I SA/Wa 495/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] utrzymała w mocy własne postanowienie z dnia [...]listopada 2009 r., nr [...], zawieszające postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...]grudnia 2005 r. nr [...]. Zaskarżone orzeczenie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Wyrokiem z dnia 11 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 520/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. T. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]. Decyzją tą - po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu dr J. T. stopnia naukowego doktora habilitowanego - Komisja utrzymała w mocy swą decyzję z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] odmawiającą zatwierdzenia ww. uchwały. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. T. wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1187/07 stwierdzając, że nie dopatrzył się naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia prawa materialnego. Wnioskiem z dnia 13 października 2007 r. J. T. zwrócił się do Centralnej Komisji o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] - wskazując na przyczyny wymienione w art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 kpa, oraz o stwierdzenie jej nieważności. Po rozpatrzeniu tego wniosku Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu dr J. T. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie prawa, zakończonego ostateczną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r. Na skutek złożonego przez stronę wniosku z dnia 31 grudnia 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy - Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], utrzymała w mocy ww. decyzję z dnia [...] listopada 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 387/08 uchylił obie decyzje Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Sad stwierdził, że z treści art. 149 § 2 kpa wynika, że ustalenie, czy istnieją merytoryczne przyczyny (podstawy) wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego. Oznacza to, że ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Skoro zatem J. T. złożył wniosek o wznowienie postępowania, a podane w nim przyczyny mieszczą się w kategorii podstaw do wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 kpa, organ nie mógł wydać decyzji odmawiającej wznowienia na podstawie art. 149 § 3 kpa. Przede wszystkim winien był natomiast zbadać, czy został zachowany termin przewidziany w art. 148 § 1 kpa, a dopiero w przypadku pozytywnego ustalenia w tym zakresie wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 1 i 2 kpa i po jego wydaniu dopiero badać, czy rzeczywiście wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r. Rozpoznając ponownie sprawę, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]. Następnie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku J. T. z dnia [...] grudnia 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wszczętej wnioskiem z dnia [...] października 2007 r. - utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] oraz uchyliła decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] i odmówiła wszczęcia postępowania w tej sprawie. Po rozpoznaniu skargi J. T. na ww. decyzje - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 335/09 uchylił ww. decyzje z dnia [...] listopada 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że punkt pierwszy tej decyzji dotyczył wznowienia postępowania, natomiast punkt drugi dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji. Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w czasie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje konieczność zawieszenia tego ostatniego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Jeśli natomiast postępowania te prowadzone są przed tym samym organem, organ w pierwszej kolejności powinien rozpoznać postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, ponieważ następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich. Z tego względu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje w zasadzie konieczność zawieszenia wznawianego postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] zawiesiła postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ stwierdził, że zarówno postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, jak również postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji należą do systemu weryfikacji decyzji administracyjnej. System ten oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że każdy tryb nadzwyczajny ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości i tryby te nie mogą być stosowane zamiennie. Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w czasie toczącego się już przed tym organem postępowania w sprawie wznowienia powoduje koniczność zawieszenia tego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Bowiem w pierwszej kolejności organ winien rozpoznać postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ dodał, że podjęcie postępowania będzie możliwe po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów odmówiła wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. W złożonym na postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. zażaleniu J. T. wskazał, że wobec odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nie ma przeszkód do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Po rozpoznaniu zażalenia J. T. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] utrzymała w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji toczy się postępowanie odwoławcze. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wytycznych zawartych w wyroku z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 335/09 - należy w pierwszej kolejności przeprowadzić postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ jest związany tymi wytycznymi na mocy art. 153 ppsa. Nie istnieją też przesłanki do podjęcia postępowania. Zastosowanie trybu wznowieniowego byłoby przedwczesne, bowiem stwierdzenie nieważności decyzji oznacza wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zwieszenie postępowania w przedmiocie wznowienia jest zasadne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji. Bardzo obszerną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożył J. T. - zarzucając mu naruszenie prawa materialnego oraz rażące naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem i po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów o merytoryczne rozstrzygnięcie o przedmiotowej habilitacji, bądź o ich uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postępowaniu przed Centralna Komisją skarżący zarzucił: - naruszenie art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie habilitanta praw strony i w ogóle ignorowanie jego twierdzeń i wniosków, - naruszenie podstawowych zasad postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego, w szczególności art. 157 § 1 w związku z art. 17 pkt 3, art. 18 pkt 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7, art. 158 § 2 kpa, art. 150 § 2 i § 3, art. 156, art. 157 § 1 kpa, - naruszenie podstawowych zasad postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego oraz o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa, art. 154 § 1 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia właściwych czynności procesowych, w szczególności wskazanych w podaniu z dnia 13 października 2007 r., dla wyjaśnienia zasadności żądania wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji i ograniczenia się do powtórzenia dotychczasowych ogólnikowych i błędnych zasad postępowania gabinetowego przed CK, - naruszenie prawa materialnego: art. 16 Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Politycznych, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 89 kpa poprzez przyjęcie błędnego stanowiska, że habilitant nie ma statusu strony i przeprowadzenie nieważnego postępowania przed CK z pozbawieniem go skutecznego prawa do sądu i "przyjaznej", dobrej i odpowiedzialnej administracji publicznej, - naruszenie prawa materialnego: art. 11-101 Karty Praw Podstawowych w Unii Europejskiej, Europejskiej Karty Naukowca - sekcja 1 i sekcja 2 wraz z Zaleceniem Komisji z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych, pkt 9 - 16 preambuły oraz pkt 1 - 6; Dz. U. UE.L.05.75.67, art. 249 TWE, Rozporządzenia Rady [ WE ] Nr 975/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wymogi wprowadzania w życie działań współpracy rozwojowej, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, pkt 1, 3-8, 10, 11, 15 i 17 preambuły oraz rozdział I art.2 pkt 1 lit. a-c, i, j oraz pkt 2 lit. d; Dz. U. UE.L.99.120.1 w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia ... Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Dz. U. UE.L. 03.236 33 poprzez nieuwzględnienie z urzędu tych przepisów prawa i przez to dopuszczenie niezgodnego ze standardami wspólnotowymi, niekonstytucyjnego, tajnego i tajemniczego postępowania gabinetowego przed CK, chociaż w odniesieniu do przedmiotowej habilitacji nie spełniło ono nawet minimalnych wymogów (Komentarz A. Wróbel do art. 89 kpa, [ w: ] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005), - naruszenie art. 16, 17, 19 ust. 4, 20 ust. 3, 5a i 5b, 29 ust. 1, 31 pkt 4, 51 ust. 1, 52-55 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytułach w zakresie sztuki, poprzez posłużenie się przez CK nieobiektywnymi kryteriami przy ocenie przedmiotowej rozprawy i przewodu habilitacyjnego a nadto przyjęcie wadliwej koncepcji "odpowiedniego stosowania kpa" do postępowania przed CK i przeoczenie, iż CK nie powołała w przewodzie dwóch swych recenzentów (gdyby w wykładzie habilitacyjnym uczestniczyli recenzenci A i B - Profesorowie S. W. i H. M. - to nawet przy głosie przeciw S. W. przedmiotowa uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego uzyskałaby bezwzględną większość "za" stosownie do art. 20), - naruszenie art. 31 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnych oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, art. 285 § 1 kpc i art. 200 § 2 kpk przez przyjęcie, iż opinie recenzentów A, C i D "zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę", chociaż nie spełniają powszechnie wymaganych warunków podania sprawozdania z przeprowadzonych czynności i spostrzeżeń, opartych na nich wniosków i odpowiedzi na postawione pytania wraz z szczegółowym ich uzasadnieniem (Monitor Prawniczy 2000/7/466), co uniemożliwia poprawną ocenę ich wartości naukowej, wiarygodności i mocy dowodowej i w konsekwencji wykluczyło prawidłową weryfikację istotnych ustaleń faktycznych CK, - ciężkie naruszenie przez CK przepisów o przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłych oraz nie dostrzeżenie przez CK, iż recenzje A, C i D noszą znamiona czynów określonych w art. 233 § 4 kk, - naruszenie art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytułach w zakresie sztuki, art. 2, 7, 45, 61 i 83 Konstytucji RP, art. 6 Konwencji, art. 14 Paktu, art. 6-15 kpa przez pominięcie powszechnie uznanych zasady postępowania rozpoznawczego (dowodowego), z wyłączeniem jawności (CK nie wzięła pod uwagę przepisów art. 32 ust. 1 i 45 ust. 2 Konstytucji RP oraz tego, że nawet w niejawnym postępowaniu sądowym obok strony mogą uczestniczyć po dwie osoby zaufania - art. 97 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 154 § 1 kpc, art. 361 § 1 kpk) posługując się statutem niezgodnym z Konstytucją RP oraz standardami wspólnotowymi i to opartym na uchylonym przepisie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (CK nie wzięła pod uwagę art. 7 i 83 Konstytucji RP oraz art. 7 kpa), przez co skarżący został pozbawiony możności wykazania zasadności uprawnienia do stopnia dra habilitowanego, - naruszenie art. 61, 51 Konstytucji RP w zw. z art. 73 i 74 kpa w wyniku dwukrotnej odmowy przez CK udostępnienia