III SA/Łd 272/10

Dnia 21 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. \Sygn. akt III SA/Łd 272/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., na podstawie art. 235¹ i art. 235² k.p., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. Oddział w K. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] nr [...] (znak[...]) o stwierdzeniu u J. L. choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W toku postępowania ustalono, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] nie stwierdził choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry u J. L. Decyzję wydano w oparciu o dokumentację z przebiegu pracy zawodowej zainteresowanej w zakładzie A Sp. z o.o. w G. Oddział w K., gdzie uwzględnione zostało narażenie zawodowe oraz o orzeczenia lekarskie specjalistycznych uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia (orzeczenie NR [...] Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej WOMP w Ł. z dnia [...] oraz orzeczenie lekarskie nr [...] Przychodni Chorób Zawodowych IMP w Ł. z dnia [...], które stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Przyczyną podjęcia takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż PPIS w P. nie potwierdził narażenia zawodowego J. L. alergeny tj tiuramy i tiokarbaminiany (związki obecne między innymi w wyrobach gumowych, środkach ochrony roślin) powodujące u zainteresowanej stwierdzone zmiany alergiczne. W wyniku rozpoznania odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustalił, że J. L. została w dniu [...] przez pracodawcę skierowana na badania i w wyniku tego uzyskała orzeczenie Nr [...] z dnia [...], w którym Przychodnia WOMP w Ł. informuje, że rozpoznano kontaktowe zapalenie skóry rąk, a testy naskórkowe z zestawem standardowym alergenów kontaktowych dały wynik silnie dodatni z tiuramami (przyspieszacze wulkanizacji gumy). Organ I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 23 lutego 2010 r. zwrócił się do PPIS w P. o dokonanie m. in. oceny narażenia zawodowego J. L. w zakładzie B oraz określenie okresu i przyczyny zwolnień lekarskich. Odpowiedź PPIS w P. z dnia 3 marca 2009 r. ograniczyła się do informacji, że zakład B został zlikwidowany w 2006 r. Przychodnia Konsultacyjno-Diagnostyczna WOMP w Ł. orzeczeniem z dnia [...] nr [...] rozpoznała u J. L. chorobę zawodową pod postacią kontaktowego alergicznego zapalenia. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że wykonano testy naskórkowe z przekazaną gumową uszczelką, które badanie dało wynik pozytywny. Zakład A pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r. wniósł o sprawdzenie czy zainteresowana nie jest narażona na alergeny współistniejące w jej środowisku nie związanym z pracą zawodową, oraz o dokładne ustalenie narażenia podczas zatrudnienia J. L. na stanowisku sprzątaczki i pakowaczki w zakładzie B (kontakt z gumą -rękawiczki, podeszwy butów) a także o ustalenie przyczyny wydanych zwolnień lekarskich (198 dni) w tym zakładzie. Wniesiono ponadto o przeprowadzenie dodatkowych, rozszerzonych testów alergologicznych przez niezależny ośrodek dermatologiczny przy użyciu alergenów niezwiązanych ze środowiskiem pracy. W kolejnym piśmie z dnia 13 sierpnia 2009 r. Spółka A wskazała, iż konieczne jest także ustalenie, czy zmiany skórne występowały u J. L. podczas zatrudnienia u poprzednich pracodawców: P.P.H. C., D oraz B Sp. z o.o., ponieważ, okoliczności sprawy wskazują na pozazawodową etiologię schorzenia oraz podtrzymał swoje żądania zawarte w piśmie z dnia 11 sierpnia 2009 r. Odpowiadając na zapytanie organu I instancji Poradnia Dermatologiczna SPZOZ w P. pismem z dnia 15 września 2009 r. poinformowała, że zainteresowana była leczona w poradni dwukrotnie, tj.: 2 września 1998 r. i 15 stycznia 2003 r. i w obu przypadkach występowały dolegliwości o charakterze alergicznym pod postacią zmian rumieniowych, obrzękowych pieczenia i świądu skóry twarzy i szyi. Organ I instancji zwrócił się również do Poradni Konsultacyjno-Diagnostycznej WOMP w Ł. m. in. o zajęcie stanowiska czy stwierdzone u J. L. schorzenie można bezspornie uznać, jako następstwo narażenia zawodowego i czy konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych, rozszerzonych testów alergologicznych przy użyciu alergenów niezwiązanych ze środowiskiem pracy. Dodatkowo, pismem z dnia 1 października 2009 r. przesłał do uprawnionej jednostki orzeczniczej otrzymaną w dniu 15 września 2009 r. odpowiedź Poradni Dermatologicznej SPZOZ w