II SA/Wa 322/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Małgorzata Kukielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2010 r. sprawy ze skargi E. E. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, Minister Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania E. E. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] orzekającej o: • uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2006 r. o utracie przez E. M. (obecnie E.) statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 kwietnia 2006 r., • uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2006 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 kwietnia 2006 r., • utracie przez E. E. statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 sierpnia 2004 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] . Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. E. E. w dniu 4 sierpnia 2004 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] , jako osoba bezrobotna, w związku z tym, w dniu [...] sierpnia 2004 r. została wydana decyzja Prezydenta Miasta [...] o uznaniu jej za osobę bezrobotną z dniem 4 sierpnia 2004 r. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] , Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez E. E. statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 kwietnia 2006 r. z powodu niezgłoszenia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] , orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W dniu 26 sierpnia 2009 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynęła kopia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., orzekająca o wykreśleniu z dniem 16 czerwca 2009 r. z ewidencji działalności gospodarczej wpisu nr [...] , dotyczącego działalności gospodarczej zgłoszonej przez E. E. Z decyzji tej wynikało, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej został dokonany przez E. E. w dniu 9 sierpnia 2004 r. Fakt ten został potwierdzony zaświadczeniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] , wystawionym przez Kierownika Referatu Inżynierii Miejskiej Urzędu Miasta w [...] . Wojewoda [...] , mając powyższe na uwadze postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. wznowił postępowanie w sprawie statusu osoby bezrobotnej E. E., zakończonej jego własną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] maja 2006 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.) Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2006 r. o utracie przez E. E. statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 kwietnia 2006 r. i orzekł o utracie przez E. E. statusu osoby bezrobotnej, z dniem 9 sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że E. E. w dniu 4 sierpnia 2004 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] , jako osoba bezrobotna, a w dniu 9 sierpnia 2004 r. dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wyklucza spełnianie warunku do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej,(...) poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (...). Na powyższą decyzję E. E. złożyła odwołanie, jednakże Minister Pracy i Polityki Społecznej, nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i podaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 145 § 1 pkt 5 Kpa i podał, że istotą sprawy weryfikacyjnej jest wykazanie, że organ administracji publicznej prowadzący pierwotne postępowanie nie miał pełnego obrazu stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy (nie znał stanu faktycznego w stopniu wystarczającym dla potrzeb rozstrzygnięcia), gdyż nie znał wszystkich okoliczności faktycznych lub nie zgromadził pełnego materiału dowodowego. Następnie wskazał, że przedstawiony w sprawie stan faktyczny świadczy w sposób nie budzący wątpliwości, że organ I instancji stwierdził zaistnienie przesłanki, stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, bowiem w dniu wydawania decyzji z dnia [...] maja 2006 r. jak i decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. nie miał on wiedzy o istnieniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, dokonanego przez skarżącą w dniu 9 sierpnia 2004 r. Tym samym wyczerpane zostały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa uprawniające organ do uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz z dnia [...] maja 2006 r. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej stała się przedmiotem skargi E. E. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doprecyzowanej następnie pismem z dnia 22 stycznia 2010 r. W obszernej skardze E. E. zarzuciła organowi, że ten nie respektował jej amerykańskiego paszportu oraz wskazywała na wadliwą pisownię jej nazwiska. Podała też, że w 2004 r. jak również wcześniej była pracownikiem swojej firmy [...] , która to firma jest firmą [...] . Zakwestionowała również fakt, że do urzędu zatrudnienia zgłosiła się w 2004 r., celem zarejestrowania w charakterze bezrobotnego i wskazała, że została do tego przymuszona bowiem status bezrobotnego był jej potrzebny jedynie do rejestracji działalności gospodarczej. W skardze zawarła też wiele zarzutów związanych w większości z jej pobytami w urzędzie zatrudnienia, nie zaś z samą zaskarżoną decyzją. Podała też, że prowadząc działalność gospodarczą na terenie [...] i przeprowadzając remont lokalu mieszkalnego wydała wiele pieniędzy. Dawała zatrudnienie, w ramach umowy zlecenia kilku firmom na terenie [...] , w sytuacji natomiast gdy skończyły się jej środki finansowe nie otrzymała dofinansowania ze środków unijnych. Wskazała też, że niezrozumiałym jest dla niej powoływanie się przez organ na wyrok NSA, dotyczący wznowienia postępowania administracyjnego, a ponadto niezrozumiałym jest dla niej również dlaczego organ usiłuje z niej uczynić osobę bezrobotną i wydaje w jej sprawie jakieś decyzje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że postępowanie w sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną, przewidzianą w art. 145 § 1 lub 145a § 1 Kpa. Wznowienie postępowania stanowi zatem odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 Kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji (postanowienia). O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1-8 Kpa nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Stosownie zaś do art. 151 § 1 Kpa, w zależności od stwierdzenia przez organ istnienia lub nie podstaw określonych w art. 145 § 1 Kpa lub art. 145a Kpa, postępowanie wznowieniowe kończy się wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (pkt 1) bądź uchyleniem tej decyzji i wydaniem nowej rozstrzygającej o istocie sprawy (pkt 2), ewentualnie decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (§ 2). Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że przedmiotem badania organu w trybie wznowieniowym była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. oraz decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2006 r. dotycząca utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 kwietnia 2006 r. Przypomnieć należy, że organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] , orzekł o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 4 sierpnia 2004 r. Następnie, organ działając z urzędu wszczął postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. postępowanie wznowieniowe w odniesieniu do obu tych decyzji, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, po czym uchylił je decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekł o utracie przez E. E. statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 sierpnia 2004 r. Podstawą działania organu był art. 151 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Zgodzić się należy, że organ prawidłowo wznowił postępowanie administracyjne w sprawie utraty przez skarżącą statusu bezrobotnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, bowiem jak wynika z lektury akt sprawy, skarżąca, która uzyskała status osoby bezrobotnej, z dniem 4 sierpnia 2004 r. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., dokonała w dniu 9 sierpnia 2004 r. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a zatem w czasie gdy legitymowała się już statusem osoby bezrobotnej, nie informując organu o dokonanym wpisie. Fakt wpisu do ewidencji działalności gospodarczej potwierdzony został zaświadczeniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] , wystawionym przez Kierownika Referatu Inżynierii Miejskiej Urzędu Miasta w [...] i co istotne, nie jest kwestionowany przez skarżącą. Nie jest przez nią również kwestionowany fakt prowadzenia działalności gospodarczej od momentu rejestracji do czasu wykreślenia działalności z ewidencji. Ujawnione zostały zatem okoliczności istniejące w dniu wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] maja 2006 r., utrzymanej następnie w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej, z dniem 21 kwietnia 2006 r. Okoliczności te nie były znane organowi w dacie pozbawienia skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Zasadnym jest również orzeczenie organu o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 sierpnia 2004 r., skoro z tym dniem skarżąca będąc bezrobotną dokonała rejestracji działalności gospodarczej. Wskazać należy, że niezbędną przesłanką do nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej, w świetle ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązującej w dacie pozbawiania skarżącej statusu bezrobotnego, jest spełnianie przez nią warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f tej ustawy. Zważywszy, iż w okresie pomiędzy wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., a wydaniem decyzji w wyniku wznowienia, miała miejsce nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia (...), podstawową kwestią jest rozstrzygnięcie, czy wydając decyzje we wznowionym postępowaniu organ winien stosować przepisy obowiązujące w tej dacie, czy też przepisy, pod rządami których wydano decyzję poddaną kontroli w nadzwyczajnym trybie postępowania. Zagadnienie to jest istotne, zważywszy, że do dnia 26 października 2007 r. przepis art. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia (...) (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.) stanowił, że bezrobotnym jest osoba, która - spełniając inne warunki przewidziane przez ustawę - nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Na mocy art. 1 pkt 1 lit. a tiret trzeci ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 176, poz. 1243), zmieniającej ustawę o promocji zatrudnienia (...) z dniem 26 października 2007 r., przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f zmieniono w ten sposób, że stanowi on, iż bezrobotnym jest osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Taki sam zapis obowiązuje również w aktualnie obowiązującym jednolitym tekście tej ustawy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.). W związku z przywołanymi zmianami dodać należy, że zapis zawarty w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia (...), w wersji obowiązującej do dnia 26 października 2007 r., został recypowany z poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 1996 r., Nr 47, poz. 211 ze zm.), której przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f miał identyczne brzmienie. Odnotować należy, że na tle ostatnio powołanego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 16 grudnia 1996 r. (sygn. akt OPS 5/96, opubl. ONSA 1997 r., nr 2, poz. 47), wyraził pogląd, że "osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych z tego powodu, że jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, chyba że wykaże, iż nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności." W uzasadnieniu powyższej uchwały wskazano, że istotą definicji bezrobotnego jest założenie, iż chodzi o osobę, która ma uzyskać prawny status bezrobotnego, nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym bardziej nie jest podmiotem gospodarczym. W razie uzyskania przez organ zatrudnienia w późniejszym czasie dowodów uzasadniających wznowienie postępowania, a dotyczących uzyskania przez konkretną osobę wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, organ powinien umożliwić jej wykazanie, że działalności tej nie podjęła i działalność tę wyrejestrowała. Ciężar dowodu wykazania tych okoliczności spoczywa na osobie, która jest zainteresowana utrzymaniem uzyskanego wcześniej statusu bezrobotnego. Zaprezentowane wyżej stanowisko zostało utrwalone w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OSK 42/05, opubl. LEX nr 191809 oraz z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt I OSK 153/05, opubl. LEX nr 192138) i należy je w pełni podzielić. Dokonana przez ustawodawcę zmiana art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia (...), poprzez wprowadzenie kategorycznego zapisu o zakazie posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, doprowadziła do usunięcia wszelkich ewentualnych wątpliwości odnośnie uprawnień osób mających zarejestrowaną działalność gospodarczą do świadczeń określonych w tej ustawie. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia (...) jest niewątpliwie bardziej restrykcyjny, gdyż poprzednie jego brzmienie wskazywało, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, może wykazać, że nie podjęła tej działalności do dnia jej wyrejestrowania. Oznaczało to, iż wykazanie tych okoliczności jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji, czyli formalnym zaprzestaniem prowadzenia działalności. Przepis ten ustanawiał zatem domniemanie, iż osoba wpisana do ewidencji prowadzi działalność gospodarczą. Było to oczywiście domniemanie wzruszalne, niemniej jednak warunkiem wstępnym, stwarzającym możliwość jego obalenia było uprzednie wykreślenie wpisu z ewidencji. Wracając do kwestii stosowania przepisów we wznowionym postępowaniu wskazać należy, że zgodnie zasadą legalizmu, określoną w art. 6 Kpa, organy administracji państwowej przy wydawaniu rozstrzygnięć działają na podstawie obowiązujących aktualnie przepisów prawa. Zasada ma również zastosowanie w postępowaniu wznowieniowym, którego istotą jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego na skutek uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej. W tych warunkach wydanie nowej decyzji następuje tak, jak gdyby sprawa nie była rozstrzygana w danej instancji, co uzasadnia stosowanie przepisów materialnego prawa administracyjnego obowiązujących w dniu orzekania. Zwrócić jednakże należy uwagę, co wyeksponował Naczelny Sąd Administracyjny w tezie 2 do wyroku z 28 czerwca 1984 r. (sygn. akt I SA 86/84, opubl. ONSA 1984, nr 1, poz. 59), że odstępstwo od tej zasady dotyczy decyzji deklaratoryjnych, czyli decyzji stwierdzających wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa, a więc z mocą ex tunc. W doktrynie przyjmuje się, że decyzja deklaratoryjna charakteryzuje się tym, iż poświadcza o powstaniu określonego skutku prawnego z mocy prawa w wyniku zaistnienia przewidzianego prawem stanu faktycznego. Są to akty podejmowane w oparciu o normę materialnego prawa administracyjnego, która dokładnie ustala elementy stanu faktycznego. Na podstawie aktu deklaratoryjnego podmiot potencjalnie istniejącego ustawowego prawa publicznego nabywa uprawnienie do korzystania z tego prawa. Z kolei decyzje konstytutywne tworzą, zmieniają lub uchylają stosunki prawne, a zmiana określonej sytuacji prawnej następuje z mocy decyzji administracyjnej. Zatem taka decyzja wywołuje skutek ex nunc. (por. E. Ochendowski, Prawo administracyjne. Część ogólna, Wyd. "Dom Organizatora" TNOiK, Toruń 1999, s. 165). Dodać trzeba, że z reguły decyzjami konstytutywnymi są decyzje wydawane w ramach uznania administracyjnego, a także decyzje określane jako zezwolenie, pozwolenie albo zakaz, do jakich decyzja o uznaniu za osobę bezrobotną nie należy. Rozstrzygnięcie odnośnie statusu bezrobotnego, który to status nabywany jest na podstawie przepisów prawa w razie spełnienia przesłanek określonych w ustawie o promocji zatrudnienia (...), a decyzja organu stwierdza jedynie fakt uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, potwierdzając w sposób wiążący, że konkretnej osobie przysługuje status bezrobotnego i wywołując skutek prawny wstecz, tj. od momentu, w jakim stan prawny zaistniał, należy zaliczyć do decyzji deklaratoryjnych. W świetle powyższego należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji objętej wznowieniem postępowania. Organy winny zatem oceniać sytuację skarżącej na gruncie uregulowań obowiązujących w dacie złożenia przez nią wniosku o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a następnie posiadania przez nią tego statusu i jego utraty, nie zaś w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie orzekania we wznowionym postępowaniu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Stanowi to niewątpliwie naruszenie przepisów prawa materialnego, które jednak, zdaniem Sądu, nie wyczerpuje normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem w wyniku ponownego jej rozpatrzenia nie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie o odmiennej treści, skoro bezsporne jest, że skarżąca w okresie od dnia 8 sierpnia 2004 r. do dnia 21 kwietnia 2006 r. (z tym dniem skarżąca pozbawiona została statusu osoby bezrobotnej z powodu niezgłoszenia się w urzędzie pracy), nie dokonała wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Powtórzyć należy, że omówiony już wyżej szczegółowo przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia (...), w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 października 2007 r. stwarzał domniemanie prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę wpisaną do ewidencji, przy czym warunkiem wstępnym, otwierającym możliwość jego obalenia było uprzednie wykreślenie wpisu z ewidencji. Jeśli w niniejszej sprawie bezspornym jest, że w ewidencji działalności gospodarczej wpis ten figurował, to poprzez niedokonanie jego wyrejestrowania skarżąca pozbawiła się możliwości obalenia tego domniemania. Mając niewyrejestrowaną działalność gospodarczą, skarżąca nie mogła bowiem posiadać statusu osoby bezrobotnej po dniu 9 sierpnia 2004 r., a zatem po dniu dokonania przez nią rejestracji działalności gospodarczej, w sytuacji posiadania od dnia 4 sierpnia 2004 r. statusu osoby bezrobotnej, nawet w sytuacji niepodjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji. Z przytoczonych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.