II FSK 2544/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Małgorzata Długosz-Szyjko, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Be. B. i Bo. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt I SA/Po 425/10 w sprawie ze skargi Be. B. i Bo. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Be. B. i Bo. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. (sygn. akt I SA/Po 425/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. i B.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że B. i B. B. wnieśli w dniu 17 listopada 2009r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., Burmistrza O., Marszałka Województwa W. oraz Z. O/P.. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny obowiązany jest do badania z urzędu dopuszczalności egzekucji na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. Podkreślono, iż każdy tytuł wykonawczy winien zawierać klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej). Natomiast stosownie do art. 268a kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie to powinno w sposób nie budzący wątpliwości określać jego przedmiot - terminowe sporządzanie upomnień, wystawianie tytułów wykonawczych i ich przekazywanie komórce egzekucyjnej, a w niniejszej sprawie -nadawanie tytułom klauzuli o skierowaniu ich do egzekucji administracyjnej. Tytuły skierowane do wnioskodawców w części "G" nie zostały podpisane bezpośrednio przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, jako organu egzekucyjnego. Dlatego też dla swojej skuteczności mogły być podpisane tylko i wyłącznie przez prawidłowo upoważnionego pracownika. Zdaniem wnioskodawców H. K. nie była upoważniona do przedmiotowej czynności. Do końca roku 2008 pracownik ten nie miał w ogóle ustalonego na piśmie konkretnego zakresu czynności na stanowisku komornika skarbowego. Zakres czynności H. K. miał zostać opracowany i podpisany przez nią 30 grudnia 2004r. Wobec powyższego – zdaniem Skarżących - egzekucja winna zostać umorzona jako niedopuszczalna (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Dyrektor Izby Skarbowej w P., powołując treść art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził, że przesłanka niedopuszczalności egzekucji nie wiąże się z prawidłowym umocowaniem pracownika do nadania klauzuli wykonalności, lecz czy obowiązek, którego dotyczy tytuł podlega egzekucji administracyjnej. Zdaniem organu odwoławczego niedopuszczalność egzekucji dotyczy sytuacji, w której zobowiązanemu nie doręczono upomnienia (art. 15 u.p.e.a.) bądź gdy tytuły wykonawcze zostały wystawione przez niewłaściwy podmiot (niebędącym wierzycielem dochodzonej zaległości), a nie w przypadku gdy tytuł podpisała osoba która nie ma upoważnienia. Wskazano również, iż organ egzekucyjny przed przyjęciem tytułu do realizacji jest obowiązany, zgodnie z art. 29 ustawy, zbadać dopuszczalność egzekucji. W przypadku gdy obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy nie podlega egzekucji lub tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji a tytuł wykonawczy zwraca wierzycielowi. Zdaniem organu nadzoru w niniejszej sprawie wszystkie tytuły wykonawcze spełniały wymogi ustawowe i została im nadana klauzula wykonalności. W skardze B. i B.B. wnieśli o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zarzucili naruszenie przepisu art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 124 § 1 kpa w zw. art. 18 ustawy egzekucyjnej. W uzasadnieniu wskazano, iż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje również ocenę, czy tytuł wykonawczy posiada wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji przywołując treść art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954, ze zm.), zwrócił uwagę na przesłankę umorzeniową, wymienioną w pkt 7 tego przepisu (egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu). Sąd zauważył, że niedopuszczalność egzekucji może nastąpić z różnych przyczyn: mogą to być zarówno przyczyny przedmiotowe, jak podmiotowe. Niedopuszczalność egzekucji ze względów przedmiotowych występuje wtedy, gdy dany obowiązek jest wykonywany w trybie egzekucji sądowej, gdy obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym lub gdy jego podstawą jest decyzja nieostateczna. Niedopuszczalność zachodzi również wtedy, gdy wykonanie tytułu wykonawczego nie należy do administracyjnych organów egzekucyjnych - tytuł wykonawczy został wydany w innym postępowaniu a jego wykonanie, na mocy przepisów szczególnych, nie zostało przekazane na drogę egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalna jest egzekucja, gdy wierzycielowi przysługuje prawo wyboru pomiędzy trybem egzekucji administracyjnej a innym trybem i podmiot ten skorzystał z innego trybu. Wskazano, iż ograniczenia w dopuszczalności egzekucji ze względu na jej przedmiot mają także miejsce w sytuacji, gdy egzekucja została skierowana do przedmiotu lub prawa, które nie podlegają egzekucji na podstawie przepisów u.p.e.a. (art. 8, 8a, 9, 10) oraz na podstawie przepisów szczególnych. Jeżeli organ egzekucyjny zwolni z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego (art. 13 ustawy), to prowadzenie egzekucji z tych rzeczy jest niedopuszczalne. Według Sądu pierwszej instancji nie jest także dopuszczalna egzekucja administracyjna, gdy wniosek o wszczęcie egzekucji z nieruchomości zostanie zgłoszony przez upływem 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu egzekucji z tej nieruchomości (art. 111 k). Z kolei podmiotowe ograniczenia w dopuszczalności egzekucji oznaczają zakaz prowadzenia egzekucji w stosunku do określonych osób (zob. L. Klat -Wertelecka [w:] System egzekucji administracyjnej, pod red. J. Niczyporuka i in., s. 283 - 284). Z powyższego Sąd pierwszej instancji wyprowadził wniosek, iż ocena czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi, o których mowa w art. 27 § 1 ustawy, w szczególności czy klauzula organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej została podpisana przez osobę posiadającą prawidłowe upoważnienie do dokonania takiej czynności (pkt 10), nie jest dokonywana w ramach badania dopuszczalności egzekucji. Zdaniem Sądu