I SA/Gl 568/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Grzegorz Granieczny, Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Paulina Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art.233 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8., poz. 60 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa) oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm. dalej też u.p.d.o.f.) decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. (nr [...]) w sprawie określenia J.M. (dalej zwany stroną) zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu [...] 2009 r. J.M. złożył do Urzędu Skarbowego w M. zeznanie podatkowe PIT - 37 o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2008, a w dniu [...] 2009 r. złożył do Urzędu Skarbowego w M. PIT - 38 z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych za 2008 r. w związku z informacją PIT - 8C wystawioną przez "A"" S.A. K.., który był błędnie wykazany w zeznaniu PIT - 37 za 2008 rok. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok, po czym ww. decyzją z dnia [...] r. określił J. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podawał, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania podatkowego wynika, że w zeznaniu PIT-37 wykazano następujące dane: przychód ze stosunku pracy w kwocie [...] zł., przychód z innych źródeł w kwocie [...] zł., koszty uzyskania przychodu w kwocie [...] zł., składki na ubezpieczenia społeczne w kwocie [...] zł., odliczenia od dochodu wykazane w PIT - O w kwocie [...] zł., dochód po odliczeniach w kwocie [...] zł., podstawa obliczenia podatku w kwocie [...] zł. podatek obliczony wg. skali w kwocie [...] zł., składki na ubezpieczenia zdrowotne w kwocie [...] zł., podatek po odliczeniach w kwocie [...] zł., podatek należny [...] zł., zaliczka na podatek dochodowy pobrana przez płatnika w kwocie [...] zł., podatek do zapłaty w kwocie [...] zł. Podkreślenia wymaga także, to iż w toku postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. w trakcie czynności sprawdzających ustalił, iż J. M. nieprawidłowo wykazał w PIT - 37 za 2008 rok dochód w kwocie [...] zł. uzyskany z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych, a ponadto nie właściwie udokumentował fakt dokonania odliczenia od dochodu kwoty [...] zł. darowizny przekazanej na rzecz Parafii Rzymskokatolickiej Św. Mikołaja w N. na cele działalności charytatywno-opiekuńczej w 2008 roku. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości domagała się ponownego określenia zobowiązania w podatku dochodowym za 2008 rok. W uzasadnieniu odwołania strona domagając się uchylenia ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. podkreślała, iż wywody organu są dla niej niezrozumiałe i mało wyczerpujące. W szczególności wskazywała, iż organ podatkowy podał, że zgodnie z art. 26 ust. 6d i ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej jednym z niezbędnych warunków do odliczenia darowizny jest jej udokumentowanie dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego. Strona uważała, że trudno uznać fragmenty uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego za wyczerpujące i w pełni zrozumiałe. Zdaniem strony fragment uzasadnienia decyzji organu I instancji zawierał zasadniczą sprzeczność w swojej treści w odniesieniu do postanowień art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Strona podkreślała, iż zasadniczą treść ust. 7 art. 55 ww. ustawy stanowi zapis, że jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie 2 lat od dnia przekazania darowizny sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność to darowizny na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym. Strona podkreślała, iż urząd skarbowy sam potwierdził, iż darczyńca otrzymał stosownie do treści art. 55 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego odpowiednie potwierdzenie otrzymania darowizny od kościelnej osoby prawnej, w imieniu której działał proboszcz. Zdaniem strony decyzja organu I instancji obciążona jest zarzutem braku wyczerpującej faktycznej i logicznej interpretacji powołanych w decyzji przepisów prawnych. Strona akcentowała, iż organ nie zauważa istniejącej zasadniczej różnicy zapisów art. 55 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. (nr [...]) w sprawie określenia J. M. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy poza nakreśleniem dotychczasowego przebiegu postępowania wskazał, iż zgodnie z art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1989 r. Nr 29, poz. 154 ze zm. dalej ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego) darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Organ II instancji stwierdził ponadto, iż ww. ustawa umożliwia dokonanie odliczenia darowizny od dochodu, natomiast sposób udokumentowania tej darowizny znalazł odzwierciedlenie także w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie w art. 26 ust. 1 pkt 9 wskazano, iż podstawę obliczenia podatku stanowi dochód ustalony po odliczeniu kwot darowizn przekazanych między innymi na cele kultu religijnego, a z art. 26 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy wynika, że wysokość wydatków na cele określone w ust. 1 art. 26 ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Organ odwoławczy podkreślał przy tym, iż w przypadku odliczeń, o których mowa w wyżej powołanym ust. 1 pkt 9 art. 26 u.p.d.o.f., odliczenie stosuje się, jeżeli wysokość darowizny jest udokumentowana dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego, a co wynika z postanowień art. 26 ust. 6d ww. ustawy, który stanowi, że przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do darowizn odliczanych na podstawie odrębnych ustaw. Z uwagi na powyższe organ II instancji uznając za trafne rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. podkreślał, iż strona mogłaby skorzystać z powyższej ulgi jedynie poprzez przekazanie darowizny na działalność kościelną charytatywno-opiekuńczą, pod warunkiem dokonania wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego. Organ odwoławczy akcentował, iż strona na potwierdzenie prawa do dokonanego odliczenia przedstawiła jedynie dowód wpłaty z dnia [...] 2008 r. na kwotę [...] zł. wystawiony przez Parafię Rzymskokatolicką Św. Mikołaja w N. i zaświadczenie wystawione przez proboszcza, iż wpłacona kwota w całości została przekazana na cele działalności charytatywno-opiekuńczej prowadzonej w 2008 roku. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy przesądza o tym, iż J. M. nie miał prawa dokonać odliczenia darowizny od dochodu, ponieważ nie spełnił wszystkich przesłanek warunkujących dokonanie odliczenia. Organ akcentował przy tym, iż ww. przepisy ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego jak i również ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie określają jakie przesłanki należy spełnić, aby dokonać odliczenia darowizny na kościelną działalności charytatywno-opiekuńczą. Organ odwoławczy podkreślał, iż J.M. spełnił jedynie przesłanki zawarte w ustawie o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego natomiast poprzez fakt nie wpłacenia darowizny na rachunek bankowy obdarowanego nie spełnił warunku zawartego w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W decyzji organu odwoławczego wskazano, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż dokumentem potwierdzającym dokonanie odliczenia darowizny od dochodu przez stronę jest jedynie dowód wpłaty wystawiony przez proboszcza, a nie jak wymaga tego art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - dowód wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, iż w relacji między ww. ustawami nie zachodzi sprzeczność jak chce strona, lecz uzupełnienie się jednej przez drugą. Zdaniem organu wymóg potwierdzenia dokonania darowizny pieniężnej dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego - zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych - w żaden sposób nie wpływa bowiem na zakres przewidzianych w ustawie o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego preferencji podatkowych dla darczyńców i tym samym również na zakres otrzymywanych w ten sposób darowizn. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. (nr [...]) w sprawie określenia J. M. (dalej zwany skarżącym) zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w wysokości [...] zł. strona wnosiła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi poza przedstawieniem dotychczasowego przebiegu postępowania skarżący podkreślał, iż Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie ustosunkował się do podniesionych z jego strony zarzutów i posłużył się w całości materiałem zebranym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M.. Strona skarżąca po części przywoływała twierdzenia zawarte w odwołaniu podkreślając, iż fragmenty uzasadnienia decyzji organu I instancji są nie wyczerpujące i nie w pełni zrozumiałe. Skarżący akcentował sprzeczność zapisów art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego z zapisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona skarżąca podkreślała, iż zasadniczą treść ust. 7 z art. 55 stanowi zapis, że jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie 2 lat od dnia przekazania darowizny sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność to darowizny na kościelną działalność charytatywno- opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym. W skardze wskazywano, iż w rozpatrywanym przypadku darczyńca otrzymał stosownie do treści ww. art. 55 odpowiednie potwierdzenie otrzymania darowizny od kościelnej osoby prawnej w imieniu, której działał proboszcz, a co potwierdza sam organ. Zdaniem skarżącego z uwagi na powyższe przedmiotowa decyzja obciążona jest zarzutem braku wyczerpującej faktycznej i logicznej interpretacji powołanych w decyzji przepisów prawnych. Zdaniem skarżącego urząd skarbowy nie zauważa istniejącej zasadniczej różnicy zapisów art. 55 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem skarżącego istniejący stan prawny pozwala na swobodną interpretację wymienionych przepisów w szczególności przez poszczególne urzędy skarbowe w przypadku istnienia daleko idącej różnorodności oceny przedmiotowej sytuacji przez organy i instytucje zajmujące się profesjonalnie dokonywaniem rozliczeń i interpretacją poszczególnych przepisów, na dowód czego strona załączyła kserokopię szczegółowej odpowiedzi w "organie Porady PIT.pl". Na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze podkreślając, iż w niniejszej sprawie chodzi o pryncypia, a szczególnie równość wobec prawa tak, aby nie stawiać w uprzywilejowanej sytuacji np. innego podmiotu. Dodatkowo skarżący wyjaśniał, iż dokonując darowizny poniósł niejako podwójną stratę tj. wartość darowizny zobowiązań podatkowych i wartość "zwłoki" określonej przez organ podatkowy. Skarżący wskazywał także, iż w latach wcześniejszych przekazywał tego rodzaju darowizny, a czynność ta nie była kwestionowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej również p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami, zdaniem Sądu - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia tego, czy w przedmiotowej sprawie skarżący miał prawo dokonać odliczenia od podstawy opodatkowania darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze w 2008 roku, której to kwoty nie wpłacił na rachunek bankowy obdarowanego, lecz dysponował jedynie dowodem wpłaty wystawionym przez proboszcza parafii na rzecz której dokonał darowizny. Zdaniem strony skarżącej powyższe prawo do odliczenia przysługiwało, a to z uwagi na spełnienie wymogów, o których mowa w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, a czego nie kwestionują organy podatkowe. Natomiast w ocenie tych ostatnich skarżący nie miał prawa ze skorzystania z odliczenia przedmiotowej darowizny, a to z uwagi na nie kwestionowany brak dowodu wpłaty darowizny na rachunek bankowy obdarowanego, o którym mowa w art. 26 ust. 6d i ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W sprawie poza sporem pozostawała natomiast kwestia związana z odpłatnym zbyciem papierów wartościowych. Przyjdzie zatem wskazać, iż zasadniczy problem niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia relacji art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej do art. 26 ust. 6d i ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu z roku 2008. Według strony skarżącej relacja ta polega na wyłączności zastosowania ustawy o stosunku państwa do kościoła, a według organów podatkowych przepisy te nie są wobec siebie konkurencyjne, nie przeczą sobie, lecz się uzupełniają. Podkreślenia w tym miejscu wymaga to, że jako podstawę ustalenia stanu faktycznego sprawy dla podjęcia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w toku całego postępowania, w tym w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej, a także stanowisko prezentowane przez stronę skarżącą w toku całego postępowania. W ocenie Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do ponownego przedstawiania, w istocie nie spornego stanu faktycznego sprawy nakreślonego powyżej przy okazji omawiania podjętych rozstrzygnięć w sprawie jak i stanowiska strony skarżącej. Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazuje, iż w jego ocenie stanowisko organów podatkowych obu instancji jest w niniejszej sprawie prawidłowe. Wymienione przepisy ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są względem siebie komplementarne - ustanawiają one wspólnie wszystkie wymagania skutecznego wyłączenia darowizny z podstawy opodatkowania. Przepis pierwszej z ustaw określa prawne wymagania dla wyłączenia z podstawy opodatkowania darowizn na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą (pokwitowanie odbioru oraz sprawozdanie), ale nie jest to przepis w tym zakresie jedyny. