II SA/Łd 694/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi Narodowego Banku Polskiego Oddziału Okręgowego w Ł. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Narodowego Banku Polskiego Oddział Okręgowy w Ł. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., postanowieniem z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 59 § 2, w związku z art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówiło Narodowemu Bankowi Polskiemu Oddział Okręgowy w Ł. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie, budynku hotelowego z częścią gastronomiczną i parkingiem wielopoziomowym oraz budowie (przebudowie) infrastruktury technicznej i drogowej ze zjazdami, planowanej do realizacji na działkach nr [...] i [...], położonych odpowiednio przy ul. A 75 i al. B 14 w Ł. Organ ustalił następujący stan faktyczny: postanowieniem nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. uzgodnił, w obszarze przyległym do pasa drogowego al. B projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie, budynku hotelowego z częścią gastronomiczną i parkingiem wielopoziomowym oraz budowie (przebudowie) infrastruktury technicznej i drogowej ze zjazdami, planowanej do realizacji na wskazanych działkach. Zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył Narodowy Bank Polski Oddział Okręgowy w Ł. Wskutek jego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia. W dniu 22 lutego 2010r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynął wniosek Narodowego Banku Polskiego Oddział Okręgowy w Ł., o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na wskazane wcześniej postanowienie z dnia [...]. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, iż Prezydent Miasta Ł. nie uwzględnił art. 40 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez niedoręczenie postanowienia z dnia [...] na adres NBP Oddziału Okręgowego w Ł., a w konsekwencji doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na owo postanowienie. Strona wskazała, iż w/w postanowienie zostało doręczone w dniu 28 listopada 2009 roku Narodowemu Bankowi Polskiemu w Warszawie., natomiast Oddział Okręgowy w Ł. otrzymał to postanowienie od Departamentu Administracji Centrali NBP w Warszawie., faksem w dniu 1 grudnia 2009 roku, a następnie w dniu 2 grudnia 2009 roku listem dworcowym. Zdaniem wnioskodawcy doręczenie zaskarżonego postanowienia na adres Centrali nie wywołało skutku prawnego wobec faktu, iż w przedmiotowej sprawie Oddział Okręgowy NPB w Ł., działa jako pełnomocnik Narodowego Banku Polskiego w Warszawie. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia Kolegium wskazało, że postanowienie Prezydenta Miasta Ł., z dnia [...], zostało doręczone Narodowemu Bankowi Polskiemu w Warszawie w dniu 28 listopada 2009 roku, co zostało potwierdzone podpisem na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma. Wobec tego, przyjmując ten dzień, jako datę doręczenia postanowienia stronie, termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 5 grudnia 2009 roku. Tymczasem zażalenie nadane zostało w dniu 7 grudnia 2009 roku, za pośrednictwem poczty. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w przedmiotowej sprawie nie wszystkie z wymienionych w przepisie art. 58 K.p.a. przesłanek zostały spełnione. Bezspornie złożona została prośba o przywrócenie terminu. Prośba ta została wniesiona nie wraz z zażaleniem, ale już po złożeniu zażalenia, co do którego stwierdzono jego wniesienie z uchybieniem terminu. Złożenie zażalenia z uchybieniem terminu do jego wniesienia bez wniosku o przywrócenie terminu, nie pozbawia jednakże strony prawa do jego złożenia w późniejszym terminie, ale nie później niż w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia. Zdaniem Kolegium, w przedmiotowym przypadku 7 - dniowy termin nie został zachowany. Termin ten bowiem powinien być liczony od dnia wniesienia zażalenia ( w niniejszej sprawie - 7 grudnia 2009 roku), gdyż można przyjąć, iż w tym dniu ustały wszystkie ewentualne przyczyny uchybienia, uniemożliwiające stronie wniesienie zażalenia. Termin na złożenie prośby o przywrócenie terminu, upłynął zatem w dniu 14 grudnia 2009 roku, a strona swój wniosek złożyła dnia 22 lutego 2010 roku, czyli z uchybieniem określonego w art. 58 K.p.a terminu. Dalej organ wskazał, że zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Narodowy Bank Polski złożył w dniu 7 grudnia 2009 roku, zaś prośbę o przywrócenie terminu w dniu 22 lutego 2010 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w treści art. 58 K.p.a. ustawodawca wymaga jednoczesności dopełnienia wraz z wnioskiem czynności, dla której ustanowiony był termin, a zatem w przedmiotowym stanie faktycznym nie można zdaniem Kolegium uznać, iż przesłanka ta została spełniona. W ocenie organu okoliczność, na którą powołuje się wnioskodawca nie wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu, co przesądza o braku spełnienia ostatniej w wymienionych na wstępie przesłanek. