I OZ 140/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2010 r., VIII SA/Wa 293/10 odmawiające sprostowania uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 14 października 2010 r., VIII SA/Wa 293/10 w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...) w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r., VIII SA/Wa 293/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 14 października 2010 r., VIII SA/Wa 293/10 w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...) w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podniósł, iż w piśmie z dnia 6 grudnia 2010 r. (data wpływu - 7 grudnia 2010 r.) skarżący G. W. złożył wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 293/10 podnosząc, że w w/w uzasadnieniu Sąd pomylił stronę wnosząca odwołanie od decyzji Wójta. Ponadto zażądał aby Sąd sprostował błędnie przedstawiony zarzut i stosownie do rzeczywistego zarzutu uzupełnił wykładnię. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Wójtowi skarżący zarzucał, że "zaakceptował prawidłowość wykonania operatu mimo, że nie posiada wykształcenia geodezyjnego i potrzebnych uprawnień". Tak sformułowany przez Sąd zarzut w żadnym stopniu nie odzwierciedla rzeczywiście podniesionego przez niego zarzutu, gdyż on zarzucał Wójtowi popełnienie wykroczenia względem art. 48 ust. 1 pkt 7 prawa geodezyjnego sam dokonując oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia granic na gruncie i sporządzonej dokumentacji technicznej z rozgraniczenia, a następnie wydając opinię z dnia 11.06.2009r. dotyczącą operatu rozgraniczeniowego bez wymaganych uprawnień geodezyjnych. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż rozpatrując wniosek o sprostowanie uzasadnienia nie stwierdził takich niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, których sprostowania mógłby dokonać na podstawie i w trybie art. 156 P.p.s.a. Skarżący w swoim wniosku o sprostowanie, słusznie wprawdzie zauważył, że w uzasadnieniu wyroku na stronie 1, rzeczywiście błędnie wskazano, że od decyzji organu I instancji odwołanie wniósł W. W.. W istocie bowiem odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu wniósł G. W.. Powyższa omyłka nie stanowi jednak niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego czy innej oczywistej pomyłki w rozumieniu w/w przepisu art. 156 § 1 P.p.s.a., gdyż nie ma ona wpływu na treść orzeczenia z uwagi na fakt, że Sąd rozpatrywał skargę na decyzję organu odwoławczego, ponadto zarówno Sąd jak i organ odwoławczy przytoczył treść wskazanego odwołania. Co zaś tyczy się sprostowania zarzutu skarżącego skierowanego wobec Wójta, to ewentualna zmiana przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, treści zdania zawartego przez skarżącego w jego pismach procesowych, nie stanowi jednak niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego czy innej oczywistej pomyłki w rozumieniu w/w przepisu art. 156 § 1 P.p.s.a., jest natomiast błędnym ustaleniem faktycznym. Stosownie zaś do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (postanowienie NSA z dnia 12 października 1998 r., II SA/Wr 1082/98 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz str. 359, Zakamycze 2006). Zdaniem Sądu pierwszej instancji błędne ustalenie faktu przez Sąd, nie miało jednak żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia zapadłego w wyroku z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 239/10 oddalającym skargę G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu. Wyrok oddalający skargę zapadł bowiem w związku z tym, że Sąd rozstrzygający sprawę nie stwierdził, aby decyzje organów obu instancji, tj. Wójta Gminy Promna, a następnie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu były niezgodne z prawem. W zażaleniu na powyższe postanowienie G. W. podniósł, iż Sąd pierwszej instancji całkowicie bezpodstawnie odmówił sprostowania wyroku, ponieważ fakt, że omyłki i błędy nie mają wpływu na treść orzeczenia przesądzają właśnie o dopuszczalności sprostowania. Jednocześnie nadmienił, iż domaga się sprostowania uzasadnienia, gdzie winny być zgodnie z prawdą ujawnione zarzuty w takiej formie jak zostały podniesione przez stronę w pismach procesowych. Jego zdaniem jest to nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, żeby na wskutek pominięcia przez Sąd pierwszej instancji faktów mających kluczowy wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy czy też mylnego ich ujawnienia w uzasadnieniu wyroku, a następnie nieuprawnionej odmowy sprostowania w obrocie prawnym zostały pozostawione rażąco naruszające prawo decyzje organu I i II instancji rozstrzygające sporne interesy stron odnośnie stanów własnościowych oraz naruszające prawo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Ustalenie bowiem dotyczące prawidłowości przeprowadzenia przez organ w niniejszej sprawie postępowania rozgraniczeniowego było wynikiem przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji procesu ustalenia stanu faktycznego, nie zaś niedokładnością, błędem pisarskim albo rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, która mogłaby być sanowana w procedurze sprostowania orzeczenia. Należy więc uznać, iż w niniejszej sprawie skarżący domaga się wprost sprostowania uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji poprzez zawarcie w nim faktów, które w jego ocenie miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Należy uznać jednakże, iż są to okoliczności wykraczające poza stan faktyczny, jaki przyjął Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę. Tym samym zmiany, których domagają się skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale miałyby dotyczyć merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. post. SN z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, Lex nr 7806; uch. SN z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z dnia 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, niepubl.). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 §2 P.p.s.a.