I OZ 60/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 91/10 o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 91/10 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...]grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie innych świadczeń finansowych związanych z lokalem mieszkalnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 91/10, po rozpoznaniu wniosku A.K. z dnia 29 listopada 2010 r., sprostował omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 października 2010 r., w ten sposób, że w wierszu 6 od góry dziewiątej strony uzasadnienia zamiast słów "miejsce swojego zamieszkania" wpisał "miejsce swojego zameldowania" oraz na tej samej stronie uzasadnienia wyroku w wierszu 7 od góry zamiast słów: "adres zakupionego lokalu" wpisał : "adres zamieszkiwanego lokalu". W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że wyrokiem z dnia 4 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]z dnia [...]grudnia 2009 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] odmawiającą przyznania A.K. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W piśmie z dnia 29 listopada 2010 r. A.K. wskazała, że zostało jej doręczone wyżej przytoczone rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem, w którego treści zauważyła błąd dotyczący jej miejsca zamieszkania. Wskazała, że w dniu 10 maja 2007 r. zamieszkiwała w [...]przy ul. [...], a nie jak wskazano na ul. [...]. Wniosła więc o korektę uzasadnienia we wskazanym zakresie. Sąd I instancji uznał, iż istotnie w 6 wierszu od góry dziewiątej strony uzasadnienia wyroku w wyniku oczywistej omyłki zapisano: "jako miejsce swojego zamieszkania", tymczasem winno być: "jako miejsce swojego zameldowania". Podobnie na tej samej stronie uzasadnienia wyroku w wierszu 7 od góry Sąd błędnie wpisał słowa: "adres zakupionego lokalu" tymczasem winno być: "adres zamieszkiwanego lokalu". Sąd wojewódzki wskazał, że zapis ten stanowi oczywistą omyłkę, jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy, w szczególności z wniosku strony o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, z dnia 24 kwietnia 2007 r. wynika bezspornie, że skarżąca wskazała, jako miejsce swojego zameldowania [...], ul. [...]. Fakt zameldowania skarżącej pod tym adresem potwierdzony został również w piśmie Urzędu Miejskiego w [...], przedłożonym przez organ administracji do akt sprawy (k. 22). Jednocześnie, jak wynika z akt administracyjnych miejscem zamieszkania skarżącej w maju 2007 r. był [...], ul. [...]. Oczywistość omyłki wynika także z treści uzasadnienia wyroku na stronie 8 oraz zaleceń dla organu administracji zamieszczonych na stronie 10 uzasadnienia. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...]złożył zażalenie od w/w postanowienia, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, którą oparł między innymi na błędach Sądu I instancji, które zostały sprostowane zaskarżonym postanowieniem. W ocenie organu, postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010 r. sprostowano błędy merytoryczne mające wpływ na rozstrzygnięcie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie wniesione w niniejszej sprawie jest zasadne. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10). Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Oczywistość omyłki musi natomiast jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie może bowiem być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko, że pojęcie "innej oczywistej omyłki" powinno być rozumiane ściśle, w sposób zawężający. W doktrynie prawa administracyjnego oraz judykaturze dominuje również utrwalony pogląd, że pojęcie to powinno być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający. Wykładnia taka ma chronić strony przed bezzasadnym korzystaniem z możliwości sprostowania. Pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie mieszczą się przeoczenia sądu jakich dopuścił się tenże przy rozpatrywaniu sporu. Nie podlega więc sprostowaniu mylne ustalenie faktu chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. postanowienie NSA z dnia 12 października 1998 r., II SA/Wr 1082/98). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prostowana omyłka jest istotna, bo dotyczy ustalenia stanu faktycznego. Powyżej wskazany pogląd o wąskim rozumieniu pojęcia "omyłki", który Sąd podziela, prowadzi do wniosku, że przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Ustalenie bowiem dotyczące "miejsca zamieszkania" bądź "miejsca zameldowania" skarżącej pod danym adresem było wynikiem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu ustalenia stanu faktycznego, nie zaś niedokładnością, błędem pisarskim albo rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, która mogłaby być sanowana w procedurze sprostowania orzeczenia. Mając tym samym na uwadze treść art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.