P., prosząc o udzielenie informacji, czy treść tego pisma może mieć wpływ na wydane orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej. Przychodnia Konsultacyjno-Diagnostyczna WOMP w Ł., pismem z dnia 6 października 2009 r., podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego informując, że badania alergologiczne bezspornie przemawiają za podłożem zawodowym choroby skóry, a kontakt z alergenem w warunkach pozazawodowych nie wyklucza możliwości rozpoznania choroby zawodowej. Jednostka medyczna podkreśliła, że badaniem klinicznym w dniu 18 maja 2009 r. nie stwierdzono u J. L. zmian zapalnych na skórze rąk, a ustąpienie zmian chorobowych przy braku narażenia zawodowego przemawia za etiologią zawodową schorzenia. Decyzją z dnia 19 października 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. stwierdził u J. L. chorobę zawodową pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. W odwołaniu Spółka A wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 77 § 1, art. 78 oraz art. 84 § 1 k.p.a. Strona wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego alergologa w celu przeprowadzenia dodatkowych badań, rozszerzonych testów alergologicznych i wypowiedzenia się, czy choroba skóry u J. L. mogła również powstać na skutek czynników niezwiązanych z pracą zawodową oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka wskazała, że J. L. zeznała, że objawy jej choroby nasilają się w okresie przebywania na zwolnieniach lekarskich, nie obserwowała ich natomiast podczas pracy na montażu drzwi. Decyzją z dnia 5 marca 2010 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy poprzez dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz przeprowadził dowód na podstawie okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że art. 84 k.p.a. nie ma w sprawie chorób zawodowych zastosowania, ponieważ tryb postępowania i orzekania w sprawie tych chorób (lekarze i jednostki orzecznicze) jednoznacznie określa § 5 i § 6 cytowanego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. Jednostkami uprawnionymi do orzekania o chorobach zawodowych, są tylko jednostki orzecznicze I i II stopnia wymienione w § 5 w/w rozporządzenia, dlatego przeprowadzenie szczegółowych badań alergologicznych przez niezależny ośrodek w świetle tych przepisów jest niemożliwe tym bardziej, że zgodnie z § 7 tego rozporządzenie tylko pracownik badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W ocenie organu odwoławczego bezspornie J. L., podczas zatrudnienia w zakładzie A, miała bezpośredni kontakt skóry dłoni z uszczelką gumową, podczas jej cięcia i montażu w ramiakach, a test naskórkowy z tą uszczelką dał wynik pozytywny. Podkreślono, że jednostka medycyny pracy I stopnia w sposób przekonywujący wyjaśniła w orzeczeniu Nr [..] z dnia [...] i piśmie z dnia 6 października 2009 r., z jakich przyczyn chorobę J. L. można uznać za chorobę zawodową pod postacią kontaktowego alergicznego zapalenia skóry wskazując, że badania alergologiczne bezspornie przemawiają za podłożem zawodowym choroby skóry. Wyrażona ocena została zawarta w spełniających wymagania formalne opinii upoważnionej do tego placówki, z której jednoznacznie wynika, że u zainteresowanej rozpoznano objawy kliniczne pozwalające stwierdzić, że występuje u niej kontaktowe zapalenie skóry rąk o podłożu zawodowym. Fakt wystąpienia objawów chorobowych podczas wykonywania czynności zawodowych i wynik przeprowadzonych badań, wskazują w niniejszym przypadku, że czynniki szkodliwe środowiska pracy spowodowały u zainteresowanej wyżej wymienioną chorobę, przyczyną, której są czynniki zawodowe, tj. składniki występujące w uszczelce gumowej podczas jej cięcia i montażu w ramiakach. W skardze z dnia 6 kwietnia 2010 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych dowodów w sprawie, w tym tych, które mogły świadczyć na korzyść Spółki, w szczególności poprzez nieuwzględnienie wniosku Spółki o ustalenie narażenia zawodowego J. L. u poprzednich pracodawców. W ocenie Spółki wydano decyzję bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Naruszono także przepis art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie niekompletnego materiału dowodowego. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca powtórzyła argumentację zaprezentowaną w toku postępowania. Podniesiono, że nie można jednoznacznie wykluczyć, że objawy choroby zawodowej nie nastąpiły w okresie zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy B sp. z o.o., mając na względzie okres zwolnienia lekarskiego (198 dni) oraz specyfikę wykonywanej pracy. W odpowiedzi na skargę z dnia 10 maja 2010 r. organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast w myśl zaś art. 145 § 1 powołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z uchybieniami, które powodowałyby konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) oraz Kodeksu pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.). W myśl przepisu art. 235¹ k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z regulacji cytowanego przepisu wynika zatem, iż aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie, na które ona cierpi musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych, i musi być ono spowodowane występowaniem w pracy czynników szkodliwych dla zdrowia albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażenie zawodowe), przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym winien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Użyte w treści tego przepisu wyrażenia "choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych" musi być interpretowana z uwzględnieniem rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Stwierdzenie wystąpienia choroby zawodowej, zgodnie z § 5 powyższego rozporządzenia, musi zostać potwierdzone orzeczeniem lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudnionego bądź w jednostce orzeczniczej I stopnia, wymienionej w ust. 2 powyższego paragrafu, bądź w jednostce orzeczniczej II stopnia określonej w ust. 3 § 5 rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, iż organy I i II instancji oparły w niniejszej sprawie swe decyzje na orzeczeniach lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki orzecznicze. Należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zebranej dokumentacji medycznej. W orzecznictwie administracyjnym wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników nadań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06 publ. CBOIS). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, u J. L. rozpoznano chorobę zawodową pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry wymienioną w poz. 18. 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, iż J. L. była zatrudniona od 1997 r. w różnych zakładach pracy jako pracownik magazynowy, sprzątaczka, natomiast od października 2004 r. do marca 2009 r. pracowała na stanowisku pomoc stolarza w skarżącej Spółce w Oddziale w K. W okresie od stycznia 2005 r. do lutego 2006 r. uczestniczka pracowała na stanowisku montażu drzwi i boków w Wydziale Montażu. Praca wykonywana była ręcznie, a J. L. dokonywała czynności montażu uszczelek bez rękawic ochronnych. Od marca 2006 r. do lutego 2007 r. uczestniczka rozpoczęła pracę w sortowni, gdzie wykonywała czynności kontroli i naprawy elementów drewnianych, ale również wykonywała czynności cięcia montażu i uszczelek gumowych w sytuacji, gdy awarii ulegała maszyna do ich automatycznego montażu. W toku postępowania prowadzonego na podstawie oceny narażenia zawodowego ustalono, że w skład gumowej uszczelki wchodzą m.in. tiokarbaminian cynku i tiuram, czynnik wskazywane jako przyczyna choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Potwierdzają to orzeczenie Przychodni Konsultacyjno - Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia 17 czerwca 2009 r., jak również pismo wyjaśniające tej jednostki z dnia 6 października 2009 r. Uprawniona jednostka orzecznicza wyraźnie wskazała, że badania alergologiczne przeprowadzone u uczestniczki postępowania przemawiają za podłożem zawodowym stwierdzonego schorzenia. J. L. miała bowiem kontakt skóry dłoni z uszczelką gumową podczas jej cięcia, montażu w ramiakach, a test naskórkowy z tą uszczelką dał pozytywny wynik. Ustalenia poczynione w jednostce orzeczniczej zebrane w formę orzeczenia lekarskiego nie budzą żadnych wątpliwości pod względem rzetelności jego sporządzenia. Wnioski płynące z opinii są przedstawione w sposób jasny i zrozumiały. W ocenie Sądu, organy orzekające w przedmiotowej sprawie, opierając swe rozstrzygnięcia na orzeczeniach jednostki medycznej uprawnionej do rozpoznania choroby zawodowej, dokonały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie. Orzeczenie jednostki medycznej uprawnionej do rozpoznania choroby zawodowej wraz z jego uzupełnieniem, sporządzone zostało na podstawie analizy całości dokumentacji medycznej, obejmującej wysokospecjalistyczne badania diagnostyczne, z uwzględnieniem przebiegu