pogląd ten znajduje swoje uzasadnienie również w treści art. 33 ustawy egzekucyjnej. Powołany przepis, jako podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazuje bowiem osobno m. in. jej niedopuszczalność (pkt 6) oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (pkt 10). Pojęcie niedopuszczalności egzekucji użyte w art. 33 jest tożsame z pojęciem niedopuszczalności z art. 59 ustawy. Racjonalność prawodawcy wymaga bowiem, by tym samym terminom nadawał on to samo znaczenie. Sąd skonstatował, że nie można zatem uznać, iż pojęcie niedopuszczalności egzekucji obejmuje również spełnienie przez tytuł wykonawczy wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 10. Wobec powyższego nie było konieczne badanie, czy osoby podpisujące klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej były prawidłowo upoważnione do tej czynności, jak również odniesienie się do zarzutów skarżących w tym zakresie. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że organ odwoławczy, jak również organ pierwszej instancji prawidłowo przyjęły, iż brak jest przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżących. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną B. i B.B., którzy wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy egzekucyjne przepisu art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej – "u.p.e.a.") oraz przepisów art. 7, art. 8 i art. 80 K.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co polegać miało na przyjęciu poglądu, że przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w żaden sposób nie wiąże się z prawidłowym umocowaniem pracownika do nadania klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji; - art. 3 § 2 pkt 3 oraz art. 132 i art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zaniechanie rzeczywistej kontroli postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, zaniechanie rozstrzygnięcia sprawy w zakresie wszystkich przytoczonych w skardze zarzutów oraz wydanie wyroku na podstawie okoliczności, które nie wynikają z akt sprawy; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w odniesieniu do wszystkich zarzutów skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Skarżący – powołując się na komentarz do art. 29 u.p.e.a. P. Przybysza (system elektroniczny LEX Polonica) – podniosła, że brak przesłanej dopuszczalności wszczęcia egzekucji jest negatywną przesłanką prowadzenia egzekucji na gruncie art. 59 § 1 u.p.e.a. Strona wskazała również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 996/07), w którym wyrażony został pogląd, że nadanie klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej jest koniecznym elementem, który jest niezbędnym formalnym warunkiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Strona zaakcentowała, że jej argumentacja dotycząca podpisania przedmiotowej klauzuli "G" przez osoby, które nie posiadają upoważnienia naczelnika urzędu skarbowego jako organu egzekucyjnego, stanowi relewantny w sprawie zarzut braku dopuszczalności wszczęcia egzekucji, będącej jednocześnie negatywną przesłanką dopuszczalności prowadzenia egzekucji. Obowiązkiem organu egzekucyjnego, na każdym etapie postępowania jest kontrola prawidłowości formalnej wydanego tytułu wykonawczego, na podstawie którego ma być prowadzone postępowanie. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 3 oraz art. 132 i art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., strona skarżąca podniosła, że Sąd pierwszej instancji tylko jednym zdaniem (w końcu uzasadnienia wyroku) ocenił zaskarżone postanowienie, stwierdzając że brak jest przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżących. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie zbadał wszystkich zarzutów przytoczonych w skardze, a zwłaszcza odnoszących się do kwestii podpisania przez nieupoważnione osoby klauzul o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. strona skarżąca wiąże z brakiem oceny prawidłowości merytorycznej zaskarżonego postanowienia oraz oparciu wyroku na własnych poglądach Sądu pierwszej instancji. Sąd ten nie przeanalizował też kwestii rozróżnienia pojęć dopuszczalności wszczęcia egzekucji oraz dopuszczalności prowadzenia egzekucji. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżących, podtrzymując zarzuty i wywody skargi kasacyjnej, w jej uzupełnieniu wskazał na treść zarządzenia nr 86 Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1996 r. oraz na § 4 statutu, stanowiącego załącznik tego zarządzenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Środek odwoławczy został oparty na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia prawa procesowego. Naruszenia unormowań procesowych strona upatruje w obrazie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. oraz przepisów art. 7, 8 i 80 K.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., a także w obrazie art. 3 § 2 oraz art. 132, 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Kluczowym zarzutem w sprawie jest zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., gdyż od wyniku oceny prawidłowości dokonanej w zaskarżonym wyroku wykładni tego przepisu uzależniona jest skuteczność sformułowanych w skardze kasacyjnej kolejnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu, czy w analizowanej sprawie spełniona została przewidziana art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. czy wystąpiła niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Strona skarżąca, jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, konsekwentnie wskazuje niedopuszczalność egzekucji (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), będącą następstwem złożenia podpisu w rubryce "G" tytułu wykonawczego (pod klauzulą organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej) przez osoby nieupoważnione do tych czynności. W punkcie wyjścia zauważyć należy, że dla weryfikacji poprawności formalnej sporządzonego przez wierzyciela i skierowanego do egzekucji tytułu wykonawczego przewidziany został w ustawie egzekucyjnej odrębny tryb. Mianowicie zobowiązany może kwestionować prowadzenie egzekucji wnosząc zarzuty na podstawie