VII SA/Wa 1372/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej B. B. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. B. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2010 r., znak: [...] utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej: k.p.a.)- decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] sierpnia 2006 r., znak: [...]. Wskazaną decyzją z [...] sierpnia 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, udzielił I. i K. M. pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przychodnią lekarską w części budynku przy ul. K. [...] w B. Pismem z [...] marca 2010 r. B. B. -reprezentowana przez pełnomocnika- zwróciła się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] sierpnia 2006 r., zarzucającej jej naruszenie art. 71 ust. 2 w związku z art. 71 a Prawa budowlanego, poprzez odstąpienie od stosowania przepisów dotyczących samowolnej zmiany sposobu użytkowania, nie spełnienia wymogów, o których mowa w przepisach oraz bezprawnego odstąpienia od pobrania opłaty legalizacyjnej. Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu podał, iż sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] sierpnia 2006 r., z wniosku współwłaścicieli nieruchomości sąsiedniej, tj. znajdującej się przy ul. K. [...] w B., była już raz rozpatrywana i zakończyła się decyzją ostateczną z [...] lutego 2007 r., znak: [...], umarzającą postępowanie. W uzasadnieniu tej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest nowym postępowanie, w którym stroną jest tylko inwestor, o czym stanowi art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Dostrzegając powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż obecnie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wystąpiła B. B. będąca również współwłaścicielem nieruchomości przy ul. K. [...] w B. W konsekwencji stwierdził, iż osoba ta wystąpiła z wnioskiem w tej samej sprawie, a nadto znajduje się w takim samym statusie prawnym jak poprzedni wnioskodawcy. Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie uległ bowiem zmianie do dnia dzisiejszego. Wobec powyższego, ponowne prowadzenie identycznego postępowania byłoby obarczone wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tzn. dotyczyłoby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Dodatkowo organ zaznaczył, iż nie znalazł podstawy prawnej do wszczęcia z urzędu postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji PINB z [...] sierpnia 2006 r. W odwołaniu od tej decyzji B. B. zarzuciła naruszenie: -art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, iż postępowanie nadzwyczajne dotyczące pozwolenia na użytkowanie wydanego na skutek odstępstwa od projektu budowlanego lub nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu wyklucza stosowanie art. 28 k.p.a., oraz -art. 71 ust. 2 w związku z art. 71 a Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż rozpoczęcie działalności (przychodnia lekarska) w budynku mieszkalnym nie powoduje zmiany sposobu użytkowania obiektu. Decyzją z [...] lipca 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podzielił stanowisko organu I instancji, iż zgodnie z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stroną w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie może być wyłącznie inwestor, którym w niniejszym przypadku byli I. i . M. Wskazał, iż zgodnie z linią orzeczniczą zawężenie kręgu podmiotów na etapie pozwolenia na użytkowanie tylko do inwestora -wynikające z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego- jest skutkiem i wynikiem legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu musi wykazać wykonanie inwestycji zgodnie z pozwoleniem. Podniósł, że z akt sprawy wynika, iż organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, zaś postępowania prowadzone przez PINB w B., jak również przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczyły jedynie zmiany sposobu użytkowania części budynku przy ul. K. [...] w B. Zauważył jednocześnie, iż przepisy art. 71 i art. 71 a Prawa budowlanego dotyczące zmiany sposobu użytkowania znajdują się w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane, a tym samym należy przyjąć, iż podmiotami uprawnionymi do występowania jako strony w postępowaniu dotyczącym nielegalnej zmiany sposobu użytkowania są jedynie właściciel lub zarządca nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2010 r. skarżąca – B. B. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej, zarzucając naruszenie: -art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, iż postępowanie nadzwyczajne dotyczące pozwolenia na użytkowanie wydanego na skutek odstępstwa od projektu budowlanego lub nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu wyklucza stosowanie art. 28 k.p.a., -art. art. 7, 8, 9, 11, 77 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakichkolwiek wskazań, o jaki projekt budowlany chodzi i do jakiego pozwolenia na budowę stanowił załącznik, -art. 71 ust. 2 w związku z art. 71 a, poprzez bezprawne zwolnienie inwestora z obowiązku przestrzegania powyższych przepisów, -art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez pominięcie, iż część budynku leży na innej działce nie będącej własnością inwestora, a której to skarżąca jest współwłaścicielką, oraz -§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zaniechanie doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem i celowe pominięcie nielegalnych otworów okiennych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż inwestor dokonał odstępstw od projektu budowlanego wykonując nielegalne otwory na granicy z sąsiednią działką, ponadto dokonał nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu. W jej ocenie, w sprawie miały miejsce nielegalne roboty, a to winno skutkować przyznaniem jej przymiotu strony. Skarżąca powołała się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 146/10, tj. ten sam, który został przywołany również w uzasadnieniu skarżonej decyzji, co skarżąca zaznaczyła nie rozumiejąc w kontekście tego orzeczenia zachowania GINB. Dalej, skarżąca stwierdziła, iż nie wiadomo, czy inwestor spełnił wymagania, o których mowa w przepisie art. 71 a Prawa budowlanego, a co najważniejsze, nie wiadomo, czy uiścił opłatę legalizacyjną. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z 18 września 2010 r. skarżąca uzupełniła swoje stanowisko przedstawione w skardze. Powołując się na wyrok NSA z 5 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 681/08 wskazała, iż w jej ocenie w sprawie, związanej z nielegalną zmianą sposobu użytkowania, winien mieć zastosowanie art. 28 k.p.a. i w oparciu o ten przepis organ winien zbadać, czy ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności kwestionowanej decyzji z 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie wystąpiły bowiem tego rodzaju wady i uchybienia, które uzasadniały w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, wydaną w oparciu o art. 157 § 3 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Zatem, kontrolowane postępowanie administracyjne prowadzone było w trybie stwierdzenia nieważności umożliwiającym weryfikację poza kontrolą instancyjną rozstrzygnięć organów administracji publicznej posiadających przymiot trwałości. Z żądaniem prowadzenia postępowania w takim trybie wystąpiła skarżąca kwestionując decyzję ostateczną z [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego wraz z przychodnią lekarską i wskazując na swój interes prawny w wyeliminowaniu z obrotu prawnego ww. decyzji. Organy orzekające w obu instancji w niniejszej sprawie uznały, iż skarżąca nie posiada przymiotu strony, a tym samym, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania nieważnościowego na jej żądanie. Wywodząc powyższe oparły się na dyspozycji przepisu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, w myśl którego stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, i -jak wynika z uzasadnienia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego- przyjęły, że ww. przepis winien mieć w sprawie zastosowanie, albowiem pozwolenie na użytkowanie było wynikiem legalnego postępowania inwestora. Świadczy o tym fakt, iż organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a postępowanie prowadziły wyłącznie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części budynku. Z takim rozstrzygnięciem skarżąca się nie zgodziła i w skardze podniosła, że odmowa wszczęcia postępowania była nieuzasadniona. Sąd taką ocenę skarżącej w pełni podziela. W ocenie Sądu, z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy, organy orzekające błędnie bowiem odmówiły zastosowania art. 28 k.p.a. i błędnie ustalając legitymację procesową skarżącej kierowały się wyłącznie ww. art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Zauważyć należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu administracji jest niewątpliwie postępowaniem w nowej sprawie. Konsekwencją rozpoznania nowej sprawy jest konieczność ustalenia kręgu stron postępowania, a zatem podmiotów, które wykażą istnienie interesu prawnego, wynikającego z możliwości zastosowania wobec nich normy prawa materialnego. Przyjmuje się, że stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Za punkt wyjścia przy ustalaniu kręgu stron postępowania nieważnościowego należy przyjąć przedmiot rozstrzygnięcia pierwotnego. Skoro w rozpoznawanej sprawie kwestionowana była przez skarżącą decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, to należało odnieść się do przepisów, które określają krąg podmiotów mogących wstępować jako strony tego postępowania. Kwestię ustalenia stron postępowania w tych sprawach reguluje powyżej przytoczony art. 59 ust. 7 Prawa budowanego, zawężający krąg podmiotów jedynie do inwestora. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawężenie wynikające z ww. regulacji prawnej może mieć jednak zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z pozwoleniem. W wyroku z 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 146/10 (przywołanym tak przez skarżącą, jak i organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie zaznaczył, iż proceduralne zawężenie kręgu podmiotów na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie do jednej tylko strony (inwestora) jest skutkiem i wynikiem legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu ma wykazać wykonanie inwestycji zgodnie z pozwoleniem. Zupełnie inna przedmiotowo, a także podmiotowo sytuacja ma miejsce, kiedy decyzja o zezwoleniu na użytkowanie obiektu jest efektem niezgodnego z prawem zachowania się inwestora. I dalej w tym samym wyroku NSA wskazał, że tylko w przypadku legalnego postępowania inwestora można uznać, iż -poprzez wskazane "zawężenie"- interesy innych podmiotów, które były eksponowane i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego, nie zostaną naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył także, iż istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę skutkuje naruszeniem warunków pozwolenia i w konsekwencji może naruszać interesy innych osób, dlatego potrzebna jest procesowa gwarancja ochrony tych interesów. Podzielając przytoczony pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w całości, Sąd zauważa, iż kwestionowana przez skarżącą decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] sierpnia 2006 r. zapadła w wyniku legalizacji zmiany sposobu użytkowania obiektu. Wskazują na to akta administracyjne, z których wynika, że od 2002 r. PINB w B. prowadził z urzędu postępowanie w sprawie