II GSK 2402/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędziowie NSA Magdalena Bosakirska del. WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Spółki z o.o. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1765/10 w sprawie ze skargi M. Spółki z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie spełnienia przez pracodawcę warunków uzyskania statusu zakładu pracy chronionej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 15 marca 2011r. sygn. akt: VI SA/Wa 1765/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca / spółka) na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że przed Wojewodą D. od 2003 roku toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie spełniania przez skarżącą, warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 z późn. zm.). W dniu [...] lutego 2006 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ww. postępowania w przedmiocie spełniania przez nią warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, uzasadniając go tym, że decyzję organu II instancji (Ministra Pracy i Polityki Społecznej) z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie utraty statusu zakładu pracy chronionej zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Wojewoda D.odmówił zawieszenia z urzędu - w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - postępowania w sprawie spełniania przez spółkę warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Uzasadniając rozstrzygnięcie wyjaśnił, że wystąpienie strony ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...], na mocy której uchylono w całości decyzję Wojewody D. z dnia [...] lipca 2003 r. o utracie statusu zakładu pracy chronionej i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie spełniania przez skarżącą warunków określonych w art. 28 ust. 1 ww. ustawy. Spółka zaskarżyła to rozstrzygnięcie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania. Zdaniem skarżącej złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. uzasadniało zawieszenie postępowania, albowiem od oceny poglądu prawnego przez Sąd zależy w znacznym stopniu dalsze postępowanie administracyjne. Pogląd prawny dotyczył tego, czy decyzja w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej może działać wstecz. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. umorzył postępowanie zażaleniowe. Wojewódzki Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1469/09 stwierdził nieważność decyzji z dnia 10 grudnia 2007 r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego uznając, iż jest ona decyzją wadliwą, wydaną bez podstawy prawnej. Ponownie rozpatrując sprawę wniosku o zawieszenie postępowania Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2006 r. Organ odwoławczy zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji, iż nie zaszły przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż rozstrzygnięcie Sądu w tej sprawie nie stanowi zagadnienia wstępnego. Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. organ II instancji sprostował z urzędu jako oczywistą omyłkę w rozstrzygnięciu z dnia 13 lipca 2010 r. poprzez zastąpienie wyrazów "decyzja" wyrazami: "postanowienie". W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2010 r. Spółka wniosła o jej uchylenie. Uzasadniając skargę strona podniosła, że na etapie postępowania odwoławczego uległ w stosunku do etapu postępowania przed organem I instancji poważnej zmianie stan prawny i faktyczny. Wskazała, iż złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną decyzję o utracie statusu zakładu pracy chronionej (sprawa pod sygn. akt 1996/09). Zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji opartej na niepełnym stanie faktycznym i odniesienie się przez organ do nieznanego stronie postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Zarzut powołania się "na bliżej nie znane stronie postępowanie zawisłe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie" uznał za niezrozumiały, wskazał, że to strona wnosząc o zawieszenie postępowania uzasadniała go koniecznością rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Rozstrzygając o oddaleniu skargi Sąd I instancji uznał, że nie podważa ona legalności zaskarżonego postanowienia. Sąd wskazał na podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania określone w art. 97 § 1 k.p.a. Wskazano, że strona domagała się zawieszenia postępowania toczącego się przed Wojewodą Dolnośląskim w sprawie utraty statusu zakładu pracy chronionej, uznając za zagadnienie wstępne rozpatrzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 lutego 2006r. W ocenie Sadu I instancji organy prawidłowo oceniły, że między powyższymi sprawami nie występuje zależność o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie można bowiem uznać, że wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym na jedną z decyzji, jaka została wydana w postępowaniu głównym (utrata statusu zakładu pracy chronionej) jest warunkiem rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie utraty statusu zakładu pracy chronionej. Jednocześnie Sąd uznał, iż wpisanie wyrazu "postanowienie" zamiast wyrazu "decyzja" można uznać za oczywistą omyłkę. Na przedstawiony wyżej wyrok spółka, złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła to orzeczenie w całości oraz wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. [...] lipca 2010 r. oraz stwierdzenie, iż decyzja ta nie podlega wykonaniu. Ewentualnie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi administracyjnemu pierwszej instancji. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jako podstawę kasacyjną strona wskazała, powołując się na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie : - art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz art. 101 § 1 kpa, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. art. 138 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez nieuprawnione przyjęcie przez Sąd I instancji, iż dopuszczalne jest wypowiedzenie się przez organ II instancji w formie decyzji w zakresie zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy w przedmiocie zawieszenia postępowania organ II instancji orzeka wyłącznie w formie postanowienia, podobnie jak organ I instancji, a zatem wydana decyzja organu odwoławczego została wydana bez podstawy prawnej tj. z naruszeniem przepisu art. 101 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa; - 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 113 § 1 k.p.a, poprzez nieuprawnione przyjęcie, że dopuszczalne jest sprostowanie decyzji poprzez zastąpienie wyrazu "decyzja" wyrazem "postanowienie" w sytuacji gdy takie "sprostowanie" ma na celu zmianę rodzaju i charakteru prawnego aktu prawnego rozstrzygającego co do istoty sprawę, w sposób odmienny od pierwotnego rozstrzygnięcia – innym aktem prawa jest decyzja, a innym postanowienie i nie można obu różnych aktów prawa na skutek bliżej nieznanej przyczyny dowolnie bez podstawy prawnej zastępować poprzez ich prostowanie. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że Sąd I instancji, nie rozpoznał szeregu zarzutów sformułowanych w skardze wskazujących na naruszenie przepisów postępowania. Kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego wniesionych do sądu spraw. Treść ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku sądu. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Sąd I instancji nie rozpoznał zarzutu skargi naruszenia przepisów postępowania, a to przepisu art. 113 § 1 k.p.a., gdyż nie można nazwać dwóch zdań uzasadniania wyroku poczynionych przez Sądu I instancji w kontekście dokonanego przez organ Ii instancji sprostowania wszechstronnym rozważeniem sprawy, w zakresie podniesionych w skardze zarzutów. Strona podniosła przy tym, że przedstawienie stanowiska sądu nie może przybierać formy ogólnikowej aprobaty ustaleń i stanowiska organów, zwłaszcza w sytuacji, gdy są one kwestionowane przez stronę skarżącą. Podzielając poglądy organu administracji Sąd powinien poddać je uprzedniej analizie i wyjaśnić, z jakich powodów uważa je za prawidłowe w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w odniesieniu do poszczególnych spornych kwestii. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja zapadła na skutek wniosku strony o zawieszenie postępowania, a zatem jest to postępowanie wynikłe jako zagadnienie "wpadkowe" w stosunku do głównego zagadnienia sprawy administracyjnej. W konsekwencji brak jest podstaw prawnych, aby w kwestii zawieszenia postępowania organ II Instancji wypowiadał się w formie decyzji, która to forma zarezerwowana jest wyłącznie dla rozstrzygnięć merytorycznych, lub wyjątkowo dla rozstrzygnięcia procesowego o umorzeniu postępowania w całej sprawie administracyjnej (art. 105 kpa), albo umorzeniu postępowania przed organem I lub II instancji. Organ II instancji kontrolując postanowienie Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania wypowiedział się w formie decyzji nie mając ku temu podstawy prawnej, gdyż w przedmiocie zawieszenia organ (w tym organ II Instancji) orzeka wyłącznie postanowieniem. Jednocześnie w ocenie spółki próba sprostowania - swoistego konwalidowania zaskarżonej decyzji nie może zostać uznana za skuteczną - jako niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazano, że ustawodawca przewidując możliwość prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, nie wskazuje ustawowej definicji tych pojęć. W związku z tym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze ich potoczne znaczenie. "Błąd pisarski" oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a "błąd rachunkowy" - omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. "Inne oczywiste omyłki" są to omyłki co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Określona w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania służy wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek. Redakcja tego przepisu wskazuje wyraźnie, że wymienione w nim wady orzeczenia charakteryzować się muszą cechą oczywistości. Cecha ta stanowi granice dopuszczalności sprostowania wyrażającej się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. błędy i omyłki istotne, czyli takie, które decydują o zgodności z prawem orzeczenia. Powołując się na orzecznictwo oraz poglądy literatury strona przedstawiła tezę, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, a tym bardziej rodzaju aktu prawnego. Nie jest więc dopuszczalne takie sprostowanie w którym "wyrazy decyzja zastępuje się wyrazami postanowienie", gdyż takie działanie prowadziłoby do rozstrzygnięcia sprawy aktem prawnym, odmiennym od pierwotnego, co jest działaniem bez