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Narodowy Bank Polski Oddział Okręgowy w Ł. we wniosku o przywrócenie terminu powołuje się na okoliczność, iż postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], zostało doręczone Narodowemu Bankowi Polskiemu w Warszawie zamiast Narodowemu Bankowi Polskiemu Oddział Okręgowy w Ł., jako pełnomocnikowi, co w konsekwencji narusza art. 40 § 2 K.p.a. Organ w odpowiedzi na powyższe wyjaśnił, że stosownie do brzmienia art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o Narodowym Banku Polskim (Dz. U z 2005 roku, Nr 1 poz. 2 ze zm.) NBP wykonuje zadania przez Centralę i inne jednostki organizacyjne. Nie budzi zatem wątpliwości organu, iż Narodowy Bank Polski Oddział Okręgowy w Ł. jest jednostką organizacyjną Narodowego Banku Polskiego. Jednakże nie można uznać, iż Narodowy Bank Polski Oddział Okręgowy w Ł. działa w przedmiotowej sprawie, jako pełnomocnik Narodowego Banku Polskiego na mocy pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego. Pełnomocnictwo to bowiem upoważnia wskazane w nim osoby fizyczne do dokonywania czynności objętych zakresem tego pełnomocnictwa, w tym do występowanie w charakterze strony przy podejmowaniu czynności w postępowaniu sądowym, administracyjnym oraz przed innymi organami orzekającymi, a także przy egzekucji należności. Na mocy udzielonego pełnomocnictwa osoby te działają w imieniu Narodowego Banku Polskiego, a nie w imieniu danej jednostki organizacyjnej. W tej sytuacji nie można podzielić poglądu, iż Narodowy Bank Polski Oddział Okręgowy w Ł. jest pełnomocnikiem Narodowego Banku Polskiego. Pełnomocnikiem Narodowego Banku Polskiego są natomiast wymienione w treści pełnomocnictwa osoby fizyczne, pełniące określone funkcje w Oddziale Okręgowym Narodowego Banku Polskiego w Ł. - jednostce organizacyjnej Narodowego Banku Polskiego. Skargę na wskazane wcześniej postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., z dnia [...], wniósł Narodowy Bank Polski Oddział Okręgowy w Ł., domagając jego uchylenia w całości, a ponadto o stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...], znak: [...]. W uzasadnieniu wniesionej skargi, strona skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, w związku z art. 58, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 140 K.p.a. Zdaniem podmiotu skarżącego, w niniejszej sprawie istniały podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], bowiem powyższe postanowienie zostało doręczone w dniu 28 listopada roku Narodowemu Bankowi Polskiemu w Warszawie, na który przypadała sobota niepracującą, a pismo to zostało jedynie przyjęte i pozostawione do dnia, w którym NBP po dniach wolnych rozpoczął swoją działalność. Dopiero w dniu 30 listopada 2009 roku (poniedziałek) pismo przekazano osobom, które mogły mu nadać dalszy bieg, jednak bez informacji o faktycznej dacie odbioru. W efekcie w centrali NBP stwierdzono, że pismo doręczono 30 listopada 2009 roku i taką informację wraz z doręczonym postanowieniem przesłano faxem, w dniu 1 grudnia 2009 roku, do zainteresowanego oddziału Banku w Ł. Wobec powyższego zdaniem strony skarżącej doręczenie w/w postanowienia nastąpiło, w szczególnych okolicznościach, usprawiedliwiających uchybienie terminu i uzasadniających brak winy w uchybieniu po strome skarżącego. Dalej skarżący wyjaśnił, że o okoliczności uchybienia terminu dowiedział się w chwili doręczenia postanowienia z dnia 29 stycznia 2010 roku, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Wobec dowiedzenia się o uchybieniu terminu skarżący niezwłocznie w terminie 7 dni złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło alternatywnie: o jej odrzucenie, w przypadku uznania, iż skarga pochodzi od Narodowego Banku Polskiego Oddział Okręgowy w Ł., bowiem stroną postępowania w przedmiotowej sprawie jest Narodowy Bank Polski z siedzibą w Warszawie, a nie jednostka organizacyjna tego Banku, jaką jest Oddział Okręgowy w Ł. lub oddalenie, w przypadku uznania, iż J. K., p.o. Dyrektora Oddziału Okręgowego NBP w Ł. i B. P., Zastępca Dyrektora Oddziału Okręgowego NBP w Ł., działają w imieniu i na rzecz Narodowego Banku Polskiego w Warszawie, co wynika z treści pełnomocnictw udzielonych tym osobom przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego w Warszawie. W dalszej części udzielonej odpowiedzi Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga należało uznać za zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie, wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...], którym odmówiono Narodowemu Bankowi Polskiemu Oddział Okręgowy w Ł. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], uzgadniającego warunki zabudowy dla inwestycji, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], położonych przy ul. A 75 i al. B 14, w Ł. Zatem przedmiotem sprawy jest postanowienie formalne, toteż ocena jego legalności ogranicza się do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania obowiązujących w tej materii. Zastrzeżenie terminów dla dokonania czynności procesowych jest jedną z podstawowych regulacji procesowych kierowanych do stron i ma na celu egzekwowanie aktów staranności przez strony oraz wyeliminowanie niepewności w zakresie trwałości decyzji; przeto naruszenie przepisów zakreślających owe terminy wywołuje dotkliwe skutki. Wniesienie odwołania po terminie oznacza, iż jest ono zwrócone przeciwko ostatecznej decyzji, jako że bezskuteczny upływ terminu do wniesienia odwołania wywołuje jej ostateczność, a to jest niedopuszczalne. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania skutkuje wydaniem postanowienia o stwierdzeniu tego faktu na podstawie art. 134 K.p.a. Tak też uczynił organ drugiej instancji w odniesieniu do zażalenia Narodowego Banku Polskiego Oddział Okręgowy w Ł. z dnia 29 stycznia 2010 roku, wniesionego przez stronę skarżącą na wskazane wcześniej postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Uwolnić się od tych skutków strona może tylko wówczas, gdy złoży skuteczny wniosek o przywrócenie terminu dla dokonania czynności (tu zażalenia). Przepisem stanowiącym podstawę prawną dla wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 58 § 1 K.p.a., który stanowi, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§2). W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można podzielić stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż podanie o przywrócenie terminu wniesione zostało z naruszeniem art. 58 § 2 K.p.a. Po pierwsze z okoliczności sprawy wynika, iż strona dowiedziała się o uchybieniu terminu z chwilą powiadomienia jej o tym przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]. W tej sytuacji, skoro strona nie była świadoma uchybienia terminu, termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od uzyskania przez nią wiadomości o tym, iż odwołanie złożone zostało z uchybieniem terminu (zob. wyrok NSA OZ w Lublinie z dnia 10 marca 2000 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 1524/98, Lex 42915). Przez żadną ze stron postępowania, nie jest kwestionowana okoliczność, iż doręczenie powyższego postanowienia miało miejsce w dniu 16 lutego 2010 roku, wobec tego (w sytuacji gdy w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tegoż postanowienia) należy uznać, iż złożony, w dniu 22 lutego 2010 roku, przez stronę skarżącą wniosek o przywrócenie terminu, został wniesiony w terminie przewidzianym art. 58 § 2 K.p.a. Po drugie wskazać należy, iż fakt, że prośba o przywrócenie terminu nie została wniesiona tego samego dnia co odwołanie również nie mógł być podstawą odmowy przywrócenie terminu. Organ błędnie zinterpretował w tym zakresie art. 58 § 2 zd. drugie K.p.a. Należy wyjaśnić, że warunek jednoczesności obu czynności (złożenia prośby o przywrócenie terminu i dokonania czynności) ma na celu uniknięcie takiej sytuacji, kiedy to organ uwzględni prośbę, a strona nie dokonana czynności, dla której przywrócono jej termin. W takiej sytuacji bowiem przywrócony termin pozostawałby niejako "otwarty" na przyszłość bez określonych konsekwencji dla braku dokonania czynności. Chodzi o to, że strona ma dopełnić czynności bez oczekiwania na przywrócenie terminu do jej dokonania. Należy też zauważyć, że niedopełnienie obowiązku jednoczesnego dokonania czynności wraz z prośbą o przywrócenie terminu skutkować może, co najwyżej koniecznością zastosowania procedury przewidzianej w art. 64 § 2 K.p.a., polegającej na wezwaniu wnoszącego wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, której w terminie nie dokonał pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2008 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 640/08, Lex 477256, wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 stycznia 2009 roku, w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 627/08, Lex 478282). W żadnym przypadku nie zachodzi tu możliwość wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Powyższe okoliczności należy mieć na względzie przy interpretacji warunku "jednoczesności", o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a. Wynika z tego, że jeśli czynność została dokonana jeszcze przed wniesieniem prośby o przywrócenie terminu warunek ten został zachowany (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2005 roku, w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1351/05, Lex nr 217313 ). Jest oczywistym, że skoro uprzednie wniesienie prośby o przywrócenie terminu skutkuje w odniesieniu do dokonania spóźnionej czynności zastosowaniem trybu z art. 64 § 2 K.p.a., to tym bardziej nie ma podstaw do odmowy przywrócenia terminu z powodu braku jednoczesnego dokonania spóźnionej czynności tylko dlatego, że czynność ta została dokonana wcześniej przed wniesieniem prośby, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona dokonała ponownie tejże czynności zanim organ zastosował tryb przewidziany dyspozycją art. 64 § 2 K.