II OSK 273/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1679/09 w sprawie ze skargi J. J. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 listopada 2008 r. nr LVII/733/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania 2. zasądza od Miasta Krakowa na rzecz J. J. kwotę 430 zł (czterysta trzydzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1679/09, po rozpoznaniu skargi J. J. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 listopada 2008 r., nr LVII/733/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry", skargę oddalił. Jak wynika z akt sprawy, Rada Miasta Krakowa podjęła w dniu 19 listopada 2008 r. Uchwałę Nr LVII/733/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry". W dniu 23 października 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę uchwałę skierowała J. J., zam. w W. przy ul. [...]. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1-5 i pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm. - dalej zwana u.p.z.p.) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z tymi przepisami, co uniemożliwia korzystanie z prawa własności, naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak zawarcia w planie regulacji wymaganych w tym przepisie, naruszenie art. 16 u.p.z.p. przez nieczytelne sporządzenie załącznika graficznego do uchwały, naruszenie art. 17 pkt 6 c u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia projektu planu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, naruszenie art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z tym przepisem, co uniemożliwia korzystanie z prawa własności, naruszenie art. 140 k.c., polegające na nieuprawnionym ograniczeniu właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości. W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwalenie planu miejscowego pozbawiło skarżącą możliwości zabudowy nieruchomości pomimo posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podniesiono również, że inni współwłaściciele posiadali decyzję o ustaleniu warunków i zagospodarowania terenu z dnia [...]grudnia 2005 roku dla inwestycji polegającej na "Budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z urządzeniami towarzyszącymi i infrastrukturą techniczną przy Ul. [...] w Krakowie. Stwierdzono, że z punktu widzenia zasad kształtowania polityki przestrzennej możliwe było podjęcie uchwały, której treść nie wyłączałaby możliwości lokalizacji inwestycji planowanej przez skarżącą. Zarzucono także, że z treści uchwały nie wynika jaki interes ogólnospołeczny sprzeciwiał się innemu przeznaczeniu powyższych działek, który umożliwiłby chociaż w niewielkim stopniu lokalizację inwestycji kubaturowej na tym terenie. Stwierdzono dalej, że uchwała Rady miasta Krakowa zawiera także inne uchybienia. Dla obszarów o symbolu ZP Rada Miasta Krakowa nie określiła w treści planu wskaźnika intensywności zabudowy. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że w uchwale tej wskaźnik zabudowy dla terenów ZP nie został określony, gdyż zgodnie z art. 24 ust. 3 pkt 4 zaskarżonej uchwały w terenach tych nie dopuszcza się zabudowy kubaturowej, dla której to zabudowy jest ustalany odpowiedni wskaźnik. Dla obsługi terenu Parku Aleksandry zabezpieczono odpowiednią ilość miejsc parkingowych poprzez wyznaczenie parkingów na obrzeżach parku, spełniając tym wymóg ustawy. Dopuszczone w terenie 7ZP boisko sportowe stanowi urządzenie terenowe, które można realizować na bardzo ograniczonym terenie trzech działek ewidencyjnych, co stanowi wystarczające ograniczenie zastępujące wskaźnik. Niezasadne jest twierdzenie strony przeciwnej jakoby "możliwa jest lokalizacja określonej zabudowy w ramach przeznaczenia podstawowego ... " w terenach ZP i że "jako przeznaczenie dopuszczalne możliwa jest lokalizacja urządzeń związanych z elementami wyposażenia parku, które również mogą polegać na zabudowie terenu". W tym zakresie wyjaśnić trzeba, że w uchwale wart. 5 ust. 1 pkt 7 zdefiniowano pojęcie .. elementów wyposażenia parku" wskazując jedynie elementy niekubaturowego zainwestowania eliminując nawet wiaty zadaszenia. Rada Miasta Krakowa nie naruszyła art. 15 ust.2 pkt. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem tereny, w których przewiduje się zabudowę posiadają określone maksymalne wskaźniki zabudowy. Podkreślono także, że w przeprowadzonej procedurze sporządzania przedmiotowego planu miejscowego w istocie nie uzyskano opinii o projekcie planu miejscowego. Należy jednak zwrócić uwagę na okoliczności faktyczne, które miały miejsce w połowie listopada 2008 r. Jak wskazano, ustawa z dnia 3 października 2008 r. weszła w życie 15 listopada 2008 r., a uchwała w sprawie miejscowego planu została podjęta w dniu 19 listopada 2008 r., a więc 4 dni po wejściu w życie ustawy. Jakkolwiek zgodnie z literą prawa powinien działać już regionalny dyrektor ochrony środowiska, to jednak faktycznie do dnia 19 listopada 2008 r. nie wykonywał swoich kompetencji z powodów - jak można mniemać - czysto technicznych. Tym samym nie było realnej możliwości przedłożenia temu organowi projektu planu miejscowego do zaopiniowania - w myśl art. 17 pkt. 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji, gdy racjonalny ustawodawca - wprowadza zmiany w przepisach regulujących procedurę sporządzania planu miejscowego i nie umieścił przepisów przejściowych dotyczących szczególnego stosowania tych przepisów (to znaczy konieczności ponowienia procedury planistycznej), to oznacza to, że obowiązek zaopiniowania projektu planu miejscowego przez organ regionalnego dyrektora ochrony środowiska występuje tylko w tych przypadkach, . których procedura sporządzania planu miejscowego w chwili wejścia w życie planu znajdowała się co najwyżej na etapie opiniowania projektu planu miejscowego. Uzyskanie bowiem opinii na etapie późniejszym byłoby jawnym złamaniem normy art. 17 u.p.z.p. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że w świetle przepisów nie było konieczności przeprowadzania czynności opiniowania projektu planu przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w toku procedury planistycznej przy sporządzaniu planu dla obszaru "Park Aleksandry" albowiem w chwili wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko projekt planu miejscowego został już przedstawiony radzie gminy wraz z listą nieuwzględnionych uwag w myśl art. 17 pkt. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd zestawił ze sobą regulacje art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) i przepisy art. 91 ust. 1 oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zm.), odnoszące się do uchwał organów gmin, w tym również do uchwał dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z zestawienia tego wynika, że czym innym jest kryterium działania sądu (zgodność z prawem, niesprzeczność uchwały z ustawą), a czym innym kryterium możliwości wniesienia skargi na uchwałę do sądu administracyjnego (naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego). Prowadzi to do wniosku, że zaskarżona uchwała może naruszać interes prawny skarżącego, a nawet powinna go naruszać, żeby mógł on skutecznie wnieść skargę, ale naruszenie tego interesu nie wystarcza dla uwzględnienia skargi. Potrzebne tu jest stwierdzenie naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy Sąd zauważył, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" niewątpliwie naruszyła interes prawny (interes właścicielski) Justyny Jankowskiej, jednak naruszenie tego interesu nie może wystarczyć dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Naruszenie interesu prawnego skarżącej nie jest bowiem równoznaczne z naruszeniem prawa. Zarzut skargi, że nie przeznaczono choćby części nieruchomości skarżącej pod zabudowę mieszkaniową i że nie wykazano rzeczywistej potrzeby dokonania ingerencji w istniejący stan faktyczny nie wystarcza dla uznania przekroczenia władztwa planistycznego. Istotą planowania przestrzennego jest bowiem przeznaczanie nieruchomości na różne cele, wyznaczone w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i w zadaniach gminy. Władztwo planistyczne gminy właśnie zawiera w sobie możliwość ingerencji w prawo własności, w tym możliwość ograniczenia zabudowy, jeśli cel społeczny (publiczny) tego wymaga. Istnieją instrumenty prawne, które umożliwiają właścicielom rekompensatę w przypadku tego rodzaju ograniczenia, ale samo ograniczenie - jeżeli nie jest dowolne (a o dowolności nie może tu być mowy, skoro cały teren został jednoznacznie przeznaczony pod park - ogólnodostępne tereny zieleni urządzonej) -nie stanowi naruszenia prawa, w tym zwłaszcza naruszenia wymienionego w skardze art. 1 ust. 2 upzp. Nie istnieje też przepis prawa, który nakazywałby organowi planistycznemu indywidualne tłumaczenie i wyjaśnianie właścicielom nieruchomości motywów takich lub innych rozwiązań przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego zarzut nie podania powodów przeznaczenia gruntów pod zieleń publiczną nie może być rozpatrywany w kategoriach prawnych. Sąd wskazał przy tym, że w odpowiedzi na skargę Gmina Miasta Krakowa wyraźnie podaje motywację działania planistycznego stwierdzając, że Plan "Park Aleksandry" został pomyślany jako teren o charakterze ochronnym, włączony do systemu parków rzecznych i miejskich. Pozostałe zarzuty skargi J. J. zdaniem Sądu pierwszej instancji również nie są zasadne. Rzeczywiście kwestionowany plan nie określił wskaźnika intensywności zabudowy, ale trzeba zważyć, że teren objęty planem został w całości przeznaczony pod zieleń parkową z wykluczeniem zabudowy. Stąd wskaźnik intensywności zabudowy był w tym konkretnym przypadku zbędny. Przeznaczenie dopuszczalne obejmowało jedynie wyposażenia parku lub okazjonalnych urządzeń dla imprez masowych na wolnym powietrzu, a nie zabudowy kubaturowej. Podobnie nie stanowi istotnego naruszenia prawa brak uzgodnienia projektu planu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Jak wywiedziono bowiem trafnie w odpowiedzi na skargę, zaskarżona uchwała została podjęta w 4 dni po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r., wprowadzających obowiązek tego uzgodnienia. Nie tylko nie było więc realnej możliwości dokonania w/w uzgodnienia, ale także prace planistyczne znajdowały się w końcowej fazie (brakowało tylko uchwały Rady Gminy), toteż spełnienie wymogu uzgodnienia musiałoby je nieracjonalnie cofnąć do fazy poprzedniej. W ocenie Sądu brak uzgodnienia w tych warunkach stanowi więc formalne uchybienie, ale wada ta nie może oznaczać sprzeczności z prawem całej uchwały, zgodnie z art. 91 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła, J. J. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 1 ust. 2 pkt 1-5 i 7, oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na uznaniu, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń, niezgodnych z postanowieniami tych przepisów, przez co uniemożliwia korzystanie z prawa własności; – art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie określenie wskaźnika zabudowy było zbędne, – art. 17 pkt. 6 lit. c u.p.z.p. (omyłkowo wpisany w skardze kasacyjnej jako art. 17 pkt 3 lit. c, k. 28 akt NSA) poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w błędnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie było konieczne uzyskanie opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska o projekcie planu, co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy przepisu art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: – art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze z. – zwanej dalej p.p.s.a.), poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów jakimi kierował się Sąd uznając, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa, – art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 u.p.z.p., poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały pomimo zaistnienia naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7, 6 ust. 2, 15 ust. 2 pkt 6, 17 pkt. 6 lit. c u.p.z.p. – naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy tj. na naruszeniu art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne oddalenie skargi pomimo istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy art. 174 pkt. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny mógł dokonać kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie w zakresie w jakim zmierzała do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga fakt, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, iż przedmiotowa uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" naruszyła interes prawny J. J. jako właścicielki nieruchomości objętej planem. Zasadnym okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przejawiającą się w błędnym uznaniu, że w sprawie tej nie było konieczne uzyskanie opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska o projekcie planu. Ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U Nr 199, poz. 1227) dodano do art. 17 punkt 6c zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzyskuje opinie o projekcie planu regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Ustawa ta weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. Tym samym w dniu 19 listopada 2008 roku, gdy Rada Miasta Krakowa podejmowała decyzję w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" uzyskanie opinii o projekcie planu regionalnego dyrektora ochrony środowiska przed podjęciem przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego było obligatoryjne. Wprawdzie procedura planistyczna rozpoczęta została w niniejszej sprawie gdy przepis ten nie obowiązywał, nie zwalniało to jednak z obowiązku uzyskania opinii właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Podkreślenia wymaga fakt, że przepisy ustawy zmieniającej nie zawierają przepisów przejściowych, które pozwalałyby na stosowanie przepisów dotychczas obowiązujących, czyli w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją. Brak przepisów międzyczasowych wskazuje na konieczność zastosowania zasady bezpośredniego działania nowego prawa, zgodnie z którą od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszystkich stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju, zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały wcześniej, przed wejściem w życie nowych przepisów, a które trwają w czasie dokonywania zmiany w prawie. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznał, że będąca przedmiotem kontroli sądów administracyjnych uchwała Rady Miasta Krakowa podejmowała decyzję w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" podjęta została z naruszeniem procedury planistycznej, przy czym naruszenie trybu sporządzania planu było na tyle istotne, że w świetle art. 28 ust. 1 ustawy powodowało nieważność tejże uchwały, co z kolei uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Dla oceny skutków niedopełnienia przez organ obowiązku wynikającego z treści art. 17 pkt 6c u.p.z.p. nie może mieć znaczenie to, że przedmiotową uchwałę podjęto "zaledwie w 4 dni po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. wprowadzających obowiązek uzyskania tych opinii", albowiem ustawa zmieniająca o której mowa przewidywała odroczony termin wejścia w życie zawartych w niej zapisów, umożliwiający także organowi zapoznanie się z jego treścią. Jedynie na marginesie wskazać należy, że odstąpienie od zachowania kolejności czynności procedury planistycznej mogłoby być uzasadnione wprowadzeniem już w trakcie prowadzenia procedury planistycznej zmian prawnych nakładających obowiązek uzyskania dodatkowych opinii. Takie naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogłoby uzasadniać stanowisko, że nie jest to naruszenie istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji o braku podstaw do stwierdzenia nieważności takiej uchwały w jakimkolwiek zakresie. Niemniej jednak zaniechanie uzyskania opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, wymaganej przepisem art. 17 pkt 6c u.p.z.p. powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie określenie wskaźnika zabudowy było zbędne, wskazać należy, iż tak postawiony zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wskazany przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały przewidywał, że obowiązkowym elementem miejscowego planu są między innymi parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Skoro w § 24 ust. 3 pkt 4 uchwały przewidziano, że dla terenów oznaczonych symbolem "ZP" nie dopuszcza się zabudowy kubaturowej, określenie wskaźnika zabudowy stało się zbędnym. Podkreślenia wymaga, że tereny opisane powyżej przeznaczone zostały pod ogólnodostępne tereny zieleni urządzonej z elementami wyposażenia parku – park potoku Bieżanowskiego i obok zakazu realizacji kubaturowej trwale związanej z gruntem plan przewidywał również zakaz lokalizacji garaży i miejsc postojowych, obiektów małej gastronomii, a także ciągów i urządzeń komunikacyjnych dla motocykli, samochodów terenowych i innych pojazdów silnikowych. Wskazać przy tym należy, że nawet gdyby uznać, że w istocie organ pomimo zakazu realizacji zabudowy kubaturowej i tak winien określić wskaźnik zabudowy, to braki w tym zakresie, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie mogłyby uzasadniać uznania, że zachodzi przesłanka do uchylenia zaskarżonej uchwały. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.