I OSK 180/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie: sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) sędzia WSA del. Wojciech Mazur Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 495/10 w sprawie ze skargi J.T. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 495/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. T. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], zawieszające postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wyrokiem z dnia 11 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 520/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. T. na wskazaną wyżej decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2005 r. Decyzją tą, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu dr J. T. stopnia naukowego doktora habilitowanego, Komisja utrzymała w mocy swą decyzję z dnia 28 lutego 2005 r., nr [...] odmawiającą zatwierdzenia powyższej uchwały. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. T. wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1187/07 stwierdzając, że nie dopatrzył się naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia prawa materialnego. Wnioskiem z dnia 13 października 2007 r. J. T. zwrócił się do Komisji o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. z powodu przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 K.p.a., oraz o stwierdzenie jej nieważności. Po rozpatrzeniu tego wniosku Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. Na skutek złożonego przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy –Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. Na skutek skargi J. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 387/08, uchylił obie decyzje Komisji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Sąd stwierdził, że z treści art. 149 § 2 K.p.a. wynika, że ustalenie, czy istnieją merytoryczne podstawy wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, wznowionego. Oznacza to, że ocena przyczyn wznowienia postępowania, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, jest niedopuszczalna. Skoro J. T. złożył wniosek o wznowienie postępowania, a podane w nim przyczyny mieszczą się w kategorii podstaw do wznowienia postępowania, wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., organ nie mógł wydać decyzji odmawiającej wznowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Organ, w przypadku pozytywnego ustalenia w zakresie formalnej dopuszczalności wniosku, winien był wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 1 i 2 K.p.a. i dopiero po jego wydaniu badać, czy rzeczywiście wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r. Rozpoznając ponownie sprawę, Centralna Komisja decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz odmówiła stwierdzenia nieważności tej decyzji. Następnie Komisja, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] – po rozpatrzeniu wniosku J. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. w zakresie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz uchyliła powyższą decyzję w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. i odmówiła wszczęcia postępowania w tej sprawie. Uwzględniając skargę J. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 335/09 uchylił decyzje z dnia [...] listopada 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że punkt pierwszy decyzji z dnia [...] listopada dotyczył wznowienia postępowania, natomiast punkt drugi dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Sądu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w czasie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje konieczność zawieszenia tego ostatniego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Jeśli zaś postępowania te prowadzone są przed tym samym organem, winien on w pierwszej kolejności rozpoznać postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, ponieważ następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., bowiem stwierdzenie nieważności oznacza wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich. Ponownie rozpoznając sprawę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], zawiesiła postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. zaś decyzją z tej samej daty nr [...] Komisja odmówiła wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. Po rozpoznaniu zażalenia J. T. Centralna Komisja postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] utrzymała w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji toczy się postępowanie odwoławcze. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wytycznych zawartych w wyroku z dnia 13 sierpnia 2009 r., należy w pierwszej kolejności przeprowadzić postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ związany był tymi wytycznymi na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Nie istniały też przesłanki do podjęcia postępowania. Zastosowanie trybu wznowieniowego byłoby przedwczesne, a zwieszenie postępowania w przedmiocie wznowienia jest zasadne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji. Ze skargą na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystąpił J. T., zarzucając mu naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego oraz rażące naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Skarżący domagał się uchylenia postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je rozstrzygnięciem i po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów o merytoryczne rozstrzygnięcie o przedmiotowej habilitacji, bądź o ich uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż zgodnie z art. 170 ustawy P.p.s.a. prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy. Sąd podkreślił, iż sprawa, w której wznowienia postępowania domagał się skarżący, była przedmiotem kontroli dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który oddalił skargę wyrokiem z dnia 11 września 2006 r. w sprawie sygn. akt I SA/WA 520/06. Skarga kasacyjna od tego wyroku oddalona została przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r, sygn. akt I OSK 1187/07. Wydane zostało także orzeczenie z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 335/09, w którym Sąd uchylił decyzje z dnia [...] listopada 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. – wydając jednocześnie wiążące w sprawie zalecenia odnoszące się do dalszego postępowania w sprawie wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2005 r. W związku z powyższym w niniejszej sprawie organ prawidłowo zawiesił postępowanie, wypełniając jednocześnie wytyczne sądu zawarte we wskazanym wyżej wyroku, bowiem rozpoznaniu w pierwszej kolejności podlegał najdalej idący wniosek skarżącego, tj. o stwierdzenie nieważności decyzji. Uwzględnienie tego żądania przez organ i stwierdzenie nieważności kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji, uczyni wniosek o wznowienie postępowania bezprzedmiotowym, ponieważ decyzja z dnia [...] grudnia 2005 r. zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Zatem do czasu prawomocnego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zostało zawieszone prawidłowo. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż Centralną Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie jest organem właściwym w sprawie, Sąd stanął na stanowisku, że jest to zarzut całkowicie chybiony, bowiem pełni ona funkcję centralnego organu administracji, należąc jednocześnie do organów administracji mających na gruncie K.p.a. status ministra. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. T. na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. Ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2010 r. wystąpił J. T., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i merytorycznego rozpoznania sprawy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: – naruszenie art. 7, 106 § 3, art. 115 i 145 § 1, art. 146. 147, 149, 153 i 155 § 1 ustawy P.p.s.a. przez niepodjęcie właściwych czynności dla szybkiego merytorycznego załatwienia istoty sprawy, w tym zaniechanie postępowania mediacyjnego i uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów oraz przy braku poinformowania właściwych organów o istotnych uchybieniach Komisji, a nadto zaakceptowanie wadliwego poglądu co do wiążącej mocy oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszych orzeczeniach oraz zaniechanie merytorycznego orzeczenia o zatwierdzeniu uchwały o nadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych, – naruszenie art. 2, 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez pozbawienie habilitanta praw strony i w ogóle ignorowanie jego twierdzeń, wniosków, itp. niezgodnie z stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 12 marca 2002 r., P 9/01, OTK-A 2002/2/14) oraz totalne pozbawienie go "prawa do sądu" w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym z naruszeniem obowiązujących terminów wbrew treści wyroku ETPC z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie Korneccy p-ko Polsce, – naruszenie podstawowych zasad postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego (w szczególności art. 157 § 1 w zw. z art. 17 pkt 3 i art. 18 pkt 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2. 