podstawy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że podstawy kasacyjne skonstruowane przez skarżącego pozwalały na kontrolę zaskarżonego orzeczenia, a przeprowadzone przez Naczelny Sąd Administracyjny badanie legalności przedmiotowego wyroku doprowadziło do konstatacji, iż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Za podstawy kasacyjne pozwalające na kontrolę wyroku Sądu I instancji należało uznać zarzuty naruszenia art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 101 § 1w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie przez Sąd I instancji, iż dopuszczalne jest wypowiedzenie się przez organ drugiej instancji w formie decyzji w zakresie zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy w przedmiocie zawieszenia postępowania organ drugiej instancji orzeka wyłącznie w formie postanowienia, podobnie jak organ pierwszej instancji. A zatem wydana decyzja organu odwoławczego została wydana bez podstawy prawnej, tj. z naruszeniem przepisu art. 101 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tym samym skutkiem należało potraktować zarzuty naruszenia art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 113 § 1 k.p.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie, ze dopuszczalne jest sprostowanie decyzji poprzez zastąpienie wyrazu decyzja wyrazem postanowienie, w sytuacji gdy takie sprostowanie ma na celu zmianę rodzaju i charakteru aktu prawnego rozstrzygającego co do istoty sprawę, w sposób odmienny od pierwotnego rozstrzygnięcia – innym aktem prawa jest decyzja, a innym postanowienie i nie można obu różnych aktów prawa na skutek bliżej nie znanej przyczyny dowolnie bez podstawy prawnej zastępować poprzez ich prostowanie. Sąd I instancji w wydanym orzeczeniu w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stwierdził, że organy prawidłowo oceniły, że między powyższymi sprawami nie występuje zależność o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie można bowiem uznać, że wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym na jedną z decyzji, jaka została wydana w postępowaniu głównym (utrata statusu zakładu pracy chronionej) jest warunkiem rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie utraty statusu zakładu pracy chronionej. Sąd uznał zatem, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne implikujące zawieszenie postępowania. Dokonał zatem merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii procesowej. Stwierdził dalej, że kontrolując zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. uznał, iż wpisanie wyrazu "postanowienie" zamiast wyrazu "decyzja" można uznać za oczywistą pomyłkę. W przedmiotowej sprawie wydano już tyle rozstrzygnięć, że wykorzystanie jako podstawy przy pisaniu komputerowym poprzednio wydanej decyzji mieści się w pojęciu oczywistej omyłki. Stwierdzić w tym miejscu jednoznacznie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu prezentowanego w skardze kasacyjnej co do rażącego naruszenia prawa, jak i wydania decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. bez podstawy prawnej. W przekonaniu Sądu istotna jest treść aktu, a nie jego forma. Jeśli organ rozstrzygnął merytorycznie zagadnienie zawieszenia postępowania, wydając akt odmawiający zawieszenia toku postępowania administracyjnego, to bez względu na to, czy nazwał ten akt decyzją czy postanowieniem, to i tak treść aktu przesądza, że organ wydał postanowienie. Treść a nie forma przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2109/07, LEX nr 521891). Podobny pogląd reprezentuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt SA 791/81, postanowienie z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt I SA 2585/00 Lex 49910), postanowienie z dnia 20 listopada 1981 r. sygn. akt II SA 848/81 - ONSA 1981, nr 2, poz. 91 i poz. 118). Przy czym orzecznictwo to jest zgodne, że przez pojecie decyzji należy rozumieć władcze i jednostronne rozstrzygnięcie organu administracyjnego, wydane na podstawie przepisu powszechnie obowiązującego, o prawach lub obowiązkach imiennie oznaczonego adresata w konkretnie wskazanej sprawie zewnętrznej. Za decyzję taką uznać należy również pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie i podpis upoważnionego pracownika (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81). O tym, czy dany akt jest decyzją, przesądza nie jego nazwa, lecz charakter sprawy i treść przepisu będącego podstawą działania organu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 63/12, LEX nr 1137165). Na szczególną uwagę zasługuje orzeczenie NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 497/11, LEX nr 1216734, w którym NSA skonstatował, że to nie forma, lecz treść merytoryczna decyduje o tym, z jakim rodzajem aktu administracyjnego mamy do czynienia w konkretnej sprawie. Wydanie postanowienia, które mylnie nazwano decyzją, nie powoduje, że mamy do czynienia z decyzją. Podobnie jak w przypadku decyzji, nadanie mylnej nazwy postanowieniu nie zmienia jego charakteru prawnego. Mając zatem powyższe na względzie stwierdzić należy, że zaskarżony do Sądu akt stanowi w swej treści postanowienie, a jego sprostowanie w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 113 k.p.a., nie ma dla zaskarżonego rozstrzygnięcia istotnego znaczenia, tym samym wszystkie zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.