użytkowania budynku przy ul. K. [...] w B. Postanowieniem z [...] sierpnia 2002 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego organ ten wstrzymał użytkowanie lokali w ww. budynku, na parterze - przychodni lekarskiej oraz samodzielnego lokalu handlowego (cukierni) i na piętrze - gabinetu lekarskiego. W uzasadnieniu podał, iż (ówczesny) właściciel ww. nieruchomości zmienił sposób użytkowania obiektu bez uzyskania wymaganego art. 71 Prawa budowlanego pozwolenia właściwego organu. Następnie, decyzją z [...] sierpnia 2002 r. (która nadal, pomimo licznych postępowań prowadzonych w trybach nadzwyczajnych w stosunku do tej decyzji, pozostaje w obrocie prawnym), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego nakazał zarządcy nieruchomości wykonanie czynności wskazanych w sentencji celem doprowadzenia nieruchomości do stanu zgodnego z prawem oraz nałożył obowiązek wystąpienia do Starosty B. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Obowiązki określone w tej decyzji zostały wykonane, a decyzją z [...] stycznia 2003 r. Starosta B. udzielił zarządcy nieruchomości pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń w ww. budynku przy ul. K. [...] w B. W 2005 r. nieruchomość ta została sprzedana i nowi właściciele wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Natomiast decyzja z [...] stycznia 2003 r. w postępowaniu wznowieniowym została uchylona, a postępowanie z wniosku poprzedniego właściciela nieruchomości (a dokładnie: zarządcy), umorzono jako bezprzedmiotowe. Powyższego Główny Inspektor w sprawie zupełnie nie dostrzegł. Wprawdzie wskazał, iż organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie dotyczące nielegalnej zmiany sposobu użytkowania, natomiast uznał, iż nie wyłącza to zastosowania art. 57 ust. 9 Prawa budowlanego. Okoliczności powyżej przytoczone bezspornie zaś wskazują na to, iż kwestionowane pozwolenie na użytkowanie nie było wynikiem legalnego, prawidłowego działania inwestora w procesie budowlanym. Wręcz przeciwnie - było ono wynikiem zachowania niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawa, a w konsekwencji - efektem postępowania zmierzającego do zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Tym samym, w ocenie Sądu, organy orzekające w trybie nieważnościowym powinny były zbadać legitymację procesową B. B. (do zainicjowania tego postępowania), przez pryzmat art. 28 k.p.a., a nie w oparciu, jak to uczyniły, jedynie o treść art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Wyrażone powyżej poglądy uzasadniały uwzględnienie skargi i uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie. W obu tych decyzjach organy orzekające, na skutek nie przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego i nie poczynienia właściwych ustaleń faktycznych, błędnie skoncentrowały się wyłącznie na treści art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, a to doprowadziło do wadliwego -a z pewnością co najmniej przedwczesnego- wydania orzeczenia na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. Niezależnie od powyższego Sąd zaznacza, iż całkowicie chybione jest uzasadnienie organu I instancji wskazujące na art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Organ I instancji przywołał ten przepis w sprawie i tym też (w części) uzasadnił odmowę wszczęcia postępowania nieważnościowego z wniosku skarżącej podnosząc, iż sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji kwestionowanej była już prowadzona na wniosek rodziców skarżącej i zakończyła się ostatecznie decyzją GINB. Dostrzegając taką argumentację organu zauważyć trzeba, iż zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie zaś istniała, gdy występują te same podmioty sprawy, co w niniejszym przypadku nie miałoby miejsca. Nadto, w kontekście argumentów przytoczonych w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy, Sąd zauważa, iż niniejsza sprawa prowadzona w trybie stwierdzenia nieważności nie odnosi się do orzeczenia wydanego w oparciu o art. 71 i art. 71a Prawa budowlanego, tj. kończącego postępowanie zmierzające do zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Nie ma więc znaczenia, że w postępowaniu dotyczącym zmiany sposobu użytkowania jako strony występują właściciel oraz zarządca nieruchomości. Wnioskiem o stwierdzenie nieważności objęto decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, a tym samym -w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, stanowiącego ważną wskazówkę interpretacyjną- należało ustalić, czy decyzja ta zapadła w ramach prawidłowo realizowanego przez inwestora procesu budowlanego. W tym zakresie należało więc w sposób niewątpliwy wziąć pod uwagę, iż decyzja kwestionowana przez skarżącą wydana została w związku z powyżej opisanym postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, a tym samym, że obowiązek uzyskania tej decyzji został nałożony w decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. (a dokładnie [...] sierpnia 2002 r.). Na koniec Sąd wyjaśnia, iż oceniając zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2006 r., nie mógł dokonać oceny kwestionowanej w kontrolowanym postępowaniu ww. decyzji z 2006 r., albowiem stanowiłoby to o naruszeniu art. 134 p.p.s.a., na podstawie którego sąd administracyjny jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia. Sąd nie mógł tym samym odnieść się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 71, art. 71a i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w konsekwencji - do ważności decyzji z [...] sierpnia 2006 r. Orzekając ponownie w sprawie i ustalając interes prawny skarżącej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien kierować się treścią art. 28 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w/w ustawy.