7 i art. 158 § 2 K.p.a.) poprzez nienadanie właściwego biegu podaniu habilitanta o przeprowadzenie kontroli nadzwyczajnej (postępowania o wznowienie postępowania i o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji) przez organ wyższego stopnia – Prezesa Rady Ministrów lub ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego (art. 150 § 2 i art.3, art. 156, art. 157 § 1 K.p.a.) i wręcz zaakceptowanie bezprawnego uzurpowania sobie przez Centralną Komisję Do Spraw Stopni i Tytułów kompetencji tych organów nadzoru, – naruszenie podstawowych zasad postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego oraz o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego (w szczególności art. 145 § 1 pkt 1, art. 4 i 5 K.p.a., art. 154 § 1 K.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a.) przez zaniechanie przeprowadzenia w ogóle właściwych czynności procesowych (w szczególności wskazanych w podaniu z dnia 13 października 2007 r.) dla wyjaśnienia zasadności żądania wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji i ograniczenia się do powtórzenia dotychczasowych ogólnikowych twierdzeń i błędnych zasad postępowania gabinetowego przed Komisją, – naruszenie prawa materialnego w postaci art. 16 Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Politycznych, wiążący Polskę od 18 czerwca 1977 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 89 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez WSA błędnego stanowiska Komisji, że habilitant nie ma statusu strony i nieważnego postępowania przed Komisją z pozbawieniem go skutecznego prawa do sądu i "przyjaznej", dobrej i odpowiedzialnej administracji publicznej, a tym samym naruszenie także przepisów art. 145 pkt. 1 lit. a, b, c i art. 151 skutkujące brakiem skutecznej kontroli prawnej (sądowej) decyzji organów krajowych, – naruszenie prawa materialnego w postaci art. 11-101 Karty Praw Podstawowych w Unii Europejskiej, Europejskiej Karty Naukowca – sekcja 1 i sekcja 2 wraz z Zaleceniem Komisji z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych, pkt 9-16 preambuły oraz pkt. 1-6 (Dz. Urz. UE L 05.75.67), art. 249 TWE, Rozporządzenia Rady [WE] Nr 975/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wymogi wprowadzania w życie działań, współpracy rozwojowej, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwiJ.ia i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, pkt. 1, 3-8, 10, 11, 15 i 17 preambuły oraz rozdział I art. 2 pkt 1 lit. a-c, i, j oraz pkt 2 lit. d (Dz. Urz.. UE L 99.120.1) w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. UE. L. 03.236.33) poprzez w ogóle nieuwzględnienie z urzędu tych przepisów prawa i przez to zaakceptowanie niezgodnego ze standardami wspólnotowymi, niekonstytucyjnego, tajnego i tajemniczego postępowania gabinetowego przed Komisją, chociaż w odniesieniu do przedmiotowej habilitacji nie spełniło ono nawet minimalnych wymogów, – naruszenie przepisów art. 16, 17, 19 ust. 4, 20 ust. 3, 5a i 5b, 29 ust. 1, 31 pkt 4, 51 ust. 1, 52 - 55 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytułach w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), dalej jako u.s.n.t.n., poprzez zaakceptowanie przez WSA stanowiska Komisji, iż posłużyła się ona obiektywnymi kryteriami przy ocenie przedmiotowej rozprawy i przewodu habilitacyjnego a nadto podzielenia wadliwej koncepcji "odpowiedniego stosowania K.p.a." do postępowania przed Komisją i przeoczenie, iż Komisja nie powołała w przewodzie dwóch swych recenzentów (gdyby w wykładzie habilitacyjnym uczestniczyli recenzenci A i B – Profesorowie S. W. i H. M. – to nawet przy głosie przeciw S. W. przedmiotowa uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego uzyskałaby bezwzględną większość "za" stosownie do art. 20 u.s.n.t.n.), – naruszenie art. 31 pkt 3 i 4 u.s.n.t.n. w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnych oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128), art. 285 § 1 K.p.c. i art. 200 § 2 K.p.k. przez zaakceptowanie stanowiska Komisji, iż opinie recenzentów A, C i D "zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę" chociaż nie spełniają powszechnie wymaganych warunków podania sprawozdania z przeprowadzonych czynności i spostrzeżeń, opartych na nich wniosków i odpowiedzi na postawione pytania wraz z szczegółowymi ich uzasadnieniem, a to uniemożliwia poprawną ocenę ich wartości naukowej, wiarygodności i mocy dowodowej i w konsekwencji wykluczyło prawidłową weryfikację istotnych ustaleń faktycznych Komisji również przez WSA, – naruszenie przepisu art. 1 § 1 i 2, art. 3, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 ustawy P.p.s.a. przez niezbadanie, czy stan faktyczny został przez Komisję ustalony zgodnie z regułami przewidzianymi