celu zawarcia umowy sprzedaży i z ustalonej ceny potrącić uczynione na budowę nakłady, według ogólnych zasad prawa cywilnego." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 lutego 2004r. (sygn. akt SA/Sz 2131/03) wskazał, że tryb bezprzetargowy uzasadnia art. 34 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy odwołujący się do prawa pierwszeństwa wynikającego z mocy odrębnych przepisów, do których należy m.in. art. 231 § 1 k.c, stanowiący o roszczeniu samoistnego posiadacza nieruchomości w dobrej wierze względem właściciela nieruchomości, w sytuacji, gdy posiadacz ten wzniósł budynek lub inne urządzenie na cudzym gruncie o wartości przewyższającej wartość zajętej na ten cel działki .Roszczenie oparte na podstawie art. 231 § 2 k.c. jest natomiast roszczeniem właściciela, w tym przypadku gminy. Skorzystanie przez gminę z prawa pierwszeństwa nabycia byłoby w tym przypadku nieuzasadnione, gdyż godzi w istotę tej regulacji. W tej sytuacji zasadne jest przeprowadzenie przetargu. Argumenty jakoby realizacja przez właściciela nieruchomości roszczeń wynikających z art. 231 § 2 k.c. pozwalała na pominięcie trybu zbywania nieruchomości określonego w art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami są całkowicie nieuzasadnione. Rozpatrywanie tej kwestii wyłącznie na gruncie art. 37 z pominięciem art. 34 ww. ustawy jest prawnie nieuzasadnione. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości podziela przywołane wyżej poglądy doktryny i orzecznictwa. Odnosząc się do powołanej w skardze tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1995r., sygn. akt SA/Rz 121/94, to stwierdzić należy, iż z uwagi na brak możliwości zapoznania się z uzasadnieniem tego orzeczenia, a szczególności ze stanem faktycznym sprawy, nie jest możliwe odniesienie się do tegoż wyroku. Jedynie z glosy aprobującej do tego orzeczenia Zbigniewa Czernika (Samorząd Terytorialny 1 997 zeszyt 1-2, poz.143) wynika, iż odnosi się ono do sposobu realizacji uprawnień samoistnego posiadacza lub właściciela gruntu wynikających z art. 231 k.c. Trzeba mieć jednak na uwadze, że wyrok ten zapadł w odmiennym stanie prawnym, pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zmianami), która nie zawierała regulacji, odpowiadających w treści art. 34 ust. 1 pkt 1 u.g.n. Dlatego nie można podzielić poglądu strony skarżącej, iż orzeczenie to jest nadal aktualne. Ponadto zważyć należy, że powołany w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" u.s.g. stanowi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Przepis ten stanowi normę kompetencyjną, która daje radzie uprawnienie do uregulowania w drodze uchwały zasad zbywania nieruchomości a w razie, gdy zasad tych nie uchwalono, do wyrażania zgody na dokonywanie przez wójta (burmistrza) czynności związanych z gospodarowaniem mieniem gminnym. Z art. 25 ust. 1 u.s.g. jednoznacznie wynika, iż gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje organ wykonawczy. Przeznaczenie do sprzedaży określonej nieruchomości i określenie trybu jej sprzedaży mieści się w zakresie gospodarowania mieniem. Oznacza to, iż czynności te należą do kompetencji burmistrza. Rada Miejska w L. nie posiadała zatem kompetencji do przeznaczenia nieruchomości do zbycia i określenia trybu sprzedaży. Mogła natomiast, zgodnie z cytowanym przepisem kompetencyjnym, podjąć uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na jej zbycie. Zatem, uchwała będąca przedmiotem rozstrzygnięcia została podjęta z naruszeniem, nie tylko norm prawa materialnego art. 37 ust. 2 u.s.g. w związku z art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego , ale również z naruszeniem normy kompetencyjnej art. 18 ust. 2 pkt 9 lit "a" u.s.g. Skutki niezgodności z prawem uchwały rady gminy określa przepis art. 91 u.s.g., zgodnie z którym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. W niniejszej sprawie Sąd podzielił zatem stanowisko Wojewody, iż kwestionowana przez organ nadzoru uchwała Rady Miejskiej w L. W. została podjęta z istotnym naruszeniem przepisów prawa. Wobec tego zachodziły podstawy do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie art.91 ust. 1 u.s.g. Skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza prawa, nie było podstaw do uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.