akt oraz nieudzielania - na pisemne żądania - informacji o osobach recenzentów (określonych tajnie A, B, C i D) i o treści statutu CK - przez co skarżący został pozbawiony rzetelnego postępowania, "równości broni" oraz możliwości obrony przed wadliwymi, jednostronnymi, nieobiektywnymi i mającymi cechy określone w art. 233 § 4 kk opiniami A, C i D wraz z prawem do żądania ich wyłączenia (art. 84 § 2 w zw. z art. 24 kpa), a to uniemożliwiło sprawiedliwe i zgodne z prawdą załatwienie sprawy, - naruszenie podstawowych zasad postępowania dowodowego (art. 75 - 86 kpa) poprzez nie ustosunkowanie się CK - postanowieniem dowodowym (art.75 kpa w zw. z art. 77 § 2 kpa, art. 217 kpc, art. 236 kpc i art. 245, 227-234 kpc) - do wniosków dowodowych zawartych w pismach procesowych z dnia 19 sierpnia 2006 r., z dnia 31 sierpnia 2006 r., zgłaszanych w pismach procesowych w toku postępowania sądowoadministracyjnego oraz do okazanych innych prac habilitacyjnych, i bezzasadne pominięcie dowodów z dokumentów (przede wszystkim z uwag do opinii A, C i D, dowodu z dokumentu w postaci opinii psychologiczno-prawno-procesowej, oryginałów prac habilitacyjnych oraz akt przewodów habilitacyjnych z okresu ostatnich dwu lat, a w tym z równoległego przewodu habilitacyjnego dr P. P. na b. [...] Uniwersytetu Jana [...] w L.), przez co CK nie dysponowała materiałem procesowym koniecznym do dokonania poprawnych i trafnych ustaleń faktycznych (art. 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa), w efekcie czego orzekła przedwcześnie i błędnie co do istoty sprawy nie przeprowadzając w ogóle rozprawy z naruszeniem art. 89 i nast. kpa, - zaniechanie postępowania mediacyjnego/ugodowego z naruszeniem art. 114 i nast. kpa, mimo wniosków w tej kwestii, co narusza powszechną zasadę szybkości postępowania i dążenia do pozytywnego, merytorycznego załatwienia sprawy (art. 45 Konstytucji, art. 7 - 13 kpa) oraz eliminowałoby ewidentne skutki opieszałości postępowania CK (art. 12 kpa, art. 19 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym ... (a także potrzebę podjęcia czynności urzędowych wobec autorów opinii A, C i D) art. 233 § 4 kk, Rekomendacja nr R/84/15 w sprawie odpowiedzialności władzy publicznej przyjęta przez Komitet Ministrów Rady Europy 18 września 1984 r.), przez co habilitant został uwikłany w zbędną i wadliwą procedurę niekonstytucyjnego postępowania gabinetowego oraz pozbawiony prawa do szybkiego, obiektywnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia o jego prawach cywilnych. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie stwierdzając, że procedura postępowania nie została naruszona. Pismem z dnia 22 września 2010 r. skarżący poinformował, że podtrzymuje w całości zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W niniejszej sprawie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymała w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. zawieszające postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2005 r. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z normą zawartą w art. 170 ppsa prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sady i inne organy. Sprawa, w której wznowienia postępowania domagał się skarżący, była przedmiotem kontroli dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który oddalił skargę wyrokiem z dnia 11 września 2006 r. w sprawie sygn. akt I SA/WA 520/06. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1187/07 oddalił skargę kasacyjną. Wydane zostało także orzeczenie z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 335/09, w którym Sąd uchylił decyzje z dnia [...] listopada 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. - wydając jednocześnie wiążące w sprawie zalecenia odnoszące się do dalszego postępowania w sprawie wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2005 r. Stwierdził on - powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z dnia 9 sierpnia 1990 r., sygn. akt IV SA 543/90, LEX nr 10174 - że dopuszczalny jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych (art. 156 § 1 kpa), w stosunku do których nastąpiło wznowienie postępowania (art. 145 § 1 kpa). Dodał, że także w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 406/05 (LEX 196451) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie wyłącza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. A zatem strona może równocześnie żądać wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania i postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich. Z tego względu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje w zasadzie konieczność zawieszenia wznawianego postępowania." W związku z powyższym w niniejszej sprawie organ prawidłowo zawiesił postępowanie, wypełniając jednocześnie ww. wytyczne sądu - bowiem rozpoznaniu w pierwszej kolejności podlegał najdalej idący wniosek skarżącego, tj. o stwierdzenie nieważności decyzji. Uwzględnienie tego żądania przez organ i stwierdzenie nieważności kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji, czyni wniosek o wznowienie postępowania bezprzedmiotowym, ponieważ decyzja z dnia [...] grudnia 2005 r. zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego. Zatem do czasu prawomocnego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zostało zawieszone prawidłowo. Ponadto podjęcie przez organ innego rozstrzygnięcia w sprawie naruszałoby w sposób oczywisty zarówno art. 153 ppsa, jak i art. 170 ppsa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie jest organem właściwym w sprawie, Sąd stoi na stanowisku, że jest to zarzut całkowicie chybiony, bowiem pełni ona funkcję centralnego organu administracji, należąc jednocześnie do organów administracji mających na gruncie kpa status ministra. Takie stanowisko zajął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2003 r., sygn. akt I OSK 531/08, LEX nr 574427. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.