I FSK 127/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Inga Gołowska, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 1 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. T. G. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 628/10 w sprawie ze skargi L. T. G. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2007 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz L. T. G. z siedzibą w N. kwotę 6551 (słownie: sześć tysięcy pięćset pięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 30 września 2010r., sygn. akt III SA/Wa 628/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. T. G. z siedzibą w N. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 grudnia 2009 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2008 r. Skarżąca zwróciła się o zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 139.117,72 zł za okres październik - grudzień 2007 r. Do wniosku dołączono oryginały faktur dokumentujących nabycie towarów. 2.2. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Skarżącą, że kwota wnioskowanego zwrotu podatku VAT w wysokości 139.117,72 zł różni się od kwot podatku odprowadzonych do właściwego organu podatkowego przez wystawcę faktur załączonych do wniosku, tj. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe A. Sp. z o. o. Kwota przysługującego zwrotu wynosiła 138.598,23 zł. 2.3. Pismem z dnia 3 kwietnia 2009 roku Skarżąca wyjaśniła, że nie wnosi zastrzeżeń w kwestii stwierdzonej różnicy w wysokości 519,49 zł pomiędzy kwotą zwrotu podatku wnioskowanego na podstawie faktur wystawionych przez firmę A. Sp. z o.o., a kwotą odprowadzoną do właściwego organu podatkowego przez wystawcę faktur. Zaznaczyła także, że akceptuje zwrot podatku pomniejszony o powyższą kwotę. 2.4. Decyzją z dnia 9 lipca 2009 r. organ dokonał zwrotu Spółce podatku od towarów i usług w kwocie 138.598 zł za okres październik - grudzień 2007 r. Organ skorygował wnioskowaną przez Skarżącą kwotę do zwrotu o 519,49 zł. 2.5. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 122, art. 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) (dalej: O.p.) przez niepełne oraz wybiórcze rozpatrzenie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy; - art. 121 § 1 O.p. przez prowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych poprzez dokonanie weryfikacji dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wyłącznie na niekorzyść Spółki i pominięcie okoliczności, że w odniesieniu do faktur wystawionych przez jednego z kontrahentów Spółki błędnie wskazano we wniosku o zwrot VAT kwoty podatku w EUR zamiast w PLN (pomimo, że kwoty te zostały prawidłowo wykazane na fakturach wystawionych przez kontrahenta Spółki w PLN); § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 roku w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm.), (dalej: rozporządzenie Ministra z 2004 r.) w związku z art. 2 VIII Dyrektywy Rady z 6 grudnia 1979 roku (79/1072/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych -warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz. U. UE.L. z 1979 roku Nr 331. poz. 11 ze zm.: dalej: VIII Dyrektywa) przez orzeczenie zwrotu podatku VAT w kwocie niższej od przysługującej podatnikowi zgodnie z przepisami prawa. Skarżąca wskazała na oczywistą pomyłkę pisarską kwoty podatku VAT wynikającą z faktur wystawionych przez Z. Sp. z o.o. Pomimo wskazania we wniosku, że jednostką rozliczeniową jest waluta polska, wartość podatku została podana w EURO. Tym samym w wyniku oczywistej pomyłki kwota podatku została zaniżona o 210.103,44 zł. Zdaniem strony, organ mógł w trybie art. 274 § 1 w związku z art. 277 O.p. poinformować Spółkę o stwierdzonych błędach rachunkowych i oczywistych omyłkach lub samodzielnie orzec o wyższej kwocie zwrotu. 2.6. Decyzją z dnia 23 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że postępowanie w przedmiocie zwrotu podatku jest tzw. postępowaniem wnioskowym (uruchamianym na wniosek podatnika) i nie może być wszczęte z urzędu. W wyniku złożonego wniosku organ podatkowy wydaje decyzję o wysokości uznanej kwoty zwrotu podatku i urząd skarbowy dokonuje zwrotu tej kwoty w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o zwrot podatku wraz ze złożonymi wcześniej dokumentami, o czym stanowi § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia. Wyjaśnił, że w poz. 6 wzoru wyraźnie wyjaśniono, że całkowita kwota wnioskowanego zwrotu ma być określona w PLN. Strona została poinformowana, że kwota wnioskowanego zwrotu podatku VAT różni się od kwot podatku odprowadzonych do właściwego organu podatkowego przez wystawcę faktur załączonych do wniosku oraz wynosi 138.598,23 zł, co zostało zaaprobowane w piśmie strony skarżącej z dnia 3 kwietnia 2009 r. Zatem organ podatkowy pierwszej instancji dokonał zwrotu zgodnie z żądaniem Strony, w myśl przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2004 r. Kwota wnioskowana we wniosku została pomniejszona w związku z stwierdzonymi nieprawidłowościami o 514,49 zł. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgodnie z art. 167 § 1 i art. 139 § 1 O.p., jedynie Strona postępowania może rozszerzyć zakres żądania lub zgłosić nowe żądanie - w dodatku musi ono dotyczyć tego samego stanu faktycznego, a żądanie to może być zgłoszone do momentu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. 2. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę podatnika, za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia zasady zaufania określonej w art. 121 §1 O.p. Sad wyraził zdanie, że organ nie miał obowiązku informowania Skarżącej o okolicznościach faktycznych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Według Sądu, organy nie naruszyły również art. 122, 187 i 191 O.p. Skarżąca składając wniosek o zwrot podatku od towarów i usług spowodowała wszczęcie postępowania podatkowego mającego na celu zbadanie czy zwrot ten jej przysługuje. Jednocześnie, Skarżąca wyraźnie sprecyzowała, jakiej kwoty zwrotu dochodzi w ramach postępowania. Możliwość żądania zwrotu podatku VAT jest prawem a nie obowiązkiem. Ustawodawca nie nałożył na podmioty o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 roku (Dz. U. Nr 56 poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o VAT) obowiązku występowania o zwrot podatku VAT a jedynie przewidział uprawnienie do występowania o zwrot podatku. W konsekwencji, organ podatkowy, który w świetle art. 121 § 2 O.p. nie ma obowiązku informowania strony o konsekwencjach zaistniałego stanu faktycznego, nie ma też obowiązku badania, czy stronie występującej o zwrot podatku VAT przysługuje prawo do zwrotu w wyższej kwocie. Zarzut naruszenia 167 O.p. Sąd uznał za nieuzasadniony. Skarżąca zarzucając organowi naruszenie art. 167 o.p. wskazuje, że od początku dochodziła zwrotu kwoty 348.706,67 złotych to jest łącznej kwoty podatku VAT wykazanej na fakturach dołączonych do wniosku. W ocenie Sądu, wobec wskazania przez Skarżącą, zgodnie z pouczeniem zawartym we wniosku, dokładnej kwoty podlegającej zwrotowi, to jest kwoty 139.117,72 złotych organy podatkowe nie miały podstaw do domniemywania, jaka była rzeczywista, nie ujawniona osobom trzecim, intencja strony Skarżącej co do kwoty podatku VAT której żądała. Zarzut naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 2004 r. w związku z art. 2 VIII Dyrektywy, był zdaniem Sądu, nieuzasadniony. Jak już wyżej wskazywano podmioty, o których mowa w art. 89 ust 1 pkt 3 ustawy o VAT uprawnione są, a nie zobowiązane, do wystąpienia o zwrot podatku VAT. Postępowanie w sprawie zwrotu podatku VAT wszczynane jest na wniosek uprawnionego podmiotu. Bez otrzymania wniosku organy administracji nie są uprawnione do podjęcia działań mających na celu dokonanie zwrotu. Podmiot uprawniony traci możliwość ubiegania się o zwrot podatku od towarów i usług o ile wniosek nie zostanie złożony w terminie wskazanym w § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, to jest w terminie do 30 czerwca następującego po roku podatkowym, którego wniosek dotyczy. Nie złożenie wniosku w powyższym terminie skutkuje niemożnością ubiegania się przez podmiot uprawniony o zwrot podatku VAT. Nie można więc stawiać tezy, że zwrot podatku VAT uprawnionemu podmiotowi jest obowiązkiem organu o charakterze absolutnym. Podjęcie przez organ czynności zmierzających do dokonania zwrotu jest uwarunkowane złożeniem wniosku i odbywa się w jego granicach. Zdaniem Sądu, nie można upatrywać, w fakcie otrzymania przez Skarżącą zwrotu podatku VAT w kwocie wskazanej wprost we wniosku naruszenia zasady neutralności podatku VAT w odniesieniu do podmiotów zagranicznych. Podmiot zagraniczny może z różnych względów nie wystąpić z wnioskiem o zwrot podatku VAT, może ten wniosek złożyć z opóźnieniem, czy też nie uzupełnić jego braków w terminie. Wszystkie to okoliczności skutkują powstaniem sytuacji, w której to podmiot uprawniony ponosi – wbrew zasadzie neutralności – ciężar ekonomiczny podatku od towarów i usług. Jednak uwolnienie się od tego ciężaru jest prawem podmiotu uprawnionego, nie zaś jego obowiązkiem, w konsekwencji, jeżeli podmiot uprawniony na skutek własnego działania czy zaniechania pozbawia się możliwości zwrotu podatku VAT w całości lub w części nie można z powyższego tytułu czynić zarzutu organom podatkowym. Odnosząc się do przywołanego przez Skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2006 roku (sygn. akt, I FSK 1086/05) Sąd stwierdził, że z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, iż obowiązek zbadania pełnej dokumentacji dołączonej przez stronę do wniosku winien być realizowany w celu ustalenia, czy stronie przysługuje prawo do ubiegania się o zwrot podatku VAT, nie zaś w celu ustalenia czy strona nie wskazała zbyt niskiej kwoty podatku VAT. 3. Skarga kasacyjna 3.