VII SA/Wa 1321/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. P. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2010 r., nr [...], wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] czerwca 2008 r., nr [...]. Powyżej wskazaną decyzją z [...] czerwca 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., w oparciu o art. 51 ust. 4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zatwierdził D. i J. P. projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] w obr. ew. [...] położonej przy ul. K. [...] w L. Pismem z 17 marca 2009 r. -skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.- B. P. zwrócił się o doręczenie mu ww. decyzji tego organu. Oświadczył we wskazanym piśmie, iż w dniu 11 marca 2009 r., będąc w siedzibie organu, dowiedział się o wydaniu decyzji, albowiem dotychczas nie została mu ona doręczona. Wyjaśnił przy tym, iż decyzja z [...] czerwca 2008 r. dotyczy nieruchomości, której jest współwłaścicielem. Podniósł jednocześnie, że na znajdującym się w aktach sprawy i adresowanym do niego potwierdzeniu doręczenia ww. decyzji, podrobiono jego podpis, o czym zawiadomił Komendę Powiatową Policji w L. Z ostrożności wniósł o przeprowadzenie w niniejszym postępowaniu dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność, iż podpis na potwierdzeniu doręczenia decyzji nie pochodzi od niego. Następnie wskazał na potrzebę zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego w przedmiocie podrobienia jego podpisu. I dalej, z ostrożności procesowej wniósł o uznanie swojego pisma za wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wymienionej na wstępie decyzji, wskazując, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W piśmie tym zawarł również zarzuty pod adresem kwestionowanej decyzji z [...] czerwca 2008 r. Postanowieniem z [...] maja 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przywrócenia terminu wniesienia odwołania, do czasu zajęcia stanowiska przez Prokuraturę Rejonową w L. w sprawie sfałszowania podpisu B. P. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji organu stopnia powiatowego z [...] czerwca 2008 r. W dniu [...] kwietnia 2010 r. wpłynęło do organu odwoławczego pismo Prokuratora Rejonowego w L. wraz z odpisem postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn. akt [...]. Wskazanym postanowieniem umorzone zostało dochodzenie w sprawie podrobienia podpisu B. P. na zwrotnym pokwitowaniu odbioru, z powodu niewykrycia sprawców. Wobec powyższego, postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. organ wojewódzki podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne. I dalej, w dniu [...] kwietnia 2010 r. organ ten wydał postanowienie nr [...], mocą którego -na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, w skrócie: k.p.a.)- odmówił B. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z [...] czerwca 2008 r. opatrzone podpisem B. P. i stwierdził, że nie ma podstaw prawnych (w świetle materiału dowodowego sprawy, w tym postanowienia o umorzeniu dochodzenia), do kwestionowania ww. podpisu. Tym samym przyjął, iż doręczenie ww. decyzji B. P. miało miejsce [...] czerwca 2008 r., a zainteresowany wnosząc odwołanie nie uprawdopodobnił ponad wszelką wątpliwość, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy. Następnie, zaskarżonym postanowieniem z tej samej daty, tj. z [...] kwietnia 2010 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ powołał się na postanowienie Prokuratora Rejonowego w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r., o umorzeniu dochodzenia w sprawie podrobienia podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z uwagi na fakt niewykrycia sprawcy. Stwierdziwszy, iż B. P. nie udowodnił, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest jego podpisem, organ przyjął, że zaskarżona decyzja organu I instancji z [...] czerwca 2008 r., została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu [...] czerwca 2008 r. A zatem odwołanie -jak wskazał organ- zostało wniesione po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], B. P. wniósł o jego uchylenie, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez: -bezpodstawne i błędne przyjęcie, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji należy do niego, -zaniechanie przesłuchania go na okoliczność złożenia przez niego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, -zaniechanie pozyskania opinii biegłego grafologa dotyczącej podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, sporządzonej w sprawie Prokuratury Rejonowej w L., -zaniechanie zwrócenia się do doręczyciela o przedłożenie potwierdzenia doręczenia decyzji na dokumentach tego doręczyciela, -zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego grafologa dla ustalenia pochodzenia podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, -niesłuszne wywiedzenie, że z przedmiotowego zwrotnego potwierdzenia doręczenia decyzji wynika, iż złożony na nim podpis należy do niego. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, iż organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w sprawie. Nie zgromadził żadnych dowodów, a przecież mógł przeprowadzić dowód z opinii biegłego grafologa oraz wystąpić do doręczyciela decyzji o przedłożenie potwierdzenia doręczenia na dokumentach tego doręczyciela. Wskazał też, że przyczyną umorzenia postępowania przez Prokuraturę Rejonową w L. w sprawie sfałszowania podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji było niewykrycie sprawców, a nie brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czyny zabronionego. Oznacza to, iż orzeczenie prokuratorskie uprawdopodabnia, że do fałszerstwa doszło. Dalej, skarżący podniósł, iż z uwagi na fakt, że w trakcie ww. postępowania prokuratorskiego uzyskano opinię biegłego z 31 lipca 2009 r. dotyczącą zagadnienia autentyczności podpisu, a zagadnienie to na obecnym etapie postępowania ma istotne znaczenie, opinię tą należało uzyskać. Ustalenia w niej zawarte są ważne dla oceny okoliczności niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Stosownie zaś do treści art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonują oceny zaskarżonego postanowienia, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, iż orzeczenie to jest wadliwe w stopniu uzasadniającym jego uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uznał również, że niezbędnym dla końcowego załatwienia niniejszej sprawy jest także uchylenie -na podstawie art. 135 p.p.s.a.- postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wprawdzie, przedmiotem skargi skarżący uczynił tylko rozstrzygnięcie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jednakże Sąd miał na uwadze, iż oba te rozstrzygnięcia zapadły w związku z pismem skarżącego zawierającym zarówno zarzuty pod adresem kwestionowanej decyzji, jak i wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a w takiej sytuacji (polegającej na tym, iż odwołanie zostaje wniesione wraz z wnioskiem przewidzianym w art. 58 k.p.a.), w przypadku odmowy przywrócenia terminu mogłoby zapaść jedno orzeczenie (tj. nie było konieczności wydawania odrębnego orzeczenia w oparciu art. 134 k.p.a.; v. wyrok NSA z 24 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1490/07). Tym samym Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, iż postanowienie zaskarżone oraz postanowienie wydanej w tej samej dacie -o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania- dotyczą w istocie tej samej materii, tj. tej samej sprawy administracyjnej. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącemu skutecznie doręczono -zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru- w dniu [...] czerwca 2008 r. decyzję PINB w L. z [...] czerwca 2008 r., czy też dokonane w ww. dniu doręczenie było nieprawidłowe, a tym samym, czy istniały podstawy do wydania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, czy też - do przywrócenia uchybionego terminu. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, iż w dniu [...] czerwca 2008 r. PINB w L. wydał decyzję, którą zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych J. i D. P. Od tej decyzji w dniu [...] marca 2009 r. B. P. wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Decyzja PINB w L. z [...] czerwca 2008 r. została wysłana do inwestorów (D. i J. P.) oraz do B. P.. W aktach znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru ww. decyzji (w kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem), z których wynika, że tak inwestorzy jak i B. P. zamieszkują pod tym samym adresem, tj. mają wspólny adres – ul. K. [...] w L. Pod ten adres i na nazwiska ww. osób (w tym wspólnie dla D. i J. P.), zostały skierowane przesyłki zawierające decyzję. W dniu [...] lipca 2008 r. przesyłkę tą doręczono inwestorom. W dniu [...] czerwca 2008 r. przesyłkę odebrać miał -zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru- B. P. Skarżący zakwestionował jednak to doręczenie. W piśmie zawierającym odwołanie wskazał bowiem, iż dopiero w dniu [...] marca 2009 r. zapoznając się z aktami sprawy w urzędzie, dowiedział się o ww. decyzji PINB w L. Stwierdził również wówczas, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji nie należy do niego, został sfałszowany, o czym zawiadomił organy ścigania. Orzekając w oparciu o art. 134 k.p.a. oraz na podstawie art. 59 § 2 tej ustawy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dysponował postanowieniem Prokuratora Rejonowego