w K.p.a. i niedostrzeżenie, że organ ten dopuścił się ciężkiego naruszenia przepisów o przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłych a recenzje A, C i D noszą znamiona czynów określonych w art. 233 § 4 Kodeksu karnego, a tym samym stanowiło to podstawę dla WSA poinformowania właściwego organu w trybie art. 155 § 1 w zw. z art. 135 P.p.s.a., a zaniechanie tego nie pozwoliło ustalić WSA czy nie doszło do popełnienia przestępstwa lub czynów karalnych dyscyplinarnie, – naruszenie art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 5 u.s.n.t.n., art. 2, 7, 45, 61 i 83 Konstytucji RP, art. 6 Konwencji, art. 14 Paktu, art. 6-15 K.p.a. przez podzielenie stanowiska Komisji, iż może ona jako centralny organ administracji rządowej pomijać powszechnie uznane zasady postępowania dowodowego, z wyłączeniem jawności (WSA nie wziął pod uwagę przepisów art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 2 Konstytucji RP) oraz tego, że nawet w niejawnym postępowaniu sądowym obok strony mogą uczestniczyć po dwie osoby zaufania – art. 97 § 1 P.p.s.a., art. 154 § 1 K.p.c., art. 361 § 1 K.p.k. (posługując się statutem niezgodnym z Konstytucją RP oraz standardami wspólnotowymi i to opartym na uchylonym przepisie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych ) WSA nie wziął pod uwagę art. 7 i 83 Konstytucji RP oraz art. 7 K.p.a. przez co skarżący został pozbawiony przez WSA możności wykazania zasadności uprawnienia do stopnia dra habilitowanego, – naruszenie art. 61, 51 Konstytucji RP w zw. z art. 73 i 74 K.p.a. przez zaakceptowanie przez WSA dwukrotnej odmowy przez Komisję udostępnienia akt oraz nieudzielania – na pisemne żądania - informacji o osobach recenzentów (określonych tajnie A, B, C i D) i o treści statutu Komisji – do czasu wniesienia skargi do WSA – przez co skarżący został pozbawiony rzetelnego postępowania, "równości broni" oraz możliwości obrony przed wadliwymi, jednostronnymi, nieobiektywnymi i mającymi cechy określone w art. 233 § 4 K.k. opiniami A, C i D wraz z prawem do żądania ich wyłączenia (art. 84 § 2 w zw. z art. 24 K.p.a.), a WSA akceptując to uniemożliwił sprawiedliwe i zgodne z prawdą załatwienie sprawy, – naruszenie przepisów art. 133 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 62 ust. 1, art. 106 § 3-5 i art. 113 P.p.s.a. i art. 245 K.p.c. a ponadto art. 145 § 1 P.p.s.a poprzez nie ustosunkowanie się WSA postanowieniem dowodowym (art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 217 K.p.c., art. 236 K.p.c. i art. 245, 227-234 K.p.c.) do wniosków dowodowych zawartych w pismach procesowych z dnia 19 sierpnia 2006 r. i 31 sierpnia 2006 r. oraz okazanych na rozprawie 4 września 2006 r. innych prac habilitacyjnych i bezzasadne pominięcie dowodów z dokumentów (przede wszystkim z uwag do opinii A, C i D, dowodu z dokumentu w postaci dołączonej do skargi opinii psychologiczno-prawno-procesowej, oryginałów prac habilitacyjnych oraz akt przewodów habilitacyjnych z okresu ostatnich dwu lat, a w tym z równoległego przewodu habilitacyjnego dr P. P. na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu J. Pawła II w Lublinie) przez co WSA nie dysponował materiałem procesowym koniecznym do oceny legalności i poprawności działalności Komisji (art. 1 P.p.s.a.) i w efekcie czego błędnie przyjął, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z obowiązującymi procedurami a w końcowym wyniku orzekł przedwcześnie co do istoty sprawy z naruszeniem art. 145 § 1, art. 147 § 1 i art. 151 P.p.s.a., – naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 174 pkt. 2 P.p.s.a., oraz art. 2, 7-9, 32 ust. 1, art. 83, 87, 184, 188 i 193 Konstytucji RP, art. 234 TWE poprzez zaniechanie WSA wystąpienia z urzędu do ETS w Luksemburgu o wydanie orzeczenia wstępnego o zgodności tajnego postępowania gabinetowego przed Komisją z prawem wspólnotowym oraz z podstawowymi standardami praw człowieka i obywatela, a także przez zaniechanie przestawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności Statutu Komisji i delegacji ustawowej do jego uchwalenia z Konstytucją (wskazane przepisy oraz art. 45, 77 ust. 2 Konstytucji RP) oraz co do zgodności z art. 92-93 Konstytucji RP delegacji dla Komisji zawartej w art. 35 ust. 5 u.s.n.t.n., przez co WSA uniemożliwił uzyskanie najbardziej miarodajnego kryterium oceny tej kwestii w sprawie, – zaniechanie postępowania mediacyjnego z naruszeniem przepisów art. 1, 15-117 P.p.s.a mimo końcowych wniosków zawartych w skardze z dnia [...] stycznia 2006 r., co uniemożliwiło realizację normy art. 1 17 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a., a także narusza powszechną