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej, zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 § 1 u.p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez wadliwą kontrolę działalności organu podatkowego i nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem zasady informowania oraz zasady zaufania do organów podatkowych; - art. 3 § 1 u.p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez wadliwą kontrolę działalności i nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji pomimo wadliwie przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, w tym błędnie ustalonego stanu faktycznego; - art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę legalności decyzji i błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy poprzez powołanie się na okoliczności, które nie znajdują oparcia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy; - art. 3 § 1, art. 145 § 1 lit. c u.p.p.s.a. § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 167 § 1 O.p. oraz art. 21 § 3a O.p. oraz w zw. z art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wadliwą kontrolę legalności decyzji skutkującej nieuchyleniem przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji w związku z uznaniem, że organ podatkowy jest ograniczony przy wydawaniu decyzji kwotą wskazaną przez podatnika w poz. 6 formularza wniosku o zwrot VAT i nie jest zobowiązany do określenia prawidłowej wysokości zwrotu VAT przysługującego podatnikowi zagranicznemu; 2. prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 w związku z § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 2 oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 listopada 2007 r. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r. w związku z art. 2 VIII Dyrektywy Rady poprzez niewłaściwe zastosowanie przedmiotowych przepisów, w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji zaaprobował działanie organu polegające na wydaniu decyzji na kwotę niższą niż wynikająca z: - wniosku o zwrot VAT (o kwotę 519,49 oraz załączonych do niego dokumentów (o kwotę 210 103,44 zł) 3.2. W oparciu o powyższe podstawy wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 3.3 Na rozprawie w dniu 1 września 2011 r. pełnomocnicy strony skarżącej podtrzymali zarzuty skargi kasacyjnej. 3.4. Pełnomocnik Dyrektora izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 u.p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie autor skargi oparł zarzuty zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Gdy skargę kasacyjną oparto na obu wymienionych podstawach w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, którego końcowe rezultaty mogą wpływać na ocenę zarzutów związanych z prawem materialnym (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. , sygn. akt FSK 618/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 120 i B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Warszawa 2006, s. 382). 4.2. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 3 § 1 u.p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez wadliwą kontrolę działalności organu podatkowego i nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem zasady informowania oraz zasady zaufania do organów podatkowych. Zarzut ten należy uznać za w pełni uzasadniony. Z przepisu art. 121 O. p. wynikają dwie podstawowe zasady postępowania podatkowego, tj. zasada pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz zasada obowiązku organów podatkowych udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonując oceny legalności postępowania organów podatkowych nie dostrzegł, że organy podatkowe naruszyły ww. zasady. W szczególności organy podatkowe naruszyły zasadę określoną w art. 121 § 1 O.p. - zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Zdaniem B. Adamiak zasada ta nie nakłada na organy podatkowe nowych obowiązków w toku postępowania podatkowego, ale nakazuje organowi podatkowemu