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd wskazuje, iż prawem Ustawodawcy było ustanowienie kolejnego, dodatkowego warunku legalności wyłączenia z podstawy opodatkowania dokonanych darowizn. Dokonał on tego ustawą z dnia z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199), w której do art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodał ust. 6d, (obowiązujący także w roku 2008), zgodnie z którym z dniem 1 stycznia 2006 r. tym dodatkowym wymogiem prawidłowości wyłączenia z podstawy opodatkowania darowizn dokonanych na podstawie odrębnych ustaw (w tym ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego) stało się udokumentowanie ich dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego. Zauważyć przy tym należy, iż w art. 26 ust. 6d użyty został wyraz "odpowiednio" ("Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio"), co oznacza, iż wymóg dokumentowania darowizn określony w tym ust. 7, dotyczący zasadniczo darowizn dokonanych na rzecz organizacji pożytku publicznego oraz na rzecz kultu religijnego, stosować należy - z odpowiednimi modyfikacjami - w zakresie wszelkich darowizn odliczanych na podstawie wszelkich (lege non distinguente) ustaw odrębnych. Wymóg dokumentowania darowizny w sposób określony w art. 26 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczył więc także w roku 2008 - odpowiednio właśnie - darowizn na rzecz osób prawnych Kościoła Katolickiego czynionych na działalność charytatywno - opiekuńczą (a także - odpowiednio - na inne cele) na podstawie ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Skład orzekający podzielając stanowisko zaprezentowane m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2009 roku (sygn. akt III SA/Wa 467/09) podkreśla, iż zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że art. 26 ust. 6d i ust. 7 u.p.d.o.f. uzupełnia art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. Gdyby miało być tak, jak twierdzi skarżący, że wystarczy spełnić wymogi zawarte w art. 55 ust. 7 ww. ustawy, to w istocie art. 26 ust. 6d ustawy podatkowej byłby normatywnie pusty - nie miałby żadnej treści. Nie istniałby bowiem żaden przepis, do którego "odpowiednio" należałoby stosować art. 26 ust. 7 ustawy podatkowej dotyczący formy dokumentowania darowizny poprzez bankowy dowód wpłaty. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, iż wcześniej dokonywała podobnych darowizn, których nikt nie kwestionował, Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. może jedynie wskazać, iż przed 2006 rokiem tylko art. 55 ust. 7 określał formę dokumentowania darowizn autonomicznie i wyczerpująco, jednak od 2006 roku Ustawodawca wprowadził do art. 26 ustawy o podatku dochodowym ust. 6d. przewidujący dodatkowy wymóg dotyczący formy dokumentowania darowizn poprzez bankowy dowód wpłaty, a którego strona nie posiada i co jest w sprawie bezsporne. Zatem niezależnie od podnoszonych na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. okoliczności, których zresztą strona w żaden sposób nie udokumentowała, Sąd podkreśla, iż w obowiązującym w 2008 roku stanie prawnym należał uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Sąd odnosząc się do zarzutów strony skarżącej podkreśla także, iż w przedstawionych okolicznościach sprawy, a także w świetle przedłożonych przez stronę skarżącą dowodów trudno także zgodzić się z zarzutem naruszenia równości wobec prawa i rzekomym uprzywilejowaniem jakiś nie sprecyzowanych bliżej podmiotów, a to ze względów wyżej wyrażonych oraz z uwagi na brak przedłożenia przez stronę skarżącą jakichkolwiek dowodów wskazujących na zaistnienie braku równego traktowania. Jeżeli idzie o podnoszony przez skarżącego fakt tzw. podwójnej straty to przyjdzie wskazać, iż jako podmiot dokonujący uprzywilejowanej darowizny tj. dającej prawo do ulgi podatkowej, skarżący winien nie tylko przeanalizować przepisy ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, ale także ustalić, czy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie z której przepisami się rozliczał za rok 2008 nie ma jakiś dodatkowych wymogów w zakresie odliczeń w przypadku korzystania z ww. ulgi podatkowej. Sąd podkreśla odnosząc się do zarzutów skargi, iż także na gruncie prawa podatkowe ciągle swą aktualność zachowuje jedna z podstawowych zasad stosowania prawa tj. ignorantia iuris nocet, zgodnie z którą nieznajomość ustawy nie zwalnia od obowiązku jej przestrzegania. Z uwagi na powyższe Sąd dokonując kontroli we wskazanym zakresie nie stwierdził, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego podatkowego oraz zasad postępowania w określonym wyżej zakresie. W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.