zasadę szybkości postępowania i dążenia do pozytywnego, merytorycznego załatwienia sprawy (art. 45 Konstytucji, art. 7 P.p.s.a.) oraz eliminowałoby ewidentne skutki opieszałości postępowania Komisji (art. 12 K.p.a., art. 19 ust. 3 u.s.n.t.n.), a także potrzebę podjęcia czynności urzędowych wobec Autorów opinii A, C i D (art. 233 § 4 K.k, Rekomendacja nr R/84/15 w sprawie odpowiedzialności władzy publicznej przyjęta przez Komitet Ministrów Rady Europy 18 września 1984 r.), przez co habilitant został uwikłany w zbędną i wadliwą procedurę niekonstytucyjnego postępowania gabinetowego oraz pozbawiony prawa do szybkiego, obiektywnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia o jego prawach cywilnych. W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor rozwija twierdzenia i argumentacje zawarte w zarzutach, podnosząc na zakończenie swojego wywodu, iż jego uprawnienie do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej wynika z faktu, iż skarżący jest sędzią sądu apelacyjnego, co wypełnia przesłankę z art. 175 § 2 ustawy P.p.s.a. W piśmie procesowym nadesłanym po wniesieniu skargi kasacyjnej skarżący uzupełnił jej wywody podtrzymując zgłoszone wcześniej zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił przede wszystkim to, iż przedmiotem zaskarżenia przed Sądem pierwszej instancji było postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o zawieszeniu postępowania wznowionego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r., odmawiającą zatwierdzenia uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu dr J. T. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Rozpoznając skargę na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był stosować przepis art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a., wyznaczający granice orzekania Sądu pierwszej instancji. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli legalności innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę. Istotnym jest więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Według stanowiska zajętego w doktrynie na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Te pierwsze odnoszą się do tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej. W uchwale NSA z dnia 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 12/96 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania Sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność kwestionowana przez uprawniony podmiot (ONSA 1997, nr 3, poz. 104). Skoro w tej sprawie przedmiotem zaskarżenia była kontrola legalności zawieszenia postępowania wznowieniowego, to Sąd pierwszej instancji nie mógł w tej sprawie badać istnienia przesłanek wznowieniowych, bądź przesłanek stwierdzenia nieważności oraz prawidłowości stosowania przez organ przepisów materialnoprawnych lub procesowych zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytułach w zakresie sztuki, gdyż wykraczałoby to poza granice sprawy. Zasadnie zatem działając w granicach zakreślonych art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył swą kontrolę do badania zgodności z prawem postanowienia Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2010 r. o zawieszeniu postępowania wznowieniowego. Prawidłowo także Sąd ten przyjął, iż zawieszając postępowanie Centralna Komisja zastosowała się do wiążących ją wskazań, zamieszczonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 335/09. W wyroku tym Sąd z uwagi na dalej idące skutki stwierdzenia nieważności (eliminujące zaskarżony akt z skutkiem ex tunc) nakazał zawieszenie postępowania wznowieniowego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z art. 153 ustawy P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu są wiążące dla tego Sądu oraz organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tylko w przypadku zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych lub wzruszenia orzeczenia może nastąpić utrata mocy wiążącej oceny lub wskazań Sądu Wobec tego, iż sytuacja taka nie miała miejsca w tej sprawie zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie Centralnej Komisji, jako wydane zgodnie ze wskazaniami Sądu odpowiada prawu. Zarzuty skargi kasacyjnej jako wykraczające poza przedmiot zaskarżenia, a wiążące się z zagadnieniami merytorycznymi dotyczącymi wznowienia postępowania, postępowania nieważnościowego oraz postępowania przed Centralną Komisją zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. pozostały poza kontrolą instancyjną Sądu w tej sprawie. Uznając przeto skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, zaś zaskarżony wyrok za zgodny z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.