w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie podrobienia podpisu B. P. na zwrotce pokwitowania odbioru, z powodu (jak podano) niewykrycia sprawców. Postanowienie to, stanowiło główny i jedyny dowód w sprawie. Wskazują na to wyraźnie akta sprawy i uzasadnienia postanowień tego organu z [...] kwietnia 2010 r. W obu orzeczeniach wydanych w tej dacie, organ przywołując ww. postanowienie stwierdził, że decyzja z [...] czerwca 2008 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu [...] czerwca 2008 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru i widniejący na nim podpis B. P.. W uzasadnieniu postanowienia nr [...] wskazał dodatkowo, że nie ma dowodów świadczących o tym, że podrobienie podpisu skarżącego na potwierdzeniu odbioru decyzji miało miejsce oraz, że B. P. nie uprawdopodobnił, iż podpis znajdujący się na potwierdzeniu odbioru decyzji nie jest jego. W ocenie Sądu, orzeczenia te -w okolicznościach faktycznych sprawy- są co najmniej przedwczesne. Zostały one wydane bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w koniecznym w tym postępowaniu zakresie, tj. bez wyjaśnienia prawidłowości doręczenia decyzji I instancji z [...] czerwca 2008 r. Należy zaś zauważyć, iż poczynienie ustaleń w ww. zakresie było istotne, albowiem do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, o których mowa w art. 58 k.p.a., zalicza się m.in. nieprawidłowe doręczenie pisma, np. decyzji, postanowienia. Zatem, w przypadku ustalenia, iż decyzja nie została skutecznie (w sposób prawidłowy, przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego) doręczona, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należałoby uwzględnić. Tym samym brak byłoby podstaw do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 134 k.p.a. Dostrzegając powyższe raz jeszcze wskazać trzeba, iż skarżący zakwestionował doręczenie mu przesyłki [...] czerwca 2008 r., podnosząc, iż nie otrzymał decyzji w tym dniu oraz, że to nie jego podpis widnieje na dokumencie potwierdzającym doręczenie decyzji (a więc, że to nie on pokwitował odbiór tej decyzji). W tym miejscu należy zaś zauważyć, iż zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem (przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy). Potwierdzenie doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności. Przy czym, pokwitowanie odbioru przesyłki stwarza jedynie domniemanie doręczenia, które może być obalone przeciwdowodem, nawet przez osobę, do której rąk należało pismo doręczyć, jeśli faktycznie doręczenie nie nastąpiło. Nadto, dokument doręczenia nie jest wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych. W razie wątpliwości, czy okoliczności zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne jest podjęcie z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich potrzebnych dowodów (zob. wyrok NSA OZ w Krakowie z 20 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1979/98). Takie wątpliwości -w świetle oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie stanowiącym odwołanie- w sprawie występowały i uzasadniały przeprowadzenie postępowania mającego na celu ich wyjaśnienie. Tymczasem, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postępowania dowodowego właściwie w sprawie nie przeprowadził, naruszając takim działaniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji również art. 59 § 2 i art. 134 tej ustawy (na podstawie których orzekał wydając postanowienia w dniu [...] kwietnia 2010 r.). W swoich rozstrzygnięciach skoncentrował się tylko na postanowieniu Prokuratora Rejonowego w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn. akt [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie podrobienia podpisu B. P. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Nie wziął pod uwagę, iż oba te postępowania, tj. administracyjne i karne, prowadzone są w różnym zakresie, w różnym celu. Powołując się na wskazane postanowienie i podając przyczynę umorzenia dochodzenia (podaną w tym postanowieniu), tj. niewykrycie sprawców, w efekcie organ zupełnie nie dostrzegł, iż dla postępowania administracyjnego, które prowadzi konieczne jest jedynie ustalenie, czy istnieje dowód sfałszowania podpisu (wykrycie sprawcy nie ma tu bowiem żadnego znaczenie, ważne jest tylko, czy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis B. P., czy też nie), a tym samym, czy domniemanie doręczenia decyzji skarżącemu można uznać za obalone. Z uwagi na to, iż postanowienie Prokuratora Rejonowego w L. nie zawierało takich informacji, które jednoznacznie potwierdzałyby, iż podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie pochodzi od skarżącego (bo informacje te jedynie sugerowały, że sfałszowanie podpisu mogło