art. 33 u.p.e.a., a to w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 33 pkt 10 podstawą wniesienia zarzutu może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Z kolei stosownie do art. 27 pkt 10 omawianej ustawy, tytuł wykonawczy powinien zawierać klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Skoro strona (zobowiązany) nie wniosła zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji (fakt bezsporny), a to na podstawie art. 33 u.p.e.a. (a w szczególności art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 10 tej ustawy), nie została tym samym podważona poprawność sporządzonego przez wierzyciela i skierowanego do realizacji przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego. Jak słusznie przy tym zauważył Sąd pierwszej instancji ocena czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi, o których mowa w art. 27 § 1 ustawy, w szczególności czy klauzula organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej została podpisana przez osobę posiadającą prawidłowe upoważnienie do dokonania takiej czynności (pkt 10), nie jest dokonywana w ramach badania dopuszczalności egzekucji. Eksponowana przez stronę skarżącą wada tytułu wykonawczego winna być oceniana – jak już zaznaczono - w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Konsekwencją natomiast ich uwzględnienia, jest umorzenie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny, na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. W art. 59 § 1 u.p.e.a. zawarty został katalog przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, przy czym w pkt 7, jako jedna z nich, wyszczególniona została niedopuszczalność egzekucji. Nie budzi wątpliwości słuszność poglądu, że o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej decydują dwa rodzaje przesłanek: o charakterze podmiotowym oraz przedmiotowym (por. m.in.P. Pietrasz, Komentarz do art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, System elektroniczny LEX). Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego i organu prowadzącego egzekucję. W pierwszym przypadku egzekucja jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotów wskazanych w tytule wykonawczym (takiego wyłączenia dokonuje np. art. 14 § 1 u.p.e.a., m.in. w stosunku do osób, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych). Zwrócić w tym miejscu należy wszakże uwagę, że stanowiące podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego okoliczności dotyczące osoby zobowiązanego mogą pokrywać się także z przesłankami przewidzianymi w art. 59 § 1 pkt 4 ustawy egzekucyjnej (gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego). W analizowanym przypadku nie ma natomiast wątpliwości, że egzekucja administracyjna jest prowadzona wobec osoby, która jest zobowiązanym do uiszczenia należności podatkowej i brak jest podstaw umożliwiających wyłączenie tej osoby spod działania przepisów ustawy. Podobnie ocenić należy kwestię właściwości organu egzekucyjnego (Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.). Z kolei przesłanki przedmiotowe odnoszą się do przedmiotu i podstaw egzekucji. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej (inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a.), np. podlegające egzekucji sądowej, o ile jego wykonanie nie zostało przekazane na drogę egzekucji administracyjnej. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie jest fakt istnienia zobowiązania podatkowego, którego egzekucja winna być dokonana na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Za chybiony zatem uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty. Powołany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy składowe uzasadnienia wyroku wskazując, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Treść tego przepisu uprawnia do tezy, że sądowi administracyjnemu pierwszej instancji można skutecznie zarzucać naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. W wyroku z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 332/05 (niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja taka nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powody, dla których uznał, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie zachodzi przesłanka niedopuszczalności egzekucji. Nie pogłębienie przez Sąd rozważań w tym przedmiocie, pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy. Przypomnieć przy tym należy, że stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Rozstrzygając sprawę w drodze wydania wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie mógł naruszyć wskazywanego w skardze kasacyjnej art. 132 p.p.s.a., który to przepis nakazuje rozstrzygać sprawę co do istoty właśnie w taki sposób. Natomiast do naruszenia art. 133 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdy sąd pominie dokonane w sprawie ustalenia, czy też dokona własnych ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 415/11). Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie występuje. Sąd pierwszej instancji nie pominął dokonanych w toku postępowania administracyjnego ustaleń faktycznych, jak też nie dokonał samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Za takie nie może zostać uznane zaprezentowanie przez Sąd pierwszej instancji własnego stanowiska co do istnienia przesłanki niedopuszczalności egzekucji, w świetle dokonanych uprzednio ustaleń faktycznych. Z tych też względów nie mogły zostać również uwzględnione przytoczone w podstawie kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 8 oraz 80). Dokonane przez organy ustalenia stanu faktycznego oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowią wystarczającą podstawę dla jej rozstrzygnięcia. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest właściwy do rozpatrzenia skargi na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Czynność organu polegająca na nieuwzględnieniu zażalenia strony na postanowienie w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego ma zatem charakter czynności, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie. Nie jest wobec tego zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.