pracy zawodowej i analizy narażenia zawodowego. W sytuacji natomiast, gdy uprawniona jednostka medyczna orzekła o stwierdzeniu u J. L. choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej, zobligowane były do wydania decyzji w oparciu o wydane w sprawie orzeczenia lekarskie stosownie do treści § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Reasumując, Sąd doszedł do wniosku, że organy administracji prowadząc przedmiotowe postępowanie nie naruszyły norm wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo oraz w sposób rzetelny i na jego podstawie wydano decyzje znajdujące oparcie w przepisach prawa materialnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego nierozpoznania przez organy inspekcji sanitarnej wniosku o dopuszczenie biegłego alergologa w celu przeprowadzenia dodatkowych badań, rozszerzonych testów alergologicznych i do wypowiedzenia się czy choroba skóry u uczestniczki mogła również powstać na skutek czynników niezwiązanych z pracą zawodową, wskazać należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zwraca uwagę, że nie każde orzeczenie lekarskie może być respektowane przez organy właściwe do stwierdzania choroby zawodowej, ale tylko i wyłącznie to orzeczenie lekarskie wydane przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach wskazanych w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Natomiast zgodnie z treścią ust. 2 pkt 1 rozporządzenia jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy. Sąd podkreśla, że wobec obszernych i szczegółowych uzasadnień orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę wydanych decyzji - nie budzi żadnych wątpliwości prawidłowość ustaleń organów administracyjnych obu instancji odnośnie stwierdzenia u J. L. choroby zawodowej w postaci alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Dlatego też powoływanie dodatkowego biegłego w zakresie alergologii w celu sporządzania kolejnej opinii nie miałoby uzasadnionych podstaw prawnych, bowiem wydana w tym trybie opinia nie byłaby orzeczeniem uprawnionej do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki medycznej, a zatem nie byłaby wiążąca dla organów sanitarnych w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto, z przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych jasno wynika, jaki jest tryb przeprowadzania badań lekarskich przez powołane do tego jednostki medyczne i jakie obowiązki w tym zakresie ciążą na organach inspekcji sanitarnej. Wszelkie dodatkowe i nieobjęte przepisami tego rozporządzenia opinie lekarskie winny być składane przez te strony postępowania, które z takich środków dowodowych zamierzają wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne. Dodatkowe zaświadczenia i opinie lekarskie, wydane przez nieuprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych podmioty, jak zaznaczono wyżej nie są jednak dla organów inspekcji sanitarnej wiążące i podlegają ocenie tak jak każdy inny środek dowodowy złożony przez stronę do akt sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi – organy obu instancji wzięły pod uwagę fakt narażenia J. L. w środowisku pracy, w skarżącej Spółce. Jednocześnie zasadnie wyjaśniono, opierając się na orzeczeniach i pismach uprawnionych jednostek, dlaczego organy administracji nie wzięły pod uwagę zatrudnienia uczestniczki u poprzednich pracodawców. Wskazać należy, organ inspekcji sanitarnej nie ma kompetencji do polemizowania z opinią wyrażoną przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą, jedynie może kwestionować wydane orzeczenia, w sytuacji jego niespójności bądź nielogicznych wniosków. Warto również podkreślić, iż na podstawie § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., organ inspekcji sanitarnej przesyła decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Przesłanie decyzji nie stanowi wskazania zakładu pracy, w którym doszło do zachorowania, gdyż organy inspekcji sanitarnej mają jedynie kompetencje do ustalenia, gdzie występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia. Zakład pracy, będący adresatem decyzji, nie staje się automatycznie zobowiązanym do świadczeń z tytułu choroby zawodowej, gdyż zagadnienie odpowiedzialności odszkodowawczej pozostaje poza właściwością organów inspekcji sanitarnej, a do rozpoznawania tego rodzaju spraw są powołane sądy powszechne (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2001r. sygn. akt I SA 1780/00, Lex nr 77662). Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.