mieć miejsce poprzez wskazanie na "niewykrycie sprawcy" przestępstwa), organ zobligowany był rozszerzyć materiał dowodowy, tj. przeprowadzić własne postępowanie wyjaśniające, czego zaś w sprawie zupełnie nie uczynił. W konsekwencji nie wyjaśnił m.in., czy przesyłki do inwestorów i do skarżącego wysłano (nadano) jednocześnie, a jeśli tak, to z jakiego powodu w dniu [...] czerwca 2008 r. D. i J. P. przesyłki adresowanej do nich nie odebrali (i uczynili to dopiero [...] lipca 2008 r.). Na marginesie trzeba wskazać, że z postanowienia Prokuratora Rejonowego w L. z [...] sierpnia 2009 r. wynika, iż J. P. jest bratem skarżącego, z którym skarżący pozostaje w konflikcie. Dalej, organ nie ustalił też, czy osoby te posiadają jedną skrzynkę na listy, czy też oddzielne i jak jest doręczana im korespondencja na wspólny adres. Nie uznał za stosowne odnieść się również do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa. Wniosek ten sformułowany został w odwołaniu i pozostał bez jakiegokolwiek odzewu organu, chociaż dotyczył okoliczności istotnych dla sprawy i wobec treści art. 78 § 1 k.p.a. nie powinien być zbagatelizowany. Nie przesłuchał także świadków, na przykład J. P. i jego domowników, na okoliczność odbioru przesyłek w dniu [...] czerwca 2008 r. i [...] lipca 2008 r. Nadto, organ nie uzupełnił akt sprawy o opinię biegłego grafologa sporządzoną na użytek organów ścigania. Nie wystąpił również do Komendy Powiatowej Policji w L. -prowadzącej dochodzenie w sprawie fałszerstwa podpisu B. P.- o dodatkowe informacje pozwalające na ustalenie, czy do fałszerstwa podpisu doszło, czy też nie. W tym miejscu warto dodać, iż w aktach sprawy znajduje się postanowienie Komendy Powiatowej Policji w L. z [...] sierpnia 2009 r. sygn. akt [...] o uznaniu za dowód rzeczowy potwierdzenia odbioru decyzji, w którym w uzasadnieniu wskazano, iż ww. dowód rzeczowy świadczy o popełnieniu przestępstwa. W aktach znajduje się także postanowienie Prokuratora Rejonowego w L. z [...] września 2009 r. sygn. akt [...], w którym w uzasadnieniu wskazano, że zachodzi konieczność przechowywania dowodów rzeczowych ujętych w postanowieniu z [...] sierpnia 2009 r. w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym został podrobiony podpis B. P. Konkludując, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył ciążący na nim obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a co za tym idzie obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Organ ten zobligowany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, w tym przede wszystkim taki, który umożliwiłby wyjaśnienie występującej w tej sprawie kwestii spornej. Winien był przy tym uwzględnić także wnioski dowodowe skarżącego, a przynajmniej odnieść się do nich w uzasadnieniu wydanego orzeczenia (wskazując przyczyny ich nieuwzględnienia). Dopiero po dokładnym przeanalizowaniu wyczerpująco zgromadzonych dowodów organ mógł ustalić stan faktyczny sprawy i podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Reguły dowodowe wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., jak wynika z uzasadnienia obu postanowień z [...] kwietnia 2010 r., nie zostały w sprawie zachowane. Nie zgromadzono wszystkich potrzebnych do rozpatrzenia tej sprawy dowodów, te zaś, które znajdowały się w aktach (kserokopie zwrotnych potwierdzeń odbioru, postanowienie Prokuratora Rejonowego z [...] sierpnia 2009 r.) zostały zbyt ogólnie (powierzchownie) potraktowane. W konsekwencji należało stwierdzić, iż wydanie negatywnych dla skarżącego rozstrzygnięć nie zostało poprzedzono prawidłowym postępowaniem dowodowym. Tym samym zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania w sprawie Sąd uznał za jak najbardziej zasadne. Sprawa wymaga przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego (z uwzględnieniem powyżej poczynionych uwag Sądu), którego celem winno być ustalenie prawidłowości doręczenia skarżącemu przesyłki w dniu [...] czerwca 2008 r. W postępowaniu tym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a. Szczególnie przydatne na potrzeby sprawy może okazać się uzupełnienie akt o opinię biegłego grafologa sporządzoną na zlecenie Komendy Powiatowej Policji w L. w sprawie o sygn. [...]. W przypadku ustalenia, iż wskazane doręczenie przesyłki było niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, doręczenie to należy uznać za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania bez potrzeby powtórnego prawidłowego doręczenia pisma. W sytuacji zaś stwierdzenia, iż okoliczności sprawy nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu, wydanie postanowienia w trybie art. 134 k.p.a., należy uznać za zbędne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 w/w ustawy.