II SA/Wa 1308/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] cofającą W. C. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W. C. uzyskał pozwolenie na broń palną myśliwską na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 1999 r. nr [...]. Następnie w dniu 5 lutego 2010 r. wpłynęła do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. informacja o skazaniu W. C. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...]. Powyższym wyrokiem uznano go winnym zarzucanego mu czynu z art. 226 § 1 kk, tj. znieważenia funkcjonariuszy Policji [...], poprzez użycie wobec nich słów powszechnie uważanych za obelżywe, w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy obowiązków służbowych i na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec oskarżonego warunkowo umorzono na okres próby 2 lat oraz zobowiązano oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonych funkcjonariuszy, a także orzeczono świadczenie pieniężne w wysokości [...] zł na rzecz Regionalnego Stowarzyszenia [...]. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] cofnął W. C. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, wskazując na ziszczenie się przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od powyższej decyzji W. C. stwierdził, iż w jego ocenie warunkowe umorzenie postępowania karnego nie wyczerpuje znamion art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest słuszna i celowa. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, w stosunku do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ wyjaśnił, iż w rozpoznawanej sprawie powodem powzięcia wobec strony powyższej wskazanej obawy nie jest sam fakt znieważenia funkcjonariuszy Policji lub też popełnienie w przeszłości przestępstwa z art. 178a § 1 kk, lecz kompleksowa ocena jego postawy na przestrzeni kilku ostatnich lat, podjęta na bazie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem organu, ocena ta nie jest korzystna dla strony i daje podstawę do pozbawienia go pozwolenia na posiadanie broni. Organ wskazał na udowodnione i domniemane sytuacje kierowania przez W. C. samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazywaną przez stronę po spożyciu alkoholu agresywność w stosunku do kontrolujących funkcjonariuszy, powoływanie się na "znajomości" oraz groźby spowodowania zwolnienia ze służby i odmowie poddania się badaniu trzeźwości. Ponadto organ podkreślił, iż w trakcie zdarzenia, przed przyjazdem policjantów, według relacji świadków, oskarżony krzyczał, iż posiada broń i będzie z niej strzelać. Ponadto organ wskazał, iż w trakcie postępowania karnego oskarżony nie pamiętał wielu zdarzeń i zmieniał swój stosunek do sprawy. Powyższe okoliczności, zdaniem organu, świadczą, iż strona po spożyciu alkoholu nie kontroluje swojego zachowania i nie potrafi podporządkować się poleceniom umundurowanej służby, a wręcz wzmaga to w nim agresję. Ponadto niepokojącym jest fakt, iż w tym stanie strona "przechwala się" posiadaniem broni i możliwością jej użycia. W cenie organu takie zachowanie strony nie daje gwarancji, iż w przyszłości będąc w podobnym stanie (nietrzeźwości, nieopanowania i agresji) strona rzeczywiście nie użyje broni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję W. C. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił organowi obrazę przepisów postepowania administracyjnego – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez eksponowanie karalności skarżącego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, zwłaszcza zbagatelizowanie dowodów dotyczących osobowości skarżącego – pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania oraz opinii Koła Łowieckiego [...], czy też długoletni okres posiadania broni palnej, w którym nigdy nie użył broni w celu sprzecznym z prawem. Zarzucił też obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne rozstrzygnięcie, które nie może opierać się na samym fakcie prowadzenia postępowania karnego przeciwko stronie, a dodatkowo musi mieć odzwierciedlenie w innych dowodach oraz okolicznościach sprawy, naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 226 § 1 kk oraz przestępstwa z art. 178a § 1 kk zachodzi uzasadniona obawa użycia broni. Skarżący zarzucił też organowi obrazę art. 106 kk w zw. z art. 178a § 1 kk przyjmując za podstawę cofnięcia pozwolenia fakt popełnienia przestępstwa, które z mocy prawa zostało zatarte, skutkiem czego skarżącemu na powrót przysługuje status osoby niekaranej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga W. C. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo w przypadku toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej, organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Należy jednak zwrócić uwagę, iż cytowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07, LEX nr 453431). Natomiast pojęcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, należy rozumieć jako prognozę zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania osoby jak: nadużywanie alkoholu, awanturnictwo, bójki lub inne chuligańskie zachowania (ujemne cechy charakteru jak: porywczość, niezrównoważenie). W niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była ocena dotychczasowego zachowania skarżącego, skutkująca uznaniem go za winnego popełnienia przestępstwa z art. 226 § 1 kk, tj. znieważenia funkcjonariuszy Policji, kwestia uprzedniej karalności skarżącego za czyn z art. 178a § 1 kk oraz groźby użycia broni w stanie nietrzeźwości. Odnosząc się w pierwszej kolejności do popełnionego czynu z art. 226 § 1 kk należy wskazać, iż postępowanie karne w tym przedmiocie zostało warunkowo umorzone na podstawie art. 66 § 1 kk, zgodnie z którym Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Z przytoczonego przepisu wynika jednoznacznie, iż postępowanie można umorzyć w stosunku do osoby, która zarzucany czyn popełniła. Stąd też dla oceny zachowania strony znaczenie ma fakt popełnienia przestępstwa, a dopiero w mniejszym stopniu jego szkodliwość. Odnosząc się z kolei do kwestii uprzedniej karalności skarżącego za czyn z art. 178a § 1 kk należy wskazać, że również ta okoliczność miała wpływ na ocenę zachowania skarżącego. Rację ma skarżący twierdząc, iż w chwili orzekania owe przestępstwa uległy zatarciu. Jednak należy zwrócić uwagę, iż zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1788/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też okoliczność ta również miała wpływ na ocenę postępowania skarżącego. Nie bez znaczenia, w ocenie Sądu, postaje również fakt, iż - według relacji świadków, skarżący w dniu zdarzenia pozostając pod wpływem alkoholu był agresywny w stosunku do funkcjonariuszy, a przed przyjazdem patrolu krzyczał, iż posiada broń i może jej użyć. Sytuacja ta jednoznacznie wskazuje na brak opanowania skarżącego pod wpływem alkoholu i negatywnie przedstawia jego obraz. Należy podkreślić, iż ustawa o broni i amunicji w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 nie nakazuje organom Policji udowodnić, iż posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a jedynie nakłada obowiązek bezwzględnego cofnięcia przedmiotowego uprawnienia w przypadku zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, taką obawę rodzą. Stąd też rozstrzygnięcie organu zarówno I, jak i II instancji jest prawidłowe. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego, iż organ nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji wszystkich okoliczności, tj. pozytywnych dla skarżącego opinii z miejsca zamieszkania i z koła łowieckiego, a także nienaganny dotychczasowy czas posiadania broni, należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, iż okoliczności te nie mogły mieć wpływu na decyzję organu. Skoro organ dokonując oceny uznał, iż skarżący należy do katalogu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, to fakt ten był wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Bez względu bowiem na treść pozytywnych opinii i dotychczasowy sposób posiadania broni, organ został zobligowany przepisami ustawy do wydania powyższej decyzji. Należy podkreślić, iż uprawnienie do posiadania broni w polskim systemie prawnym jest ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Oznacza to, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Stąd też osoby posiadające takie uprawnienie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Reasumując, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.