II OSK 2426/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. B. i E. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 490/10 odrzucające skargę S. B. i E. B. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę kasacyjną S. B. i E. B. wnieśli w piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2010 r. dwie skargi: na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubinie z dnia [...] marca 2010 r. nakładające na skarżących karę pieniężną z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oraz na postanowienie tego samego organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] odmawiające im przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Skargi te zostały rozdzielone przez Przewodniczącego Wydziału i zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Wr 490/10 (skarga na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia) oraz II SA/Wr 489/10 (skarga na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia). W rozpoznawanej sprawie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 sierpnia 2010 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało im doręczone w dniu 8 września 2010 r. Postanowieniem z dnia 30 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., gdyż nie została przez skarżących opłacona w wyznaczonym terminie. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia S. B. i E. B. podnieśli zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię oraz naruszenia przepisów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, że pomimo tego, że wnieśli jedną skargę zostali wezwani przez Sąd na podstawie art. 230 p.p.s.a. do zapłaty wpisu sądowego nie od jednej, lecz od dwóch spraw. Skarżący w dniu 8 września 2010 r. uiścili jeden wpis w kwocie 100 zł. Ich zdaniem rozdzielenie spraw przez Sąd I instancji wprowadziło ich w błąd i doprowadziło do tego, że druga skarga jako nieopłacona została odrzucona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymogi skargi kasacyjnej można podzielić na wymogi, które są przewidziane dla każdego pisma procesowego (wymogi formalne) i wymogi konstrukcyjne (materialne) skargi kasacyjnej. Do tych drugich wymogów zalicza się: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Braki w zakresie spełnienia przez stronę wymogów formalnych mogą być usunięte na wezwanie sądu, natomiast braki skargi kasacyjnej w zakresie jej elementów konstrukcyjnych są nieusuwalne, a ich wystąpienie czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną. Pogląd ten jest wyrażany zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego (postanowienie SN z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 30 lipca 2010 r., II FSK 1645/10, niepubl., postanowienie NSA z 7 kwietnia 2009 r., II OSK 1952/08, publ. Centrala Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, postanowienie NSA z 16 marca 2004 r., FSK 209/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 13, postanowienie NSA z 23 grudnia 2004 r., OSK 991/04, niepubl.). Stanowisko to podzielane jest także w literaturze z zakresu postępowania sądowoadministracyjnego (B. Gruszczyński [w]: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 496, H. Knysiak –Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak –Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s.759). Wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej wiążą się z tym, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc przede wszystkim z punktu widzenia wyraźnie wskazanych przez stronę podstaw kasacyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem skarżącego przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., II OSK 2302/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www. nsa.gov.pl). Szczególne wymagania pisma procesowego jakim jest skarga kasacyjna powodują, że jej sporządzenie zostało powierzone wykwalifikowanym pełnomocnikom, co ma zapewnić jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika skarżących nie spełnia wszystkich wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 p.p.s.a., albowiem nie zawiera prawidłowo przytoczonych podstaw kasacyjnych. Pełnomocnik skarżących wprawdzie oparł tą skargę na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jednak nie wskazał żadnych przepisów ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które – jego zdaniem – naruszył Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie z dnia 30 września 2010 r. Kwestionując rozdzielenie przez Sąd I instancji dwóch skarg wniesionych przez skarżących w piśmie z dnia 15 lipca 2010 r., pełnomocnik nie podniósł zarzutu naruszenia art. 57 § 3 p.p.s.a., ani nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd tego przepisu skoro z jego treści jednoznacznie wynika obowiązek przewodniczącego wydziału rozdzielenia skarg na więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność organu zawartych w jednym piśmie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania i uwzględniania z urzędu ewentualnych uchybień zaskarżonego orzeczenia (poza przypadkami nieważności postępowania), czy też samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawierająca nieusuwalne braki w zakresie przytoczenia podstaw kasacyjnych jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.