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem skarżący zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. wniósł w dniu 7 grudnia 2010 roku, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia owego zażalenia w dniu 22 lutego 2010 roku, zaś odpis owego zażalenia w dniu 25 lutego 2010 roku. Zatem wobec przytoczonych powyżej okoliczności należy uznać, iż strona skarżąca dokonała czynności procesowej, o której mowa w art. 58, zd. drugie K.p.a. w terminie zakreślonym tymże przepisem. Niezależnie od powyższego trzeba zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym strona skarżąca, od 24 sierpnia 2009 roku, tj. od dnia złożenia przez Narodowy Bank Polski Oddział Okręgowy w Ł. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, działała za pośrednictwem swych pełnomocników – J. K., pełniącego obowiązki Dyrektora NPB Oddziału Okręgowego w Ł. oraz B. P. zastępcy Dyrektora NBP Oddziału Okręgowego w Ł., na podstawie pełnomocnictw złożonych do akt sprawy, łącznie z wyżej wskazanym odwołaniem (karta 190 i191 akt administracyjnych). Od tej chwili powstał obowiązek doręczania wszelkich pism tym pełnomocnikom, oczywiście na adres ich siedziby, tj. na adres NPB Oddział Okręgowy w Ł. (art. 40 § 2 K.p.a.). Wobec powyższego wysłanie na adres Narodowego Banku Polskiego w Warszawie przesyłki zawierającej postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], oznaczało doręczenie owego postanowienia bezpośrednio stronie, co w sytuacji ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym musi budzić zdziwienie. Należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, o ustanowieniu którego organ administracyjny powinien być powiadomiony. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie ( art. 40 § 2 K.p.a.). W sytuacji, gdy pismo, z pominięciem pełnomocnika, doręczono stronie, która ustanowiła pełnomocnika, doręczenie to ma charakter wyłącznie informacyjny, oznacza to, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast skutki prawne związane z jego doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśnione zostało też, że "pominięcie przez organ w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony" (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1987 roku, w sprawie o sygn. akt SA/Wr 875/86, ONSA 1987/1/13), a dokonanie czynności procesowej pod nieobecność pełnomocnika, przy braku dowodu doręczenia mu zawiadomienia, stanowi rażące naruszenie art. 40 § 2 K.p.a. (zob. wyrok NSA z 9 października 1986 roku, w sprawie o sygn. SA/Kr 799/86, GAP 1988, nr 22, s. 43). Podkreślić należy, iż w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w niniejszej sprawie pełnomocnicy NBP zostali ustanowieni pełnomocnictwami datowanymi na 1 i 3 czerwca 2009 roku. Wobec tego korespondencja kierowana do Narodowego Banku Polskiego winna być przesyłana na adres siedziby pełnomocników, tj. adres NBP Oddziału Okręgowego w Ł., bowiem jak wynika ze złożonych pełnomocnictw, zarówno B. P., jak i J. K. są pracownikami NBP Oddział Okręgowy w Ł., a zatem ta instytucja jest siedzibą pełnomocników NBP w niniejszym postępowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że organ uchybiając przepisom art. 40 § 2 K.p.a., błędnie przyjął, iż postanowienie z dnia [...] zostało skutecznie doręczone stronie. W sytuacji więc, gdy termin wniesienia zażalenia określony w K.p.a. biegł od daty doręczenia postanowienia pełnomocnikowi strony, a postanowienie nie zostało doręczone prawidłowo brak było podstaw do uznania, iż rozpoczął bieg terminu do wniesienia zażalenia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2004 roku, sygn. akt I SA 2283/02.Lex nr 173997). W konsekwencji zażalenie wniesione na postanowienie z dnia [...] zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, a postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], stwierdzające uchybienie terminu do jego wniesienia należało uznać za wadliwe. W związku z tym wadliwe jest również postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które zostało wniesione w ustawowym terminie. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu stanowią wystarczająca podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w związku z art. 135 p.p.s.a. W toku dalszego postępowania organy będą zobligowane do uwzględnienia uwag poczynionych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. m.o.