takie wykonywanie obowiązków, aby budziło zaufanie do organów. Zasada ta ma zastosowanie zarówno w zakresie stosowania przepisów prawa materialnoprawnego, jak i przepisów procesowych. Przy stosowaniu przepisów prawa materialnego organ podatkowy nie może zatem rozstrzygać na niekorzyść strony wszelkich niejasnych przepisów (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2003, s. 441). A zatem, wezwanie przez organy podatkowe do zmodyfikowania wniosku o zwrot podatku od towaru i sług jedynie na korzyść Skarbu Państwa, a pomięcie poinformowania o takiej możliwości na korzyść podatnika narusza w sposób ewidentny zasadę zaufania do organów podatkowych. Działania te są tym bardziej naganne, że postępowanie to było rozciągnięte w znacznym czasie. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I FSK 747/07 (opubl. w: Baza Komputerowa Wydawnictwa LEX nr 465777), w którym uznał, że organy podatkowe nie mogą przy ustalaniu stanu faktycznego i na jego podstawie przy określaniu zobowiązania podatkowego wybierać zdarzeń jedynie kreujących zobowiązanie podatkowe, a pomijać inne okoliczności korzystne dla podatnika. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji do zakresu zastosowania art. 121 § 2 O.p. Zdaniem B. Adamiak rozwiązania przyjęte w tym przepisie nie może być jednak interpretowane w oderwaniu od innych zasad ogólnych postępowania podatkowego, w tym zwłaszcza zasady ogólnej pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Z zasady tej wynika obowiązek takiego działania, które służy pogłębianiu zaufania do organów podatkowych, a zatem wyczerpującego i należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania podatkowego oraz w toku postępowania musza udzielać informacji aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2010, Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2010, s. 566). W tej sprawie organy podatkowe naruszyły zasadę informowania strony o jej uprawnieniach, co do możliwości zmodyfikowania wniosku na jej korzyść, tj. przeliczenia podatku określonego w fakturze w euro na złotówki, co doprowadziło do powstania szkody po stronie podatnika. 4.3. Również kolejny zarzut skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia art. 122, art. 187 § i 191 O.p. Należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że organy podatkowe z naruszeniem zasady prawdy materialnej ustaliły kwotę do zwrotu, która wynikała z załączników do wniosku o zwrot podatku od towarów i usług. Tym samym Sąd pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie w uzasadnieniu wyroku przyjął wadliwy stan faktyczny (naruszenie art. 141 § 4 u.p.p.s.a.). 4.5. Także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne było rozszerzenie wniosku o zwrot podatku na podstawie art. 167 § 1 O.p. w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Nie należy zapominać, że organ drugiej instancji jest organem merytorycznym i brak było podstaw do zignorowania takiego zmodyfikowanego wniosku przez Dyrektora Izby Skarbowej skoro oparty był on na załącznikach do wniosku. 4.6. Również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego zasługuje na uwzględnienie. Organy podatkowe a zanim Sąd pierwszej instancji naruszyły przepisy § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 w związku z § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 2 oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 listopada 2007 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego integralną częścią wniosku są jego załączniki, w tym faktura z której wynikało, że kwota do zwrotu po przeliczeniu na złotówki powinna być zdecydowanie wyższa. Wniosek taki powinien podlegać weryfikacji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, czego potwierdzeniem powinno być wydanie przez urząd skarbowy decyzji. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt I FSK 1086/05, który Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę. 4.7. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji powinien uwzględnić uwagi do naruszeń i wykładni przepisów zawarte w pkt 4.2 do 4.6 uzasadnienia wyroku oraz dokonywać oceny legalności zaskarżonej decyzji pod kątem przestrzegania zasady neutralności podatku od towarów i usług i zasady niedyskryminacji wobec podmiotu pochodzącego z państwa członkowskiego Unii Europejskiej. 4.8. W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że zarzuty skargi kasacyjnej są uzasadnione na podstawie przepisów art. 185 § 1 u.p.p.s.a uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia treść art. 203 pkt 2 u.p.p.s.a.